ஜாதிவாரி கணக்கெடுப்பை 2011 ஜூன் மாதத்தில் தொடங்குவது என்று மத்திய அரசு முடிவு செய்துள்ளது. இதில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு உடன்பாடில்லை என்பது இத்தனை காலமாக இதைக் காலம் தாழ்த்தியதிலிருந்தே புரிந்துகொள்ள முடியும். இருந்தும் கூட்டணி ஆட்சியில் ஆதரவாக நிற்கும் அரசியல் கட்சிகளின் நெருக்குதலுக்கு ஆளான மத்திய அரசு, வேறுவழியின்றி தற்போது இந்த முடிவை எடுத்துள்ளது.
ஜாதிவாரி கணக்கெடுப்பு என்பது அரசியல்வாதிகளின் கலக அரசியலுக்குத் துணைபோகும் என்று ஒரு சாரார் எதிர்த்தாலும், இன்னமும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் அரசின் சலுகைகளையும் பயன்களையும் பெறவில்லை என்று இன்னொரு சாரார் வலியுறுத்தி வந்தனர். ஆகவே, ஜாதிவாரி கணக்கெடுப்பை நடத்துவதென மத்திய அரசு தீர்மானித்து, அறிவித்துள்ளது.
இந்த முடிவால் மத்திய அரசுக்கு கூடுதல் நிதிச்செலவு
ரூ.2000 கோடி ஆகும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதைவிடக் கூடுதலாகவும் வாய்ப்பு உண்டு. இந்த முடிவை இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பே மேற்கொண்டிருந்தால், வழக்கமாக நடைபெறும் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்போடு இதையும் சேர்த்திருந்தால், இந்தச் செலவை மத்திய அரசு தவிர்த்திருக்க முடியும்.
இருப்பினும்கூட, இப்போது இத்தனை பெரும் பொருள்செலவில் நடத்தப்படும் ஜாதிவாரி கணக்கெடுப்பை அறிவியல் பூர்வமாகச் செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொருவரின் ஜாதி, அவர்களின் வங்கி இருப்பு, சொத்துகள், அரசால் பெற்ற நலத்திட்டப் பயன்கள், கல்வி வேலைவாய்ப்புகளில் இடஒதுக்கீடு மூலம் பெற்ற சலுகைகள், அவர்தம் குழந்தைகள் பெற்றுவரும் சலுகைகள், கலப்பு மணம் என்றால் அதன் விவரம், வருமான வரி செலுத்துபவரா போன்ற அனைத்துத் தகவல்களையும் பெற்று, இவர்கள் ஏற்கெனவே மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்போது கொடுத்த தகவல்களையும் ஒப்பீடு செய்ய வேண்டியது அவசியம். அப்போதுதான் இந்தத் தகவல்கள் சரியானவையாக இருக்கும்.
இந்தியா முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான ஜாதிகள் உள்ளன. ஒரு மாநிலத்தில் பிற்படுத்தப்பட்டவர் பட்டியலில் இருக்கும் ஜாதி, இன்னொரு மாநிலத்தில் பொதுப்பட்டியலில் இடம் பெற்றிருக்கிறது. சில மாநிலத்தில் தாழ்த்தப்பட்டோராக இருக்கும் ஜாதி, அண்டை மாநிலத்தில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் இருக்கிறது. இந்த வேறுபாடுகளை, இந்தப் புள்ளிவிவரம் களைய முற்படுமா? அல்லது அந்தந்த மாநிலத்தில் தற்போது பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ள ஜாதிகளை அந்தந்த வகைப்பாட்டிலேயே வைத்திருக்குமா?
புள்ளிவிவரத்தின்படி, குறிப்பிட்ட ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் கல்வி வாய்ப்புகளிலும், அரசுப் பணிகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் இடம்பெற்று விட்டார்கள் என்று தெரியவந்தால், அவர்களுக்கான ஒதுக்கீட்டு அளவைக் குறைத்தும், வாய்ப்பு பெறாதவர்களுக்காக இடஒதுக்கீட்டு அளவை அதிகரித்தும் சட்டத்தை மாற்ற முனைவார்களா?
÷பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின்போது எடுக்கப்பட்ட மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புக்குப் பின்னர் இப்போதுதான் ஜாதிவாரி கணக்கெடுப்பு நடத்தப்படுகிறது. கடந்த 70 ஆண்டு காலத்தில் இந்தியா மிகப்பெரும் மாறுதலை அடைந்துள்ளது என்பதில் எந்தவிதமான சந்தேகமும் இல்லை. குறிப்பாக, இடஒதுக்கீடு மூலம் பல சமுதாயங்கள் முன்னேற்றம் கண்டுள்ளன. ஆனாலும், சலுகை மூலம் சமுதாயத்தில் உயர்ந்த நிலைக்கு வந்த அதே குடும்பங்களே தொடர்ந்து சலுகையைத் தட்டிச்சென்று, அதே சமூகத்தைச் சேர்ந்த மற்றவர்களுக்கு நந்தியாகக் குறுக்கே நிற்பதைத் தடுக்கும் வகையில் "கிரீமி லேயர்' என்பதை அறிமுகம் செய்வதற்கும் அரசியல்வாதிகள் தடையாக இருக்கிறார்கள்.
இடஒதுக்கீட்டுச் சலுகை மூலம் டாக்டர் பட்டம் பெற்று பல லட்சம் சம்பாதித்தவர், தனது மகனுக்கும் இடஒதுக்கீட்டில் டாக்டர் படிப்புக்கு இடம்பெற்று, பல கோடி சம்பாதித்து, இப்போது பேத்திக்கும் இடஒதுக்கீட்டின் மூலம் மருத்துவச் சேர்க்கையில் இடம்பெறுவார் என்றால், அதே சமூகத்தின் இரு குடும்பங்களின் பலனை அவர் தட்டிப் பறிப்பதாகத்தானே அர்த்தம்? இப்படிப்பட்டவரை ஏன் "கிரீமி லேயர்' என்று கருதி, சலுகைகள் பெறுவதைத் தடுக்கக்கூடாது?
÷தனது சமூகத்துக்கே தடைக்கற்களாக இருக்கும் இத்தகைய சுயநலமிகளை இந்த ஜாதிவாரி கணக்கெடுப்பு மூலம் சலுகைக்கு வெளியே நிறுத்த அரசு முற்பட்டால், அதை இதே அரசியல் தலைவர்கள் ஒப்புக்கொள்வார்களா? இடஒதுக்கீடு மூலம் அரசு வேலைவாய்ப்பு பெற்றவரின் குழந்தைகளில் ஒருவர் மட்டுமே அடுத்த முறை இச்சலுகையைப் பெற முடியும் என்று இந்த ஜாதிவாரி கணக்கெடுப்புக்குப் பின்னர் அரசு தீர்மானிக்குமானால் அதை அரசியல்வாதிகள் ஏற்பார்களா?
ஏற்க மறுப்பார்கள் என்றால் - எந்த மாற்றமும் செய்ய உடன்பட மாட்டார்கள் என்றால், இந்தக் கணக்கெடுப்பு பொருளற்றது. வெறும் பொருள்செலவுதான் மிஞ்சும். அதற்காக மக்களின் வரிப்பணம் 2,000 கோடி ரூபாய் விரயமாக்கப்படுவதில் அர்த்தமேயில்லை.
ஜாதி ஏற்றத்தாழ்வுகளை அகற்ற வேண்டும் என்பதை யாரும் மறுக்கப்போவதில்லை. ஆனால், கணக்கெடுப்பு என்கிற பெயரில் ஜாதியம் நிலைநிறுத்தப்படுமானால், இது விபரீதத்தை விலை கொடுத்து வாங்கும் முயற்சியாகத்தான் இருக்கும்!
நன்றி : தினமணி
Showing posts with label சட்டம். Show all posts
Showing posts with label சட்டம். Show all posts
Friday, September 17, 2010
Monday, January 18, 2010
நீதிக்குத் தலைவணங்கு
பொங்கல் நாளில், கேட்டாலே மனதுக்கு இனிமை தரும் தீர்ப்பை வழங்கியிருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம். அதாவது, "இந்தியத் தலைமை நீதிபதி அலுவலகமும் அரசு அதிகார அமைப்புதான். எனவே அந்த அலுவலகமும் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்ட வரம்புக்கு உட்பட்டதுதான்' என்று ஏற்கெனவே தில்லி உயர் நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பை உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள்.
இந்தத் தீர்ப்பின் மூலம் சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதும், சட்டத்துக்கு அப்பாற்பட்டு தனிச்சலுகை பெற்றிருப்போர் யாருமில்லை என்பதும் இன்னொருமுறை உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இந்தத் தீர்ப்புக்காக சுபாஷ் சி. அகர்வால் என்பவர் கடந்த 2007-ம் ஆண்டு தொடங்கி நீதிமன்றப் படிகளை ஏறி இறங்கியிருக்கிறார். "மற்ற நீதிபதிகளுக்கு என்னென்ன பொறுப்பு உள்ளதோ அதே பொறுப்புதான் உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிக்கும் உள்ளது. பணி விதிமுறைகளுக்கு உள்பட்டு சொத்து விவரங்களை வெளியிட வேண்டிய கடமை, தலைமை நீதிபதி அலுவலகத்துக்கும் உள்ளது' என்று தீர்ப்புக் கூறப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும் அதைத் தலைமை நீதிபதி அலுவலகத்தால் ஏனோ ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. தில்லி உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்ததைப் போலவே, தற்போது உறுதி செய்யப்பட்ட இந்தத் தீர்ப்பையும் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்யவுள்ளது உச்ச நீதிமன்றப் பதிவாளர் அலுவலகம். நீதிக்குத் தலைவணங்க நீதியே தயங்குகிறது.
ஓர் அமைச்சர் தனது பதவியைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி சொத்து சேர்த்தார் என்றால் அந்த வழக்கை விசாரித்துத் தீர்ப்பளிக்க வேண்டியது நீதித்துறைதான். ஆனால் அந்த வழக்கை நடத்தும் நீதிபதி, அந்த அமைச்சர் சட்டவிரோதமாகத் தரும் நிலபுலன்களை ஏற்றுக்கொண்டால், சமூகத்தில் மறைக்கப்பட்ட ஓர் அநியாயம், நீதிமன்றத்திலும் அம்பலப்படாமல் போகும். மக்கள் கண்முன்பாக வருமானத்துக்கு மீறி சொத்து சேர்த்த எம்.எல்.ஏ.க்களும் அமைச்சர்களும் அந்த வழக்குகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவார்கள். அவர்களது ஊழல் சொத்துக்கு நியாயப் பூச்சு கிடைத்துவிடும்.
ஆகையால்தான், அரசியல் மற்றும் அரசுத் துறையில் ஊழல் இருந்தாலும், அதற்குத் தீர்ப்புச் சொல்ல வேண்டிய நீதித்துறை மந்தணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான், நீதிபதிகள் சொத்துவிவரங்களை அறிவிக்க வேண்டும் என்கிற இந்த வழக்கின் நோக்கம். மேல்முறையீடுகளை கைவிட்டு, நீதிக்குத் தலைவணங்க வேண்டும் என்பதுதான் எல்லாருடைய விருப்பமாக இருக்க முடியும்.
ஒரு முக்கிய பதவியில் இருப்பவரோ, பொதுவாழ்க்கையில் இருப்பவரோ, ஏன் அரசு ஊழியரோ ஆண்டுதோறும் தனது வருமானம் மற்றும் சொத்து விவரங்களை வெளியிட்டால்தான் அவரது வருமானத்துக்குள் அவர் வாழ்ந்திருக்கிறாரா என்பதைப் பொதுமக்கள் கண்காணிக்க முடியும்.
இந்தச் சொத்துகளைத் தங்கள் உறவினர்கள் பெயரில் பினாமியாக வாங்கிப் போடுவார் என்ற வாதம் உண்மைதான். அப்படியான புகார்கள் எழும்போது, அந்த நபரின் தொழில் மற்றும் வருமானத்தின் அடிப்படையில் அரசு ஆய்வு செய்து வருமானத்துக்கு மீறிய சொத்துகளைப் பறிமுதல் செய்ய முடியும். மேலும், தங்கள் பெயரில் இல்லாத சொத்துகளைத் தராமல் ஏமாற்றுவது எளிது என்பதால், இதில் மிகச் சிலர் தவிர பெரும்பாலானோர் பினாமி பெயரில் சொத்து வாங்குவதில் ஈடுபட மாட்டார்கள். லஞ்சப் பணத்தை வெளிப்படையாகச் செலவிட முடியாது என்ற நிலைமை ஏற்படும்போதுதான் லஞ்சத்தின் கோர நகங்கள் கூர்மழுங்கும்.
தலைமை நீதிபதி அலுவலகம் இந்தத் தீர்ப்பை எந்த மனக்கசப்பும், முகச்சுளிப்பும் இல்லாமல் ஏற்கும்போதுதான், இந்தச் சட்டத்தின் அடிநாதம் ஒவ்வொரு அரசுத் துறையின் கடைநிலை ஊழியர் வரை ஒலிக்கும். அர்த்தமுள்ளதாக மாறும்.
உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் நியமனத்தில்கூட நிறைய மாற்றங்கள் தேவையாக இருக்கிறது. நீதிபதிகளே நீதிபதிகளை நியமிக்கும் முறை இந்தியாவில் மட்டுமே உள்ளது. வேறு எந்த நாட்டிலும் இல்லை. நீதிபதிகள் குழு உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளை நியமிக்கும்போது, அவர்கள் நல்ல நீதிபதிகளைத் தேடிப்போய் தேர்வு செய்வதில்லை என்பதாலும், தங்கள் முன் இருக்கும் நீதிபதிகளில் சிலரைப் பரிசீலிக்கிறார்கள் என்பதாலும்தான் இன்றைய நீதித்துறையின் கற்புக்குக் களங்கம் ஏற்பட்டுள்ளது.
நீதிபதிகளின் குழு பரிசீலனை செய்வதற்கான பல நீதிபதிகளைத் தேர்வு செய்ய ஒரு நீதித்துறை வாரியம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும், ஐந்து நீதிபதிகளை நியமிக்கக் குறைந்தது 40 பேரை பரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்றும் கோரிக்கைகள் உள்ளன. அவற்றையும்கூட, நீதித்துறை தலைவணங்கி ஏற்க வேண்டும்.
உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் தங்கள் விவரங்களை வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்ற கருத்து உடையவராகத் தலைமை நீதிபதியே இருக்கிறார். இவ்வாறு நீதிபதிகள் சொத்துகளை வெளிப்படையாக அறிவித்தால் அவர்கள் தொழில்ரீதியாகத் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாவார்கள் என்பது அவரது கருத்து.
கோயில் உண்டியல் பணத்தை எண்ணுவது சேவை என்றாலும்கூட, பணியை முடித்து வெளியேறும்போது வேஷ்டியை உதறிக் காட்டுவது தனது நேர்மையை சந்தேகிப்பதாக ஒருவர் கருதினால், அந்தச் சோதனைக்கு உடன்பட மறுத்தால், அல்லது தங்கள் வாதத்தை நியாயப்படுத்தினால் அதுவே அத்தகையோருக்கு களங்கமாக அமைந்துவிடும். அதைப் போன்றதுதான், நீதிபதிகள் தங்கள் சொத்துகளைக் காட்ட வேண்டியதில்லை என்கிற வறட்டு கெüரவப் பிரச்னையும் நீதித்துறை மீது தவறான எண்ணத்தை ஏற்படுத்திவிடும் என்பதை நீதித்துறை புரிந்துகொள்வது அவசியம்.
நன்றி : தினமணி
இந்தத் தீர்ப்பின் மூலம் சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதும், சட்டத்துக்கு அப்பாற்பட்டு தனிச்சலுகை பெற்றிருப்போர் யாருமில்லை என்பதும் இன்னொருமுறை உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இந்தத் தீர்ப்புக்காக சுபாஷ் சி. அகர்வால் என்பவர் கடந்த 2007-ம் ஆண்டு தொடங்கி நீதிமன்றப் படிகளை ஏறி இறங்கியிருக்கிறார். "மற்ற நீதிபதிகளுக்கு என்னென்ன பொறுப்பு உள்ளதோ அதே பொறுப்புதான் உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிக்கும் உள்ளது. பணி விதிமுறைகளுக்கு உள்பட்டு சொத்து விவரங்களை வெளியிட வேண்டிய கடமை, தலைமை நீதிபதி அலுவலகத்துக்கும் உள்ளது' என்று தீர்ப்புக் கூறப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும் அதைத் தலைமை நீதிபதி அலுவலகத்தால் ஏனோ ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. தில்லி உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்ததைப் போலவே, தற்போது உறுதி செய்யப்பட்ட இந்தத் தீர்ப்பையும் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்யவுள்ளது உச்ச நீதிமன்றப் பதிவாளர் அலுவலகம். நீதிக்குத் தலைவணங்க நீதியே தயங்குகிறது.
ஓர் அமைச்சர் தனது பதவியைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி சொத்து சேர்த்தார் என்றால் அந்த வழக்கை விசாரித்துத் தீர்ப்பளிக்க வேண்டியது நீதித்துறைதான். ஆனால் அந்த வழக்கை நடத்தும் நீதிபதி, அந்த அமைச்சர் சட்டவிரோதமாகத் தரும் நிலபுலன்களை ஏற்றுக்கொண்டால், சமூகத்தில் மறைக்கப்பட்ட ஓர் அநியாயம், நீதிமன்றத்திலும் அம்பலப்படாமல் போகும். மக்கள் கண்முன்பாக வருமானத்துக்கு மீறி சொத்து சேர்த்த எம்.எல்.ஏ.க்களும் அமைச்சர்களும் அந்த வழக்குகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவார்கள். அவர்களது ஊழல் சொத்துக்கு நியாயப் பூச்சு கிடைத்துவிடும்.
ஆகையால்தான், அரசியல் மற்றும் அரசுத் துறையில் ஊழல் இருந்தாலும், அதற்குத் தீர்ப்புச் சொல்ல வேண்டிய நீதித்துறை மந்தணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான், நீதிபதிகள் சொத்துவிவரங்களை அறிவிக்க வேண்டும் என்கிற இந்த வழக்கின் நோக்கம். மேல்முறையீடுகளை கைவிட்டு, நீதிக்குத் தலைவணங்க வேண்டும் என்பதுதான் எல்லாருடைய விருப்பமாக இருக்க முடியும்.
ஒரு முக்கிய பதவியில் இருப்பவரோ, பொதுவாழ்க்கையில் இருப்பவரோ, ஏன் அரசு ஊழியரோ ஆண்டுதோறும் தனது வருமானம் மற்றும் சொத்து விவரங்களை வெளியிட்டால்தான் அவரது வருமானத்துக்குள் அவர் வாழ்ந்திருக்கிறாரா என்பதைப் பொதுமக்கள் கண்காணிக்க முடியும்.
இந்தச் சொத்துகளைத் தங்கள் உறவினர்கள் பெயரில் பினாமியாக வாங்கிப் போடுவார் என்ற வாதம் உண்மைதான். அப்படியான புகார்கள் எழும்போது, அந்த நபரின் தொழில் மற்றும் வருமானத்தின் அடிப்படையில் அரசு ஆய்வு செய்து வருமானத்துக்கு மீறிய சொத்துகளைப் பறிமுதல் செய்ய முடியும். மேலும், தங்கள் பெயரில் இல்லாத சொத்துகளைத் தராமல் ஏமாற்றுவது எளிது என்பதால், இதில் மிகச் சிலர் தவிர பெரும்பாலானோர் பினாமி பெயரில் சொத்து வாங்குவதில் ஈடுபட மாட்டார்கள். லஞ்சப் பணத்தை வெளிப்படையாகச் செலவிட முடியாது என்ற நிலைமை ஏற்படும்போதுதான் லஞ்சத்தின் கோர நகங்கள் கூர்மழுங்கும்.
தலைமை நீதிபதி அலுவலகம் இந்தத் தீர்ப்பை எந்த மனக்கசப்பும், முகச்சுளிப்பும் இல்லாமல் ஏற்கும்போதுதான், இந்தச் சட்டத்தின் அடிநாதம் ஒவ்வொரு அரசுத் துறையின் கடைநிலை ஊழியர் வரை ஒலிக்கும். அர்த்தமுள்ளதாக மாறும்.
உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் நியமனத்தில்கூட நிறைய மாற்றங்கள் தேவையாக இருக்கிறது. நீதிபதிகளே நீதிபதிகளை நியமிக்கும் முறை இந்தியாவில் மட்டுமே உள்ளது. வேறு எந்த நாட்டிலும் இல்லை. நீதிபதிகள் குழு உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளை நியமிக்கும்போது, அவர்கள் நல்ல நீதிபதிகளைத் தேடிப்போய் தேர்வு செய்வதில்லை என்பதாலும், தங்கள் முன் இருக்கும் நீதிபதிகளில் சிலரைப் பரிசீலிக்கிறார்கள் என்பதாலும்தான் இன்றைய நீதித்துறையின் கற்புக்குக் களங்கம் ஏற்பட்டுள்ளது.
நீதிபதிகளின் குழு பரிசீலனை செய்வதற்கான பல நீதிபதிகளைத் தேர்வு செய்ய ஒரு நீதித்துறை வாரியம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும், ஐந்து நீதிபதிகளை நியமிக்கக் குறைந்தது 40 பேரை பரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்றும் கோரிக்கைகள் உள்ளன. அவற்றையும்கூட, நீதித்துறை தலைவணங்கி ஏற்க வேண்டும்.
உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் தங்கள் விவரங்களை வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்ற கருத்து உடையவராகத் தலைமை நீதிபதியே இருக்கிறார். இவ்வாறு நீதிபதிகள் சொத்துகளை வெளிப்படையாக அறிவித்தால் அவர்கள் தொழில்ரீதியாகத் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாவார்கள் என்பது அவரது கருத்து.
கோயில் உண்டியல் பணத்தை எண்ணுவது சேவை என்றாலும்கூட, பணியை முடித்து வெளியேறும்போது வேஷ்டியை உதறிக் காட்டுவது தனது நேர்மையை சந்தேகிப்பதாக ஒருவர் கருதினால், அந்தச் சோதனைக்கு உடன்பட மறுத்தால், அல்லது தங்கள் வாதத்தை நியாயப்படுத்தினால் அதுவே அத்தகையோருக்கு களங்கமாக அமைந்துவிடும். அதைப் போன்றதுதான், நீதிபதிகள் தங்கள் சொத்துகளைக் காட்ட வேண்டியதில்லை என்கிற வறட்டு கெüரவப் பிரச்னையும் நீதித்துறை மீது தவறான எண்ணத்தை ஏற்படுத்திவிடும் என்பதை நீதித்துறை புரிந்துகொள்வது அவசியம்.
நன்றி : தினமணி
Tuesday, December 29, 2009
வேலியே பயிரை மேய்ந்தால்...
ஹரியாணா மாநிலத்தில் 14 வயது பள்ளி மாணவியும், டென்னிஸ் வீராங்கனையுமான ருசிகாவை பாலியல் பலாத்காரம் செய்த குற்றத்துக்காக முன்னாள் டி.ஜி.பி. ரத்தோருக்கு சம்பவம் நடந்து 19 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 6 மாதக் கடுங்காவல் தண்டனையும், ரூ.1000 அபராதமும் விதித்து நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.
சமீபத்தில் பத்திரிகைகளிலும், ஊடகங்களிலும் வெளியான இந்தச் செய்தி, நாடு முழுவதும் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. காரணம் வேலியே பயிரை மேய்ந்ததுதான்.
ஒரு மூத்த போலீஸ் அதிகாரி, அதுவும் மக்களின் காவலனாக இருக்க வேண்டியவர், ஏதும் அறியாத மாணவியை தனது வக்கிர எண்ணங்களுக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டுள்ளார்.
இந்தச் சம்பவம் நடந்தது 1990}ம் ஆண்டு. அப்போது ரத்தோர், இன்ஸ்பெக்டர் ஜெனரல் என்ற உயர்ந்த பதவியில் இருந்துள்ளார். விஷயம் வெளியில் தெரிந்தவுடன் அதை மூடிமறைக்க ரத்தோர் கையாண்ட வழி என்ன தெரியுமா? ருசிகாவின் குடும்பத்தினருக்குக் கொலை மிரட்டல் விடுத்ததுதான். ருசிகாவின் சகோதரர் அஷுவின் கைகளைக் கட்டி போலீஸ் நிலையத்துக்கு அழைத்து வந்து போலீஸôர் துன்புறுத்தியுள்ளனர். வழக்கை வாபஸ் வாங்காவிட்டால் கொலை செய்துவிடுவதாகவும், குடும்பத்தையே அழித்து விடுவதாகவும் மிரட்டியுள்ளனர்.
"மழை விட்டும் தூவானம் விடவில்லை' என்பதைப்போல குடும்பத்தாரை மிரட்டி, துன்புறுத்தியது கண்டு மனம் வெறுத்த ருசிகா, சம்பவம் நடந்து 3 ஆண்டுகளுக்குப் பின் 1993}ம் ஆண்டு டிச. 28}ம் தேதி விஷம் குடித்துத் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளார்.
பாலியல் குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளான போலீஸ் உயர் அதிகாரியை மாநில அரசு என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? வழக்கு முடியும் வரை அவரை சஸ்பெண்ட் செய்திருக்க வேண்டும்.
குற்றச்சாட்டு உண்மை என்பது தெரியவந்தால் அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அதற்கு மாறாக ரத்தோருக்கு கூடுதல் டி.ஜி.பி., மாநில டி.ஜி.பி. என பதவி உயர்வு கொடுத்துக் கௌரவித்துள்ளது.
பள்ளி நிர்வாகம் வெளியேற்றிவிட்ட நிலையில் சமுதாயத்தில் இனி நிம்மதியாக வாழ முடியாது என்ற சூழலில், அந்தச் சிறுமி தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளார். மகள் இறந்துவிட்டாலும், அதற்குக் காரணமான குற்றவாளிக்குத் தண்டனை பெற்றுத்தர வேண்டும் என நினைத்த ருசிகாவின் பெற்றோர், பல்வேறு இடையூறுகளுக்கு இடையே வழக்கைத் துணிச்சலுடன் நடத்தி வந்துள்ளனர்.
நீதிமன்றத் தலையீட்டின் பேரிலேயே ரத்தோர் மீது முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. அதுவும் சம்பவம் நடந்து 9 ஆண்டுகளுக்குப் பின்.
இந்த வழக்கில் இப்போது, அதாவது 19 ஆண்டுகள் கழித்துத் தீர்ப்பும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. மாஜிஸ்திரேட் நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பு 6 மாதம் கடுங்காவல்; ஆயிரம் ரூபாய் அபராதம். சட்டத்தின் பாதுகாவலன் செய்த படுபாதகச் செயலுக்கு வழங்கப்பட்ட இந்தத் தண்டனை வெறும் கண்துடைப்புதான்.
ஏற்கெனவே பதவி சுகத்தை அனுபவித்துவிட்டு ஓய்வுபெற்றும் ராஜவாழ்க்கை வாழ்ந்து வரும் ரத்தோருக்கு இந்தத் தண்டனை ஒன்றும் பெரிதல்ல. இது கீழ் நீதிமன்றம் கொடுத்த தீர்ப்புத்தானே! உயர் நீதிமன்றம், உச்ச நீதிமன்றம் இருக்கவே இருக்கிறது. ஜாமீன் பெற்றுவிட்டால் சிறைவாசத்தைக் கழிக்காமலே காலத்தை கழித்துவிடலாம் என்ற மனப்பாங்கில்தான் அவர் இருப்பார்.
இப்போது நம்முள் எழும் கேள்வி இதுதான். பாலியல் பலாத்கார குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளான ஓர் அதிகாரி, பதவி உயர்வு பெற்றதுடன் எந்தப் பிரச்னையுமின்றி ஓய்வுபெற்றது எப்படி என்பதுதான்.
கிரிமினல் குற்றவாளிகளுக்கும் போலீஸôருக்கும் தொடர்பு இருப்பதுபோலவே, கிரிமினல் எண்ணம் கொண்ட போலீஸôருக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் தொடர்பு இருப்பதுதான் இதுபோன்ற செயல்களுக்குக் காரணமாக இருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது. மற்றொருபுறம் சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகளே இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.
சட்டத்தின் காவலனே குற்றவாளிக் கூண்டில் நின்றால் தண்டனை கடுமையாகத்தானே இருக்க வேண்டும். ஆனால், அதிகார வர்க்கத்தினருக்கு அரசியல்வாதிகளே கேடயமாக இருந்து காப்பாற்றி வருகின்றனர் என்பதுதான் ஜீரணிக்க முடியாத உண்மையாகும்.
குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளான ரத்தோர் மீது துறை ரீதியில் விசாரணை நடத்தி அவர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப் பரிந்துரைத்ததாகவும், ஆனால், அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை என்றும் ஓய்வுபெற்ற மற்றொரு போலீஸ் உயர் அதிகாரியான ஆர்.ஆர்.சிங் கூறியுள்ளார். அவரைக் காப்பாற்ற எந்த முயற்சியும் மேற்கொள்ளவில்லை என்று கூறிவரும் அரசியல் தலைவர்கள் ஒருவர் மீது ஒருவர் பழிசுமத்தி வருகின்றனர். இதனால் எந்தப் பயனுமில்லை.
ருசிகா வழக்கில் நீதிமன்றம் மூலம் நியாயம் கிடைக்க 19 ஆண்டுகள் காலதாமதம் ஆகியுள்ளதைக் காணும்போது அவருக்கு நீதி மறுக்கப்பட்டுள்ளது என்றுதான் கூறவேண்டும்.
போலீஸ் அதிகாரி ரத்தோர், ருசிகாவிடம் பாலியல் பலாத்காரத்தில் ஈடுபட்ட குற்றச்சாட்டுக்கு மட்டும் ஆளாகவில்லை. அவர் தற்கொலை செய்துகொள்ளவும் தூண்டியிருக்கிறார்.
எனவே இந்த வழக்கைப் புதிதாகக் கையிலெடுத்து விசாரித்து அவருக்கு அதிகபட்சமாக மரண தண்டனை வழங்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கை பரவலாக எழுந்துள்ளது.
சமுதாயத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருந்தால் எந்தவிதமான குற்றச்செயல்களில் ஈடுபட்டாலும், அரசியல் செல்வாக்கு இருந்தால் தண்டனையின்றித் தப்பிவிடலாம் என்ற நிலை இருக்குமானால், குற்றங்கள் அதிகரிக்குமே தவிர குறைந்துவிடாது.
இதுபோன்ற சம்பவங்கள் இனியும் நடக்காமல் இருக்க வேண்டுமானால், சட்டங்கள் கடுமையாக்கப்பட வேண்டும். குற்றவாளிகள் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது என்ற நிலை உருவாக வேண்டும். இதற்கு சட்டங்களையும் நீதிமன்ற நடைமுறையிலும் தேவையான மாற்றங்களைக் கொண்டுவருவதுதான் ஒரே வழி.
கட்டுரையாளர் : ஜெ.ராகவன்
நன்றி : தினமணி
சமீபத்தில் பத்திரிகைகளிலும், ஊடகங்களிலும் வெளியான இந்தச் செய்தி, நாடு முழுவதும் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. காரணம் வேலியே பயிரை மேய்ந்ததுதான்.
ஒரு மூத்த போலீஸ் அதிகாரி, அதுவும் மக்களின் காவலனாக இருக்க வேண்டியவர், ஏதும் அறியாத மாணவியை தனது வக்கிர எண்ணங்களுக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டுள்ளார்.
இந்தச் சம்பவம் நடந்தது 1990}ம் ஆண்டு. அப்போது ரத்தோர், இன்ஸ்பெக்டர் ஜெனரல் என்ற உயர்ந்த பதவியில் இருந்துள்ளார். விஷயம் வெளியில் தெரிந்தவுடன் அதை மூடிமறைக்க ரத்தோர் கையாண்ட வழி என்ன தெரியுமா? ருசிகாவின் குடும்பத்தினருக்குக் கொலை மிரட்டல் விடுத்ததுதான். ருசிகாவின் சகோதரர் அஷுவின் கைகளைக் கட்டி போலீஸ் நிலையத்துக்கு அழைத்து வந்து போலீஸôர் துன்புறுத்தியுள்ளனர். வழக்கை வாபஸ் வாங்காவிட்டால் கொலை செய்துவிடுவதாகவும், குடும்பத்தையே அழித்து விடுவதாகவும் மிரட்டியுள்ளனர்.
"மழை விட்டும் தூவானம் விடவில்லை' என்பதைப்போல குடும்பத்தாரை மிரட்டி, துன்புறுத்தியது கண்டு மனம் வெறுத்த ருசிகா, சம்பவம் நடந்து 3 ஆண்டுகளுக்குப் பின் 1993}ம் ஆண்டு டிச. 28}ம் தேதி விஷம் குடித்துத் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளார்.
பாலியல் குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளான போலீஸ் உயர் அதிகாரியை மாநில அரசு என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? வழக்கு முடியும் வரை அவரை சஸ்பெண்ட் செய்திருக்க வேண்டும்.
குற்றச்சாட்டு உண்மை என்பது தெரியவந்தால் அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அதற்கு மாறாக ரத்தோருக்கு கூடுதல் டி.ஜி.பி., மாநில டி.ஜி.பி. என பதவி உயர்வு கொடுத்துக் கௌரவித்துள்ளது.
பள்ளி நிர்வாகம் வெளியேற்றிவிட்ட நிலையில் சமுதாயத்தில் இனி நிம்மதியாக வாழ முடியாது என்ற சூழலில், அந்தச் சிறுமி தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளார். மகள் இறந்துவிட்டாலும், அதற்குக் காரணமான குற்றவாளிக்குத் தண்டனை பெற்றுத்தர வேண்டும் என நினைத்த ருசிகாவின் பெற்றோர், பல்வேறு இடையூறுகளுக்கு இடையே வழக்கைத் துணிச்சலுடன் நடத்தி வந்துள்ளனர்.
நீதிமன்றத் தலையீட்டின் பேரிலேயே ரத்தோர் மீது முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. அதுவும் சம்பவம் நடந்து 9 ஆண்டுகளுக்குப் பின்.
இந்த வழக்கில் இப்போது, அதாவது 19 ஆண்டுகள் கழித்துத் தீர்ப்பும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. மாஜிஸ்திரேட் நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பு 6 மாதம் கடுங்காவல்; ஆயிரம் ரூபாய் அபராதம். சட்டத்தின் பாதுகாவலன் செய்த படுபாதகச் செயலுக்கு வழங்கப்பட்ட இந்தத் தண்டனை வெறும் கண்துடைப்புதான்.
ஏற்கெனவே பதவி சுகத்தை அனுபவித்துவிட்டு ஓய்வுபெற்றும் ராஜவாழ்க்கை வாழ்ந்து வரும் ரத்தோருக்கு இந்தத் தண்டனை ஒன்றும் பெரிதல்ல. இது கீழ் நீதிமன்றம் கொடுத்த தீர்ப்புத்தானே! உயர் நீதிமன்றம், உச்ச நீதிமன்றம் இருக்கவே இருக்கிறது. ஜாமீன் பெற்றுவிட்டால் சிறைவாசத்தைக் கழிக்காமலே காலத்தை கழித்துவிடலாம் என்ற மனப்பாங்கில்தான் அவர் இருப்பார்.
இப்போது நம்முள் எழும் கேள்வி இதுதான். பாலியல் பலாத்கார குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளான ஓர் அதிகாரி, பதவி உயர்வு பெற்றதுடன் எந்தப் பிரச்னையுமின்றி ஓய்வுபெற்றது எப்படி என்பதுதான்.
கிரிமினல் குற்றவாளிகளுக்கும் போலீஸôருக்கும் தொடர்பு இருப்பதுபோலவே, கிரிமினல் எண்ணம் கொண்ட போலீஸôருக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் தொடர்பு இருப்பதுதான் இதுபோன்ற செயல்களுக்குக் காரணமாக இருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது. மற்றொருபுறம் சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகளே இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.
சட்டத்தின் காவலனே குற்றவாளிக் கூண்டில் நின்றால் தண்டனை கடுமையாகத்தானே இருக்க வேண்டும். ஆனால், அதிகார வர்க்கத்தினருக்கு அரசியல்வாதிகளே கேடயமாக இருந்து காப்பாற்றி வருகின்றனர் என்பதுதான் ஜீரணிக்க முடியாத உண்மையாகும்.
குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளான ரத்தோர் மீது துறை ரீதியில் விசாரணை நடத்தி அவர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப் பரிந்துரைத்ததாகவும், ஆனால், அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை என்றும் ஓய்வுபெற்ற மற்றொரு போலீஸ் உயர் அதிகாரியான ஆர்.ஆர்.சிங் கூறியுள்ளார். அவரைக் காப்பாற்ற எந்த முயற்சியும் மேற்கொள்ளவில்லை என்று கூறிவரும் அரசியல் தலைவர்கள் ஒருவர் மீது ஒருவர் பழிசுமத்தி வருகின்றனர். இதனால் எந்தப் பயனுமில்லை.
ருசிகா வழக்கில் நீதிமன்றம் மூலம் நியாயம் கிடைக்க 19 ஆண்டுகள் காலதாமதம் ஆகியுள்ளதைக் காணும்போது அவருக்கு நீதி மறுக்கப்பட்டுள்ளது என்றுதான் கூறவேண்டும்.
போலீஸ் அதிகாரி ரத்தோர், ருசிகாவிடம் பாலியல் பலாத்காரத்தில் ஈடுபட்ட குற்றச்சாட்டுக்கு மட்டும் ஆளாகவில்லை. அவர் தற்கொலை செய்துகொள்ளவும் தூண்டியிருக்கிறார்.
எனவே இந்த வழக்கைப் புதிதாகக் கையிலெடுத்து விசாரித்து அவருக்கு அதிகபட்சமாக மரண தண்டனை வழங்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கை பரவலாக எழுந்துள்ளது.
சமுதாயத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருந்தால் எந்தவிதமான குற்றச்செயல்களில் ஈடுபட்டாலும், அரசியல் செல்வாக்கு இருந்தால் தண்டனையின்றித் தப்பிவிடலாம் என்ற நிலை இருக்குமானால், குற்றங்கள் அதிகரிக்குமே தவிர குறைந்துவிடாது.
இதுபோன்ற சம்பவங்கள் இனியும் நடக்காமல் இருக்க வேண்டுமானால், சட்டங்கள் கடுமையாக்கப்பட வேண்டும். குற்றவாளிகள் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது என்ற நிலை உருவாக வேண்டும். இதற்கு சட்டங்களையும் நீதிமன்ற நடைமுறையிலும் தேவையான மாற்றங்களைக் கொண்டுவருவதுதான் ஒரே வழி.
கட்டுரையாளர் : ஜெ.ராகவன்
நன்றி : தினமணி
Thursday, December 17, 2009
உண்மை சுடும்
நீதிமன்றங்களில் தேங்கிக்கிடக்கும் வழக்குகளை விரைந்து விசாரித்து தீர்ப்புக் கூறாவிட்டால் நீதித்துறை நடைமுறையே நாளடைவில் நொறுங்கிவிடும், மக்களுக்கு நீதித்துறை மீதே நம்பிக்கை போய்விடும்,கிளர்ந்து எழுவார்கள் - கலகம் வெடிக்கும் என்று எச்சரித்திருக்கிறார் உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி கே.ஜி. பாலகிருஷ்ணன். இப்போதாவது இதுபற்றிய கவலை நீதித்துறைக்கு எழுந்திருக்கிறதே, மகிழ்ச்சி.
சமரசப் பேச்சுவார்த்தை மூலம் வழக்குகளைத் தீர்க்கும் மாற்று வழி குறித்த கருத்தரங்கம் பெங்களூரில் நடைபெற்றது. அதில் பங்கேற்றுப் பேசியபோது கே.ஜி. பாலகிருஷ்ணன் இந்த எச்சரிக்கையை விடுத்திருக்கிறார்.
வழக்குகள் தேங்கிவருவது குறித்து கடந்த 20 வருஷங்களாகவே யார் யாரோ எச்சரித்து வருகின்றனர். மத்திய சட்டக் கமிஷன், உயர் நீதிமன்றங்கள், உச்ச நீதிமன்றம், மத்திய சட்டம், நீதித்துறைக்கான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஆலோசனைக் குழு போன்றவை இந்த எச்சரிக்கைகளை விடுத்து வருகின்றன. ஆனால் உரிய பரிகார நடவடிக்கைகள்தான் போதுமான அளவில் எடுக்கப்படாமல் இருக்கின்றன.
பெங்களூர் கருத்தரங்கில் பேசிய உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி நாட்டில் போதிய எண்ணிக்கையில் சார்பு நீதிமன்றங்கள் இல்லதாததே வழக்குகளின் தேக்கத்துக்கு முக்கிய காரணம் என்று வலியுறுத்தியிருக்கிறார். வழக்குகள் தேங்குவதற்கான பல்வேறு காரணங்களில் அதுவும் ஒன்று என்பதை மறுக்க முடியாது.
இப்போதுள்ள 16,000 சார்பு நீதிமன்றங்களில் சுமார் 2,000-க்கும் மேற்பட்ட நீதிபதிகளின் பதவிகள் காலியாக இருப்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார். காலியிடங்களை உடனுக்குடன் நிரப்புவதுடன் சார்பு நீதிமன்றங்களின் எண்ணிக்கையை 35,000 அளவுக்கு உயர்த்துவதும் அவசியம் என்று வலியுறுத்தியிருக்கிறார்.
அடுத்தபடியாக, இந்தியாவில் வழக்காடுவதற்கான செலவு மிகவும் குறைவு என்பதாலும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கிறது என்று பேசியிருக்கிறார். நீதிமன்றங்கள் விதிக்கும் கட்டணங்களும் படிவங்களின் விலையும் வேண்டுமானால் அரசு நிர்ணயிப்பதால் குறைவாக இருக்கலாம், வழக்கறிஞர்களுக்கான கட்டணம் அப்படியா என்பதை அத்துறையில் உள்ளவர்களின் மனசாட்சியே பதில் கூறட்டும் என்று விட்டுவிடுவோம்.
நீதிமன்றங்களில் ஏற்படும் தாமதமும், செலவும், மக்களுக்கு விரக்தியை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே கட்டப்பஞ்சாயத்து என்று அழைக்கப்படும் மாற்று வழிமுறையை நாடுகின்றனர். இது "வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால்' என்ற முதுமொழிக்கு ஏற்ப, ஜாதி அல்லது அரசியல் செல்வாக்கு மிக்கவர்களின் ஆளுகைக்கு உள்பட்டதாக இருக்கிறது. இங்கே எளியாருக்கு நீதி கிடைக்கிறதோ இல்லையோ அநீதியாவது விரைவாக வழங்கப்பட்டு விடுகிறது.
சரியோ தவறோ விவகாரம் முடிந்ததே என்ற அளவில் மக்கள் திருப்தியடையத் தொடங்கி விடுகிறார்கள்.
நீதித்துறையில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் தலையிட்டு நீதிமன்றங்களை ஏற்படுத்துவதற்கு முன்னால் நம் நாட்டில் கிராமப் பஞ்சாயத்துகளே நியாயஸ்தலங்களாகவும் திகழ்ந்தன. அப்போது அவற்றின் குறைகளாகப் பட்டியலிடப்பட்ட பல விஷயங்களில் முக்கியமானது, அவை நடுநிலையானவை அல்ல என்பதாகும்.
பஞ்சாயத்தில் இடம் பெற்றவர்கள், கிடைக்கும் சந்தர்ப்ப சாட்சியங்களின் அடிப்படையில், போதிய சட்ட அறிவு இல்லாமல்,தங்களுடைய செல்வாக்குக்கு பங்கம் வராத வகையில் தீர்ப்பு வழங்கினார்கள் என்பதுதான் அந்தக் குற்றச்சாட்டின் மையக் கருத்தாகும். ஆனால் வழக்குத் தொடுக்கவும், விசாரிக்கவும், தீர்ப்பு வழங்கவும் அதிகப் பொருள், நேரச் செலவு இல்லாமல் அந்தப் பஞ்சாயத்துகள் நடந்து முடிந்தன.
சட்டம் படித்த வழக்கறிஞர்கள் வாதி, பிரதிவாதிகளுக்காக ஆஜராகும் நீதித்துறையை நடுநிலையானது, எவர் பக்கமும் சாயாதது என்று பாராட்டினாலும் அது வழக்கை விசாரித்து தீர்ப்பு வழங்கும் முக்கியமான பணியை இழுத்துக் கொண்டே போனால் அப்படிப்பட்ட நீதித்துறை யாருக்கு வேண்டும் என்ற கேள்வியே பெரிதாகிறது. சட்டப்படி வழங்கப்படும் தீர்ப்புகள் தர்மத்துக்கு எதிரானவையாக இருக்கும்போது, மக்கள் ஆட்சி அமைப்பின்மீதே நம்பிக்கை இழப்பதும், தீவிரவாதிகளாக மாறுவதும் தவிர்க்க இயலாதவை.
அதிக நீதிமன்றங்கள், அதிக நீதிபதிகள், அதிக வேலை நாள்கள் போன்றவை இந்த வழக்குகளின் எண்ணிக்கையைக் கணிசமாகக் குறைக்கும். அதைவிட முக்கியம் நீதிபதிகள், வழக்கறிஞர்கள், நீதித்துறை நிர்வாகிகள் ஆகியோரின் மனங்களில் ஏற்பட வேண்டிய முக்கியமான மாற்றங்கள்.
இந்தியா வறுமையில் உழலும் கோடிக்கணக்கான ஏழைகளைக் கொண்ட நாடு. இங்கு நீதி நிர்வாகத்துக்கு அவர்களுடைய வரிப்பணம்தான் செலவிடப்படுகிறது. நேரடியாக வழக்குச் செலவுகள் குறைவு போலத் தோன்றினாலும் அந்த மானியமே வரிப்பணத்திலிருந்துதான் ஈடுகட்டப்படுகிறது. எனவே நீதிபதிகளும் வழக்கறிஞர்களும் வழக்கு விசாரணைகளைத் துரிதமாக நடத்தி முடிக்கக் கடமைப்பட்டவர்கள் ஆகின்றனர்.
அனாவசியமாக வாய்தா வாங்காமல் வழக்கு விவரத்தையும் தங்கள் தரப்பு நியாயத்தையும் இருதரப்பு வழக்கறிஞர்களும் எழுத்து மூலம் அளித்துவிட்டு பிறகு தேவைப்பட்டால் வாதம் நடத்தி விசாரணையை விரைந்து முடிக்கலாம் என்று யோசனை கூறப்பட்டது. என்ன காரணத்தாலோ அது ஏற்கப்படவில்லை.
கடந்த ஜூன் மாதப் புள்ளிவிவரப்படி, 1 கோடியே 94 லட்சம் கிரிமினல் வழக்குகளும், 76 லட்சம் சிவில் வழக்குகளும் தீர்ப்புக்குக் காத்திருக்கின்றன. இந்த வழக்குகளை அடுத்த ஓராண்டில் விசாரித்துத் தீர்ப்பு வழங்க வேண்டுமானால், 1,500 உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளும், 23,000 கீழமை நீதிமன்ற நீதிபதிகளும் தேவை.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை அரசாங்கம்தான் மிகப்பெரிய வழக்காளர் என்று சொல்லப்படுவது உண்டு. மத்திய, மாநில அரசுகளும் அரசுத்துறைகளும் வெவ்வேறு காலங்களில் தொடர்ந்த தேவையற்ற வழக்குகளை மறுபரிசீலனை செய்து அவற்றை விலக்கிக் கொள்வது அல்லது முடித்துக் கொள்வது என்றும் தீர்மானித்து வழக்குகளின் எண்ணிக்கையைக் கணிசமாகக் குறைக்கலாம்.
அரசும் நிர்வாகமும் நியாயமாக நடந்து கொள்ளவில்லை என்பதால் பாதிக்கப்பட்ட குடிமக்கள் அரசின்மீது தொடுத்த வழக்குகளும் ஏராளம், ஏராளம். முறையாகவும், நியாயமாகவும், விரைவாகவும் அரசும் நிர்வாகமும் செயல்பட்டால், பொதுமக்கள் நீதிமன்றத்தை நாட வேண்டிய அவசியமும் கணிசமாகக் குறைந்துவிடும்.
இந்தியச் சிறைச்சாலைகளில் சுமார் இரண்டரை லட்சம் பேர் விசாரணைக் கைதிகளாகத் தீர்ப்பை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்களது நிலைமையைப் பற்றி யாராவது கவலைப்படுகிறார்களா? அதில் எத்தனை பேர் நிரபராதிகளோ, யாருக்குத் தெரியும்?
வழக்குகள் தேங்கிக் கிடக்கின்றன. நீதி தாமதப்படுகிறது என்றெல்லாம் கருத்தரங்கம் போட்டுப் பேசிக்கொண்டிருந்தால் போதாது. செயல்பட வேண்டும்.
நன்றி : தினமணி
சமரசப் பேச்சுவார்த்தை மூலம் வழக்குகளைத் தீர்க்கும் மாற்று வழி குறித்த கருத்தரங்கம் பெங்களூரில் நடைபெற்றது. அதில் பங்கேற்றுப் பேசியபோது கே.ஜி. பாலகிருஷ்ணன் இந்த எச்சரிக்கையை விடுத்திருக்கிறார்.
வழக்குகள் தேங்கிவருவது குறித்து கடந்த 20 வருஷங்களாகவே யார் யாரோ எச்சரித்து வருகின்றனர். மத்திய சட்டக் கமிஷன், உயர் நீதிமன்றங்கள், உச்ச நீதிமன்றம், மத்திய சட்டம், நீதித்துறைக்கான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஆலோசனைக் குழு போன்றவை இந்த எச்சரிக்கைகளை விடுத்து வருகின்றன. ஆனால் உரிய பரிகார நடவடிக்கைகள்தான் போதுமான அளவில் எடுக்கப்படாமல் இருக்கின்றன.
பெங்களூர் கருத்தரங்கில் பேசிய உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி நாட்டில் போதிய எண்ணிக்கையில் சார்பு நீதிமன்றங்கள் இல்லதாததே வழக்குகளின் தேக்கத்துக்கு முக்கிய காரணம் என்று வலியுறுத்தியிருக்கிறார். வழக்குகள் தேங்குவதற்கான பல்வேறு காரணங்களில் அதுவும் ஒன்று என்பதை மறுக்க முடியாது.
இப்போதுள்ள 16,000 சார்பு நீதிமன்றங்களில் சுமார் 2,000-க்கும் மேற்பட்ட நீதிபதிகளின் பதவிகள் காலியாக இருப்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார். காலியிடங்களை உடனுக்குடன் நிரப்புவதுடன் சார்பு நீதிமன்றங்களின் எண்ணிக்கையை 35,000 அளவுக்கு உயர்த்துவதும் அவசியம் என்று வலியுறுத்தியிருக்கிறார்.
அடுத்தபடியாக, இந்தியாவில் வழக்காடுவதற்கான செலவு மிகவும் குறைவு என்பதாலும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கிறது என்று பேசியிருக்கிறார். நீதிமன்றங்கள் விதிக்கும் கட்டணங்களும் படிவங்களின் விலையும் வேண்டுமானால் அரசு நிர்ணயிப்பதால் குறைவாக இருக்கலாம், வழக்கறிஞர்களுக்கான கட்டணம் அப்படியா என்பதை அத்துறையில் உள்ளவர்களின் மனசாட்சியே பதில் கூறட்டும் என்று விட்டுவிடுவோம்.
நீதிமன்றங்களில் ஏற்படும் தாமதமும், செலவும், மக்களுக்கு விரக்தியை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே கட்டப்பஞ்சாயத்து என்று அழைக்கப்படும் மாற்று வழிமுறையை நாடுகின்றனர். இது "வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால்' என்ற முதுமொழிக்கு ஏற்ப, ஜாதி அல்லது அரசியல் செல்வாக்கு மிக்கவர்களின் ஆளுகைக்கு உள்பட்டதாக இருக்கிறது. இங்கே எளியாருக்கு நீதி கிடைக்கிறதோ இல்லையோ அநீதியாவது விரைவாக வழங்கப்பட்டு விடுகிறது.
சரியோ தவறோ விவகாரம் முடிந்ததே என்ற அளவில் மக்கள் திருப்தியடையத் தொடங்கி விடுகிறார்கள்.
நீதித்துறையில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் தலையிட்டு நீதிமன்றங்களை ஏற்படுத்துவதற்கு முன்னால் நம் நாட்டில் கிராமப் பஞ்சாயத்துகளே நியாயஸ்தலங்களாகவும் திகழ்ந்தன. அப்போது அவற்றின் குறைகளாகப் பட்டியலிடப்பட்ட பல விஷயங்களில் முக்கியமானது, அவை நடுநிலையானவை அல்ல என்பதாகும்.
பஞ்சாயத்தில் இடம் பெற்றவர்கள், கிடைக்கும் சந்தர்ப்ப சாட்சியங்களின் அடிப்படையில், போதிய சட்ட அறிவு இல்லாமல்,தங்களுடைய செல்வாக்குக்கு பங்கம் வராத வகையில் தீர்ப்பு வழங்கினார்கள் என்பதுதான் அந்தக் குற்றச்சாட்டின் மையக் கருத்தாகும். ஆனால் வழக்குத் தொடுக்கவும், விசாரிக்கவும், தீர்ப்பு வழங்கவும் அதிகப் பொருள், நேரச் செலவு இல்லாமல் அந்தப் பஞ்சாயத்துகள் நடந்து முடிந்தன.
சட்டம் படித்த வழக்கறிஞர்கள் வாதி, பிரதிவாதிகளுக்காக ஆஜராகும் நீதித்துறையை நடுநிலையானது, எவர் பக்கமும் சாயாதது என்று பாராட்டினாலும் அது வழக்கை விசாரித்து தீர்ப்பு வழங்கும் முக்கியமான பணியை இழுத்துக் கொண்டே போனால் அப்படிப்பட்ட நீதித்துறை யாருக்கு வேண்டும் என்ற கேள்வியே பெரிதாகிறது. சட்டப்படி வழங்கப்படும் தீர்ப்புகள் தர்மத்துக்கு எதிரானவையாக இருக்கும்போது, மக்கள் ஆட்சி அமைப்பின்மீதே நம்பிக்கை இழப்பதும், தீவிரவாதிகளாக மாறுவதும் தவிர்க்க இயலாதவை.
அதிக நீதிமன்றங்கள், அதிக நீதிபதிகள், அதிக வேலை நாள்கள் போன்றவை இந்த வழக்குகளின் எண்ணிக்கையைக் கணிசமாகக் குறைக்கும். அதைவிட முக்கியம் நீதிபதிகள், வழக்கறிஞர்கள், நீதித்துறை நிர்வாகிகள் ஆகியோரின் மனங்களில் ஏற்பட வேண்டிய முக்கியமான மாற்றங்கள்.
இந்தியா வறுமையில் உழலும் கோடிக்கணக்கான ஏழைகளைக் கொண்ட நாடு. இங்கு நீதி நிர்வாகத்துக்கு அவர்களுடைய வரிப்பணம்தான் செலவிடப்படுகிறது. நேரடியாக வழக்குச் செலவுகள் குறைவு போலத் தோன்றினாலும் அந்த மானியமே வரிப்பணத்திலிருந்துதான் ஈடுகட்டப்படுகிறது. எனவே நீதிபதிகளும் வழக்கறிஞர்களும் வழக்கு விசாரணைகளைத் துரிதமாக நடத்தி முடிக்கக் கடமைப்பட்டவர்கள் ஆகின்றனர்.
அனாவசியமாக வாய்தா வாங்காமல் வழக்கு விவரத்தையும் தங்கள் தரப்பு நியாயத்தையும் இருதரப்பு வழக்கறிஞர்களும் எழுத்து மூலம் அளித்துவிட்டு பிறகு தேவைப்பட்டால் வாதம் நடத்தி விசாரணையை விரைந்து முடிக்கலாம் என்று யோசனை கூறப்பட்டது. என்ன காரணத்தாலோ அது ஏற்கப்படவில்லை.
கடந்த ஜூன் மாதப் புள்ளிவிவரப்படி, 1 கோடியே 94 லட்சம் கிரிமினல் வழக்குகளும், 76 லட்சம் சிவில் வழக்குகளும் தீர்ப்புக்குக் காத்திருக்கின்றன. இந்த வழக்குகளை அடுத்த ஓராண்டில் விசாரித்துத் தீர்ப்பு வழங்க வேண்டுமானால், 1,500 உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளும், 23,000 கீழமை நீதிமன்ற நீதிபதிகளும் தேவை.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை அரசாங்கம்தான் மிகப்பெரிய வழக்காளர் என்று சொல்லப்படுவது உண்டு. மத்திய, மாநில அரசுகளும் அரசுத்துறைகளும் வெவ்வேறு காலங்களில் தொடர்ந்த தேவையற்ற வழக்குகளை மறுபரிசீலனை செய்து அவற்றை விலக்கிக் கொள்வது அல்லது முடித்துக் கொள்வது என்றும் தீர்மானித்து வழக்குகளின் எண்ணிக்கையைக் கணிசமாகக் குறைக்கலாம்.
அரசும் நிர்வாகமும் நியாயமாக நடந்து கொள்ளவில்லை என்பதால் பாதிக்கப்பட்ட குடிமக்கள் அரசின்மீது தொடுத்த வழக்குகளும் ஏராளம், ஏராளம். முறையாகவும், நியாயமாகவும், விரைவாகவும் அரசும் நிர்வாகமும் செயல்பட்டால், பொதுமக்கள் நீதிமன்றத்தை நாட வேண்டிய அவசியமும் கணிசமாகக் குறைந்துவிடும்.
இந்தியச் சிறைச்சாலைகளில் சுமார் இரண்டரை லட்சம் பேர் விசாரணைக் கைதிகளாகத் தீர்ப்பை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்களது நிலைமையைப் பற்றி யாராவது கவலைப்படுகிறார்களா? அதில் எத்தனை பேர் நிரபராதிகளோ, யாருக்குத் தெரியும்?
வழக்குகள் தேங்கிக் கிடக்கின்றன. நீதி தாமதப்படுகிறது என்றெல்லாம் கருத்தரங்கம் போட்டுப் பேசிக்கொண்டிருந்தால் போதாது. செயல்பட வேண்டும்.
நன்றி : தினமணி
Wednesday, December 16, 2009
உண்மையான கூட்டாட்சிதான் காலத்தின் கட்டாயம்!
மேற்கு வங்கத்தில் சட்டம் ஒழுங்கு அடியோடு சீர்குலைந்துவிட்டது. எனவே மாநிலத்தின் நிலைமையை நேரில் மதிப்பிட்டு அம் மாநில அரசைப் பதவிநீக்கம் செய்து, குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை ஏற்படுத்த வேண்டுமென்று மத்திய அமைச்சரும் காங்கிரஸ் கூட்டணிக் கட்சியின் தலைவருமான மம்தா பானர்ஜி மத்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்தார். இந்த வேண்டுகோளை ஏற்று மத்திய உள்துறை இணைச் செயலாளர் வி.எஸ். சௌத்ரி தலைமையில் மத்திய அதிகாரிகளைக் கொண்ட ஒரு குழு மேற்கு வங்கத்துக்கு அனுப்பப்பட்டு அங்குள்ள உயர் அதிகாரிகளையும், அரசியல் கட்சிப் பிரதிநிதிகளையும் சந்தித்துப் பேசியது.
÷இப் பிரச்னை குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சிகள் கடும் கண்டனம் தெரிவித்துள்ளன. எதிரும் புதிருமான பா.ஜ.க. இடதுசாரிக் கட்சிகள், சமாஜவாதி, பகுஜன் சமாஜ் கட்சி ஆகியவை இணைந்து நின்று மத்திய அரசின் இச்செயலுக்குக் கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளன.
÷மத்திய உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் எதிர்க்கட்சிகளின் கண்டனத்துக்குப் பதிலளிக்கும்போது, மத்திய அரசின் குழு அனுப்பும் முடிவு, மாநில அரசுடன் மோதவேண்டும் என்ற நோக்கில் எடுக்கப்பட்டதல்ல. இதை 356-வது விதி என்ற கண்ணாடி வழியாகப் பார்க்கத் தேவையில்லை என்று கூறியிருப்பது, தேங்காய் திருட தென்னை மரத்தில் ஏறியவனை தோட்டக்காரன் கண்டுபிடித்தவுடன் புல் பறிக்க மரமேறியதாகப் பசப்பிய கதைதான் நினைவுக்கு வருகிறது.
÷சிறந்த வழக்கறிஞரான சிதம்பரம் அரசியல் சட்டத்தின் பிரிவுகள் என்ன கூறுகின்றன என்பதை அறியாமல் இருக்க முடியாது. சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்னை என்பது மாநில அரசுகளின் கட்டுப்பாட்டுக்கு உள்பட்ட ஒன்றாகும். ஒரு மாநிலத்தில் சட்டம் ஒழுங்கு சீர்கெட்டுவிட்டது என்ற குற்றச்சாட்டு எழுமானால் மத்திய அரசு என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை அரசியல் சட்டம் தெளிவாகக் கூறுகிறது. அரசியல் சட்டத்தின் 163, 164, 356-வது பிரிவுகள் மத்திய, மாநில உறவில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.
÷ஒரு மாநிலத்தில் சட்டம் ஒழுங்கு சீர்கெட்டதாகப் புகார் செய்யப்படுமானால், மத்திய அரசு உடனடியாக அந்த மாநில அரசிடம் விளக்கம் கேட்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்வதற்கு மாநில அரசு மறுக்குமானால், அரசியல் சட்டம் வழங்கியிருக்கிற 257(1) பிரிவின்படி மாநில அரசு என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான ஆணைகளை மத்திய அரசு பிறப்பிக்க வேண்டும். அந்த ஆணைகளையும் மாநில அரசு புறக்கணிக்குமானால், அங்கு குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி குறித்து மத்திய அரசு யோசிக்க வேண்டும். அதன் பின்னரே 356-வது பிரிவின் கீழ் மாநில அரசைப் பதவி நீக்கம் செய்யும் நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
÷அரசியல் சட்டம் வகுக்கப்பட்ட காலத்தில் அரசியல் நிர்ணய சபையில் இப் பிரச்னை குறித்து விரிவான-ஆழமான விவாதங்கள் நடைபெற்றுள்ளன. 1949-ம் ஆண்டு மே 31-ம் தேதி அரசியல் சட்டத்தின் 356-வது பிரிவு கு றித்து விவாதம் நடைபெற்றபோது, மத்திய சட்ட அமைச்சர் அம்பேத்கர் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார்:
மாநில அரசுகளுக்கு அரசியல் சட்டம் வகுத்துத் தந்துள்ள விதிமுறைகளுக்கு மாறாக அந்த அரசுகள் செயல்படுமானால் மத்திய அரசு தலையிடும் நிலை உருவாகிறது. ஆனால் மாநிலத்தில் நல்ல அரசு செயல்படுகிறதா இல்லையா என்பதை நிர்ணயிப்பது மத்திய அரசின் வேலை அல்ல. இந்த விஷயத்தில் நான் மிகத் தெளிவாகவே இருக்கிறேன். இந்தச் சட்டப்பிரிவு செயல்படாத செத்த பிரிவாகவே இருக்கும். எனினும் இந்தச் சட்டப்பிரிவைச் செயல்படுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால் மாநில ஆட்சியைக் கலைப்பதற்கு முன்பாக குடியரசுத் தலைவர் முன்னெச்சரிக்கையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
முதலாவதாக அரசியல் சட்டம் வகுத்துத் தந்த வழிப்பிரகாரம் நடக்குமாறு தவறு செய்யும் மாநிலத்துக்கு எச்சரிக்கை விடவேண்டும். அந்த எச்சரிக்கை உரிய பயனை அளிக்காமல் போகுமானால், அந்த மாநில மக்களே தங்கள் விவகாரங்களைத் தீர்த்துக் கொள்ளும் வகையில் மாநிலச் சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு உத்தரவிட வேண்டும். மேற்கண்ட இரண்டு பரிகாரங்களும் தோல்வியடையுமானால் மட்டுமே 356-வது சட்டப்பிரிவைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
÷மாநிலங்கள் மீது மத்திய அரசு ஆதிக்கம் செலுத்தக்கூடிய பல்வேறு சட்டப்பிரிவுகள் நமது அரசியல் சட்டத்தில் இடம்பெற்றிருந்த போதிலும், நமது அரசியல் அமைப்பு, கூட்டாட்சி அமைப்பாகும். அதாவது மத்திய அரசுக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட துறைகளில் மத்திய அரசுக்கு எவ்வளவு சுயஆதிக்கம் உண்டோ அதைப்போல மாநிலங்களுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட துறைகளில் மாநிலங்களுக்கு சுயஆதிக்கம் உண்டு. கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் அடிப்படைக் கொள்கை என்பது மத்திய,மாநில அரசுகளுக்கு இடையே சட்டம் இயற்றும் நிர்வாக அதிகாரங்களைப் பகிர்ந்து தருவதாகும்.
இது மத்திய அரசு இயற்றும் சட்டத்தின் மூலம் அல்லது அரசியல் சட்டத்தின் மூலமே வகைசெய்யப்படுகிறது. நமது அரசியலமைப்பின்படி மாநிலங்கள் சட்டம் இயற்றும் அல்லது நிர்வாக அதிகாரங்களுக்கு மத்திய அரசைச் சார்ந்திருக்கவில்லை. இந்த விஷயத்தில் மாநில அரசும், மத்திய அரசும் சரிசமமான அதிகாரங்கள் படைத்தவை.
÷1951-ம் ஆண்டில் முதல் முதலாக பஞ்சாப் மாநில அரசு பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டு அங்கு குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி நிறுவப்பட்டது. அதற்குப் பிறகு 100 தடவைகளுக்கு மேல் இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களிலும் மத்திய அரசு இத்தகைய ஜனநாயக விரோத நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. எல்லா கட்சிகளுக்கும் இதில் பங்கு உண்டு. 1977-ம் ஆண்டில் ஜனதா கட்சி மத்தியில் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றபோது 9 மாநிலங்களில் இருந்த காங்கிரஸ் அரசுகள் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டன. 1980-ம் ஆண்டு மீண்டும் காங்கிரஸ் ஆட்சி ஏற்பட்டபோது 9 மாநிலங்களில் இருந்த ஜனதா கட்சி அரசுகள் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டன. ஆனால் அப்போது மாநிலங்களவையில் எதிர்க்கட்சிகள் பெரும்பான்மையாக இருந்த காரணத்தால் இந்தப் பதவி நீக்கத்தை ஏற்பதற்கு அது மறுத்துவிட்டது. ஆனால் 1994-ம் ஆண்டில் கர்நாடக மாநில முதலமைச்சராக இருந்த எஸ்.ஆர். பொம்மையின் அரசு பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டபோது, இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் 9 பேர்களைக் கொண்ட நீதிபதிகளின் ஆயம் தலையிட்டு உன்னதமான ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியது.
÷இந்த ஆயத்தில் ஒருவரான நீதிபதி கே. ராமசாமி பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார்:
நமது அரசியல் சட்டம் கூட்டாட்சித் தத்துவத்தை தன்னுடைய அடிப்படை அம்சமாகக் கொண்டிருக்கிறது. அது ஒருபோதும் அழிக்கப்பட முடியாதது.
மற்றொரு நீதிபதியான குல்தீப் சிங் கூறுகையில்: மாநிலங்கள் சுதந்திரமானதும் தனித்தன்மை வாய்ந்ததுமான அரசியல் சட்ட ரீதியான நிலையைக் கொண்டிருக்கின்றன. நாட்டின் அரசியல், சமுதாயம், கல்வி போன்ற துறைகளில் மத்திய அரசைப் போலவே மாநில அரசுகளுக்கும் முக்கியப் பங்களிப்பு உண்டு. மத்திய ஆட்சியின் ஏஜெண்டுகளாகவோ அல்லது அதைச் சார்ந்து நிற்கவேண்டிய நிலையிலேயோ மாநில ஆட்சிகள் இல்லை.÷ ÷மற்றொரு நீதிபதியான ரத்தினவேல் பாண்டியன் கூறுகையில்: 356-வது சட்டப்பிரிவு அபூர்வமாகவே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். அரசியல் சட்ட அமைப்பின்படி மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கிடையே நிலவும் உறவைச் சீர்குலைக்கும் வகையில் இந்தப் பிரிவை அடிக்கடி பயன்படுத்தக் கூடாது. அவ்வாறு இந்தப் பிரிவு பயன்படுத்தப்படுமானால், மாநில முதலமைச்சர் தன்னுடைய அரசியல் ரீதியான கடமைகளைச் சரிவரச் செய்ய முடியாது. தான் தொடர்ந்து பதவியில் இருக்க முடியுமா முடியாதா என்ற அச்சத்தின் கீழ் அவர் இயங்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டால் மாநிலத்தின் நலன்கள் பெருமளவு பாதிக்கப்பட்டுவிடும் என்று நீதிபதிகள் குறிப்பிட்டனர்.
÷உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் 9 பேரைக் கொண்ட ஆயம் அளித்த இந்தத் தீர்ப்பு என்பது, மத்திய ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களுக்கு விடப்பட்ட எச்சரிக்கையாகும்.
1980-களில் மத்திய, மாநில உறவு பற்றி ஆராய பிரதமர் இந்திரா காந்தியால் அமைக்கப்பட்ட சர்க்காரியா ஆணையம் தன்னுடைய அறிக்கையில் பின்வருமாறு திட்டவட்டமாகக் கூறியிருக்கிறது:
மிக மோசமான சூழ்நிலையில் வேறுவழியே இல்லாதபோதும், மற்ற வேறு வகையான முயற்சிகள் அனைத்தும் தோற்றுப்போனபோதும், அந்த மாநிலத்தில் சீர்குலைந்த சட்டம் ஒழுங்கைத் திருத்தும் நோக்கத்துடன் 356-வது பிரிவு மிகமிக அபூர்வமாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதற்கு முன்னால் அந்த மாநிலத்தில் எழுந்துள்ள பிரச்னையைத் தீர்ப்பதற்கு சகல விதமான முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். தவறு செய்யும் மாநில அரசுக்கு எச்சரிக்கை விடப்படவேண்டும். 356-வது பிரிவின்படி நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு முன், மாநில அரசு அளிக்கும் விளக்கத்தை மிகக் கவனமுடன் பரிசீலனை செய்ய வேண்டும். இவ்வாறெல்லாம் செய்யாமல் மாநில அரசைப் பதவிநீக்கம் செய்வதென்பது சரியானது அல்ல.
உலகத்தின் பல்வேறு கூட்டாட்சி முறை உள்ள நாடுகளின் அரசியல் சட்டத்தில் இத்தகைய சட்டப்பிரிவு என்பது இல்லவே இல்லை. எனவே இச்சட்டப்பிரிவை அடியோடு நீக்குவது பற்றி ஆராயவேண்டிய கட்டம் வந்துவிட்டது.
அரசியல் சட்டம் உருவாக்கப்பட்ட காலகட்டத்தில் இருந்த இந்தியாவின் நிலைமை முற்றிலுமாக மாறியிருக்கிறது. அப்போது காங்கிரஸ் கட்சி ஒன்றே வலிமை வாய்ந்த கட்சியாகத் திகழ்ந்தது. 1947-ம் ஆண்டு முதல் 1967-ம் ஆண்டு வரை சுமார் 20 ஆண்டுகள் மத்தியிலும், மாநிலத்திலும் காங்கிரஸ் கட்சியே ஆட்சி நடத்தியது. சுதந்திரப் போராட்டத்தில் முன்னணியில் நின்று தலைமை தாங்கிப் போராடிய பல தலைவர்கள் மத்தியிலும், மாநிலத்திலும் ஆட்சிப் பொறுப்புகளில் இருந்தார்கள். எனவே மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கிடையே பிரச்னைகள் எழும்போது அவற்றைக் கட்சி மட்டத்திலும் ஆட்சி மட்டத்திலும் சுமுகமாகத் தீர்த்துக் கொண்டார்கள்.
ஆனால் 1967-ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிலைமை மாறி மத்தியில் ஒரு கட்சியும் மாநிலங்களில் வெவ்வேறு கட்சிகளும் ஆட்சிப் பொறுப்புகளை ஏற்கும் நிலை வந்துவிட்டது. இந்த நிலைமையிலும் ஒரு பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டு மத்தியில் எந்தவொரு கட்சியும் ஆட்சி செய்யமுடியாமல் பல்வேறு மாநிலக் கட்சிகளின் உதவியோடு கூட்டணி ஆட்சியை நடத்தும் நிலை மிகத் தெளிவாக உருவாகிவிட்டது.
இனி எந்தக் காலத்திலும் ஒரு கட்சியின் ஆட்சி என்பது மத்திய அரசில் ஏற்படப் போவதில்லை. எனவே மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கிடையே மோதலற்ற போக்கு ஏற்படுவது நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு உதவும்; இல்லையென்றால் வளர்ச்சி திட்டவட்டமாகப் பாதிக்கப்படும்.
÷நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் சீரற்ற வளர்ச்சிப் போக்குகள் இருப்பது மோதல்களை அதிகமாக்குவதற்கே வழிவகுக்கும். மாநில உரிமைகளை வலியுறுத்தி காங்கிரஸ் அல்லாத கட்சிகள் நடத்தும் போராட்டம் என்பது மத்திய அரசின் அதிகாரங்களுக்கு அறைகூவல் விடுவதில் போய் முடியும்.
இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள பல்வேறு நாடுகளில் ஜனநாயகம் சீரழிக்கப்பட்டு சர்வாதிகார ஆட்சி முறைகள் நிலவி வரும்போது இந்தியாவிலும் அத்தகைய நிலைமை வந்துவிடக் கூடாது. மாநிலங்களின் உரிமைகளை நிலைநாட்டும் வகையிலும் உண்மையான கூட்டாட்சி மலரும் வகையிலும் நமது அரசியல் சட்டம் திருத்தியமைக்கப்பட வேண்டிய காலகட்டம் பிறந்துவிட்டது. இந்த உண்மையை மத்திய ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் உணரவேண்டும். இல்லையென்றால் வேண்டாத விளைவுகள் ஏற்படும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
கட்டுரையாளர் : பழ. நெடுமாறன்
நன்றி : தினமணி
÷இப் பிரச்னை குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சிகள் கடும் கண்டனம் தெரிவித்துள்ளன. எதிரும் புதிருமான பா.ஜ.க. இடதுசாரிக் கட்சிகள், சமாஜவாதி, பகுஜன் சமாஜ் கட்சி ஆகியவை இணைந்து நின்று மத்திய அரசின் இச்செயலுக்குக் கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளன.
÷மத்திய உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் எதிர்க்கட்சிகளின் கண்டனத்துக்குப் பதிலளிக்கும்போது, மத்திய அரசின் குழு அனுப்பும் முடிவு, மாநில அரசுடன் மோதவேண்டும் என்ற நோக்கில் எடுக்கப்பட்டதல்ல. இதை 356-வது விதி என்ற கண்ணாடி வழியாகப் பார்க்கத் தேவையில்லை என்று கூறியிருப்பது, தேங்காய் திருட தென்னை மரத்தில் ஏறியவனை தோட்டக்காரன் கண்டுபிடித்தவுடன் புல் பறிக்க மரமேறியதாகப் பசப்பிய கதைதான் நினைவுக்கு வருகிறது.
÷சிறந்த வழக்கறிஞரான சிதம்பரம் அரசியல் சட்டத்தின் பிரிவுகள் என்ன கூறுகின்றன என்பதை அறியாமல் இருக்க முடியாது. சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்னை என்பது மாநில அரசுகளின் கட்டுப்பாட்டுக்கு உள்பட்ட ஒன்றாகும். ஒரு மாநிலத்தில் சட்டம் ஒழுங்கு சீர்கெட்டுவிட்டது என்ற குற்றச்சாட்டு எழுமானால் மத்திய அரசு என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை அரசியல் சட்டம் தெளிவாகக் கூறுகிறது. அரசியல் சட்டத்தின் 163, 164, 356-வது பிரிவுகள் மத்திய, மாநில உறவில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.
÷ஒரு மாநிலத்தில் சட்டம் ஒழுங்கு சீர்கெட்டதாகப் புகார் செய்யப்படுமானால், மத்திய அரசு உடனடியாக அந்த மாநில அரசிடம் விளக்கம் கேட்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்வதற்கு மாநில அரசு மறுக்குமானால், அரசியல் சட்டம் வழங்கியிருக்கிற 257(1) பிரிவின்படி மாநில அரசு என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான ஆணைகளை மத்திய அரசு பிறப்பிக்க வேண்டும். அந்த ஆணைகளையும் மாநில அரசு புறக்கணிக்குமானால், அங்கு குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி குறித்து மத்திய அரசு யோசிக்க வேண்டும். அதன் பின்னரே 356-வது பிரிவின் கீழ் மாநில அரசைப் பதவி நீக்கம் செய்யும் நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
÷அரசியல் சட்டம் வகுக்கப்பட்ட காலத்தில் அரசியல் நிர்ணய சபையில் இப் பிரச்னை குறித்து விரிவான-ஆழமான விவாதங்கள் நடைபெற்றுள்ளன. 1949-ம் ஆண்டு மே 31-ம் தேதி அரசியல் சட்டத்தின் 356-வது பிரிவு கு றித்து விவாதம் நடைபெற்றபோது, மத்திய சட்ட அமைச்சர் அம்பேத்கர் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார்:
மாநில அரசுகளுக்கு அரசியல் சட்டம் வகுத்துத் தந்துள்ள விதிமுறைகளுக்கு மாறாக அந்த அரசுகள் செயல்படுமானால் மத்திய அரசு தலையிடும் நிலை உருவாகிறது. ஆனால் மாநிலத்தில் நல்ல அரசு செயல்படுகிறதா இல்லையா என்பதை நிர்ணயிப்பது மத்திய அரசின் வேலை அல்ல. இந்த விஷயத்தில் நான் மிகத் தெளிவாகவே இருக்கிறேன். இந்தச் சட்டப்பிரிவு செயல்படாத செத்த பிரிவாகவே இருக்கும். எனினும் இந்தச் சட்டப்பிரிவைச் செயல்படுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால் மாநில ஆட்சியைக் கலைப்பதற்கு முன்பாக குடியரசுத் தலைவர் முன்னெச்சரிக்கையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
முதலாவதாக அரசியல் சட்டம் வகுத்துத் தந்த வழிப்பிரகாரம் நடக்குமாறு தவறு செய்யும் மாநிலத்துக்கு எச்சரிக்கை விடவேண்டும். அந்த எச்சரிக்கை உரிய பயனை அளிக்காமல் போகுமானால், அந்த மாநில மக்களே தங்கள் விவகாரங்களைத் தீர்த்துக் கொள்ளும் வகையில் மாநிலச் சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு உத்தரவிட வேண்டும். மேற்கண்ட இரண்டு பரிகாரங்களும் தோல்வியடையுமானால் மட்டுமே 356-வது சட்டப்பிரிவைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
÷மாநிலங்கள் மீது மத்திய அரசு ஆதிக்கம் செலுத்தக்கூடிய பல்வேறு சட்டப்பிரிவுகள் நமது அரசியல் சட்டத்தில் இடம்பெற்றிருந்த போதிலும், நமது அரசியல் அமைப்பு, கூட்டாட்சி அமைப்பாகும். அதாவது மத்திய அரசுக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட துறைகளில் மத்திய அரசுக்கு எவ்வளவு சுயஆதிக்கம் உண்டோ அதைப்போல மாநிலங்களுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட துறைகளில் மாநிலங்களுக்கு சுயஆதிக்கம் உண்டு. கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் அடிப்படைக் கொள்கை என்பது மத்திய,மாநில அரசுகளுக்கு இடையே சட்டம் இயற்றும் நிர்வாக அதிகாரங்களைப் பகிர்ந்து தருவதாகும்.
இது மத்திய அரசு இயற்றும் சட்டத்தின் மூலம் அல்லது அரசியல் சட்டத்தின் மூலமே வகைசெய்யப்படுகிறது. நமது அரசியலமைப்பின்படி மாநிலங்கள் சட்டம் இயற்றும் அல்லது நிர்வாக அதிகாரங்களுக்கு மத்திய அரசைச் சார்ந்திருக்கவில்லை. இந்த விஷயத்தில் மாநில அரசும், மத்திய அரசும் சரிசமமான அதிகாரங்கள் படைத்தவை.
÷1951-ம் ஆண்டில் முதல் முதலாக பஞ்சாப் மாநில அரசு பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டு அங்கு குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி நிறுவப்பட்டது. அதற்குப் பிறகு 100 தடவைகளுக்கு மேல் இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களிலும் மத்திய அரசு இத்தகைய ஜனநாயக விரோத நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. எல்லா கட்சிகளுக்கும் இதில் பங்கு உண்டு. 1977-ம் ஆண்டில் ஜனதா கட்சி மத்தியில் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றபோது 9 மாநிலங்களில் இருந்த காங்கிரஸ் அரசுகள் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டன. 1980-ம் ஆண்டு மீண்டும் காங்கிரஸ் ஆட்சி ஏற்பட்டபோது 9 மாநிலங்களில் இருந்த ஜனதா கட்சி அரசுகள் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டன. ஆனால் அப்போது மாநிலங்களவையில் எதிர்க்கட்சிகள் பெரும்பான்மையாக இருந்த காரணத்தால் இந்தப் பதவி நீக்கத்தை ஏற்பதற்கு அது மறுத்துவிட்டது. ஆனால் 1994-ம் ஆண்டில் கர்நாடக மாநில முதலமைச்சராக இருந்த எஸ்.ஆர். பொம்மையின் அரசு பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டபோது, இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் 9 பேர்களைக் கொண்ட நீதிபதிகளின் ஆயம் தலையிட்டு உன்னதமான ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியது.
÷இந்த ஆயத்தில் ஒருவரான நீதிபதி கே. ராமசாமி பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார்:
நமது அரசியல் சட்டம் கூட்டாட்சித் தத்துவத்தை தன்னுடைய அடிப்படை அம்சமாகக் கொண்டிருக்கிறது. அது ஒருபோதும் அழிக்கப்பட முடியாதது.
மற்றொரு நீதிபதியான குல்தீப் சிங் கூறுகையில்: மாநிலங்கள் சுதந்திரமானதும் தனித்தன்மை வாய்ந்ததுமான அரசியல் சட்ட ரீதியான நிலையைக் கொண்டிருக்கின்றன. நாட்டின் அரசியல், சமுதாயம், கல்வி போன்ற துறைகளில் மத்திய அரசைப் போலவே மாநில அரசுகளுக்கும் முக்கியப் பங்களிப்பு உண்டு. மத்திய ஆட்சியின் ஏஜெண்டுகளாகவோ அல்லது அதைச் சார்ந்து நிற்கவேண்டிய நிலையிலேயோ மாநில ஆட்சிகள் இல்லை.÷ ÷மற்றொரு நீதிபதியான ரத்தினவேல் பாண்டியன் கூறுகையில்: 356-வது சட்டப்பிரிவு அபூர்வமாகவே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். அரசியல் சட்ட அமைப்பின்படி மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கிடையே நிலவும் உறவைச் சீர்குலைக்கும் வகையில் இந்தப் பிரிவை அடிக்கடி பயன்படுத்தக் கூடாது. அவ்வாறு இந்தப் பிரிவு பயன்படுத்தப்படுமானால், மாநில முதலமைச்சர் தன்னுடைய அரசியல் ரீதியான கடமைகளைச் சரிவரச் செய்ய முடியாது. தான் தொடர்ந்து பதவியில் இருக்க முடியுமா முடியாதா என்ற அச்சத்தின் கீழ் அவர் இயங்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டால் மாநிலத்தின் நலன்கள் பெருமளவு பாதிக்கப்பட்டுவிடும் என்று நீதிபதிகள் குறிப்பிட்டனர்.
÷உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் 9 பேரைக் கொண்ட ஆயம் அளித்த இந்தத் தீர்ப்பு என்பது, மத்திய ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களுக்கு விடப்பட்ட எச்சரிக்கையாகும்.
1980-களில் மத்திய, மாநில உறவு பற்றி ஆராய பிரதமர் இந்திரா காந்தியால் அமைக்கப்பட்ட சர்க்காரியா ஆணையம் தன்னுடைய அறிக்கையில் பின்வருமாறு திட்டவட்டமாகக் கூறியிருக்கிறது:
மிக மோசமான சூழ்நிலையில் வேறுவழியே இல்லாதபோதும், மற்ற வேறு வகையான முயற்சிகள் அனைத்தும் தோற்றுப்போனபோதும், அந்த மாநிலத்தில் சீர்குலைந்த சட்டம் ஒழுங்கைத் திருத்தும் நோக்கத்துடன் 356-வது பிரிவு மிகமிக அபூர்வமாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதற்கு முன்னால் அந்த மாநிலத்தில் எழுந்துள்ள பிரச்னையைத் தீர்ப்பதற்கு சகல விதமான முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். தவறு செய்யும் மாநில அரசுக்கு எச்சரிக்கை விடப்படவேண்டும். 356-வது பிரிவின்படி நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு முன், மாநில அரசு அளிக்கும் விளக்கத்தை மிகக் கவனமுடன் பரிசீலனை செய்ய வேண்டும். இவ்வாறெல்லாம் செய்யாமல் மாநில அரசைப் பதவிநீக்கம் செய்வதென்பது சரியானது அல்ல.
உலகத்தின் பல்வேறு கூட்டாட்சி முறை உள்ள நாடுகளின் அரசியல் சட்டத்தில் இத்தகைய சட்டப்பிரிவு என்பது இல்லவே இல்லை. எனவே இச்சட்டப்பிரிவை அடியோடு நீக்குவது பற்றி ஆராயவேண்டிய கட்டம் வந்துவிட்டது.
அரசியல் சட்டம் உருவாக்கப்பட்ட காலகட்டத்தில் இருந்த இந்தியாவின் நிலைமை முற்றிலுமாக மாறியிருக்கிறது. அப்போது காங்கிரஸ் கட்சி ஒன்றே வலிமை வாய்ந்த கட்சியாகத் திகழ்ந்தது. 1947-ம் ஆண்டு முதல் 1967-ம் ஆண்டு வரை சுமார் 20 ஆண்டுகள் மத்தியிலும், மாநிலத்திலும் காங்கிரஸ் கட்சியே ஆட்சி நடத்தியது. சுதந்திரப் போராட்டத்தில் முன்னணியில் நின்று தலைமை தாங்கிப் போராடிய பல தலைவர்கள் மத்தியிலும், மாநிலத்திலும் ஆட்சிப் பொறுப்புகளில் இருந்தார்கள். எனவே மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கிடையே பிரச்னைகள் எழும்போது அவற்றைக் கட்சி மட்டத்திலும் ஆட்சி மட்டத்திலும் சுமுகமாகத் தீர்த்துக் கொண்டார்கள்.
ஆனால் 1967-ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிலைமை மாறி மத்தியில் ஒரு கட்சியும் மாநிலங்களில் வெவ்வேறு கட்சிகளும் ஆட்சிப் பொறுப்புகளை ஏற்கும் நிலை வந்துவிட்டது. இந்த நிலைமையிலும் ஒரு பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டு மத்தியில் எந்தவொரு கட்சியும் ஆட்சி செய்யமுடியாமல் பல்வேறு மாநிலக் கட்சிகளின் உதவியோடு கூட்டணி ஆட்சியை நடத்தும் நிலை மிகத் தெளிவாக உருவாகிவிட்டது.
இனி எந்தக் காலத்திலும் ஒரு கட்சியின் ஆட்சி என்பது மத்திய அரசில் ஏற்படப் போவதில்லை. எனவே மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கிடையே மோதலற்ற போக்கு ஏற்படுவது நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு உதவும்; இல்லையென்றால் வளர்ச்சி திட்டவட்டமாகப் பாதிக்கப்படும்.
÷நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் சீரற்ற வளர்ச்சிப் போக்குகள் இருப்பது மோதல்களை அதிகமாக்குவதற்கே வழிவகுக்கும். மாநில உரிமைகளை வலியுறுத்தி காங்கிரஸ் அல்லாத கட்சிகள் நடத்தும் போராட்டம் என்பது மத்திய அரசின் அதிகாரங்களுக்கு அறைகூவல் விடுவதில் போய் முடியும்.
இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள பல்வேறு நாடுகளில் ஜனநாயகம் சீரழிக்கப்பட்டு சர்வாதிகார ஆட்சி முறைகள் நிலவி வரும்போது இந்தியாவிலும் அத்தகைய நிலைமை வந்துவிடக் கூடாது. மாநிலங்களின் உரிமைகளை நிலைநாட்டும் வகையிலும் உண்மையான கூட்டாட்சி மலரும் வகையிலும் நமது அரசியல் சட்டம் திருத்தியமைக்கப்பட வேண்டிய காலகட்டம் பிறந்துவிட்டது. இந்த உண்மையை மத்திய ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் உணரவேண்டும். இல்லையென்றால் வேண்டாத விளைவுகள் ஏற்படும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
கட்டுரையாளர் : பழ. நெடுமாறன்
நன்றி : தினமணி
Tuesday, December 15, 2009
கேள்விக்குறியாகும் மீனவரின் வாழ்வுரிமை
கடலோடும், கடற்கரையோடும் பின்னிப் பிணைந்தது தான் மீனவ சமூகத்தின் வாழ்க்கை. வரலாறு முழுவதும் பரதவரின் சிறப்புமிக்க பண்பாடும் வீரமிக்க போராட்டங்களும் மறைக்கப்பட்டே வந்துள்ளன.
÷ நாட்டின் எல்லைப் பகுதிகளான கடற்கரைகளில் வாழ்ந்து கொண்டு கடல்புற வழியாக வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் ஆக்கிரமிப்பாளர்களை விரட்டியடித்து தம் இன்னுயிரைத் தியாகம் செய்து, நாட்டைக் காப்பாற்றிய எல்லையோரக் காவலர்களாக வாழ்ந்தவர்கள் தான் மீனவ சமூகத்தினர். நாள்தோறும் மீனவரின் தொழில் வாழ்க்கை என்பது குளிரூட்டப்பட்ட அறை ஒன்றுக்குள் காலை 9 மணிக்குத் தொடங்கி மாலை 5 மணி வரை அமர்ந்து பணி உத்தரவாதத்துடன் ஓர் ஊழியர், அதிகாரி செய்யும் வேலையைப் போன்றதல்ல.
கடலுக்குப் போனால் உயிருக்கும், திரும்பி வருவதற்கும் எந்தவித உத்தரவாதமும் இல்லை. உள்ளூரில் யார் காணாமல் போனாலும் தொலைக்காட்சி உள்ளிட்ட பல ஊடகச் சாதனங்களில் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டு தனிப் போலீஸ்படை அமைத்து தேடுதலும் முடுக்கிவிடப்படுகிறது. ஆனால் மீனவர்கள் கடலில் காணாமல் போனால் வழக்குக் கூட பதிவாகாது. இப்படி உயிரைப் பணயம் வைத்து மீனவர் பிடிக்கும் மீன் ஏற்றுமதியால் நாட்டுக்குக் கிடைக்கும் அந்நியச் செலாவணி பல ஆயிரம் கோடிகளைத் தாண்டும்.
÷இந்தியா உலகின் மீன் உற்பத்தியில் மூன்றாம் இடம் வகிக்கிறது. நன்னீர் மீன் உற்பத்தியில் இரண்டாம் இடம் வகிக்கிறது. இத்தனைக்கும் மீனவரின் மக்கள்தொகை நாட்டின் மக்கள் தொகையோடு ஒப்பிடும் போது மிகவும் குறைவானதே. உணவு மற்றும் விவசாய அமைப்பின் கணக்கின்படி மொத்த மீனவர் 8.70 மில்லியன். இதில் முழு நேரமாக மீன்பிடி தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள் 0.93 மில்லியன், பகுதி நேர மீனவர்கள் 1.07 மில்லியன், மீன் சார்ந்த மற்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுபவர்கள் 3.96 மில்லியன் ஆகும்.
÷கடுகு சிறுத்தாலும் காரம் போகாது. இவ்வளவு மக்கள் தொகையில் சிறுபான்மையினராக இருந்தாலும் தினந்தோறும் உயிரைப் பணயம் வைத்துப் பிடிக்கும் மீன்பிடிப்பால் நாட்டின் 20 சதவிகிதம் அந்நியச் செலாவணியை ஈட்டித் தருகின்றனர். அதே உணவு மற்றும் விவசாய அமைப்பின் கணக்குப்படியே கடந்த 2003-2004-ம் ஆண்டின் மொத்த மீன் உற்பத்தி 63-99 டன்கள். மீன் குஞ்சு உற்பத்தி 19,173 மில்லியன். அதே காலத்தில் ஏற்றுமதி 5.21 லட்சம் டன்கள். அதாவது, 6793.05 கோடி ரூபாய். இது கடந்த 2007-2008-ல் 9000 கோடி ரூபாயாக அதிகரித்துள்ளது. எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி பிரதிபலன் பாராது நாட்டுக்கு உழைக்கும் மீனவர்களுக்கு அரசு என்ன தான் செய்துள்ளது?
÷மீனவரைக் கடற்கரையிலிருந்தும், மீன்பிடி தொழிலிலும் இருந்தும் அகற்றிட அரசு மறைமுகமாகவும் நேரடியாகவும் பல சட்டங்கள், கொள்கைகள் மற்றும் திட்டங்களை உருவாக்கி வருகிறது. இது சற்று அதிர்ச்சியாக இருக்கலாம். ஆனால் இதுதான் உண்மை. கடந்த சில பத்தாண்டு கால வரலாற்றில் நடந்த நிகழ்வுகள் இந்த உண்மையை நமக்கு உணர வைக்கின்றன. ஏன் இப்படி நடக்கிறது? ஒப்பீட்டளவில் உலகின் பல நாடுகளின் கடற்கரைகள் மாசடைந்துவிட்டன. கடல் வளங்களும், அளவுக்கு அதிகப்படியான மீன்பிடிப்பால் சுரண்டப்பட்டுவிட்டன.
உதாரணமாக ஜப்பான் மற்றும் சில கிழக்காசிய நாடுகளிலும், அமெரிக்காவிலும் கடல் மீன்வளம் குறைந்துவிட்டபடியால் செயற்கையான முறையில் நிலங்களிலும், கடற்கரைகளிலும் பாத்தி கட்டியும், பண்ணை அமைத்தும் மீன் வளர்க்க முயற்சிகள் நடைபெற்று வருகின்றன.
அதேசமயத்தில் இதற்கு மாறாக இந்தியக் கடற்கரையும், கடல்வளங்களும் பெருமளவில் வளங்குன்றாமல் அழகுடன் திகழ்கின்றன. 7,517 கி.மீ. நீளமுள்ள இந்தியக் கடற்கரையையும் ஆண்டுக்கு பல ஆயிரம் கோடி வருவாய் தரும் கடல் வளத்தையும் குறி வைத்து ஏராளமான தனியார் சுற்றுலா நிறுவனங்களும், அந்நிய மீன்பிடி நிறுவனங்களும் வரத் துவங்கிவிட்டன. நாட்டின் உலகமயமாக்கல் கொள்கைகள் அமல்படுத்தத் துவங்கியதிலிருந்து டாலர் குவியும் இடமாகக் கடற்கரையைப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டனர். இக்காலந்தொட்டே கடற்கரையை ஆக்கிரமிக்கும் திட்டங்கள் அணி வகுக்கத் தொடங்கிவிட்டன என்பது கவனிக்கத்தக்கது.
÷கடற்கரையில் ஓய்வு விடுதிகள், ரிசார்ட்டுகள், நீர் விளையாட்டுகள், மிதவை ஹோட்டல்கள் கட்டி வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு வாடகைக்கு விட்டால் கிடைக்கும் அந்நியச் செலாவணி அதிகமாகும். அதேபோன்று வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள், தொழிற்சாலைகள், அனல் மின் நிலையங்கள், அணுமின் நிலையங்கள், கணிப்பொறிதகவல் தொழில் நுட்பப் பூங்காக்கள் இவற்றை உள்ளடக்கிய சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் எனக் கடற்கரையில் அமைந்து கொண்டிருக்கும் மற்றும் அமைய இருக்கும் வளர்ச்சித் திட்டங்களின் பட்டியல் முடிவில்லாமல் நீள்கிறது.
இவர்களின் நிர்பந்தத்தால் கடற்கரை மண்டல ஒழுங்குமுறை அறிவிப்பாணை 1991 பலமுறை திருத்தப்பட்டு நீர்த்துப் போகச் செய்யப்பட்டது.
இதனைப் பலப்படுத்துவதற்கு விவசாய விஞ்ஞானி எம்.எஸ். சுவாமிநாதனின் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட கமிட்டியின் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் கடற்கரை மண்டல மேலாண்மை அறிவிப்பாணை இயற்றப்பட்டது. இந்த அறிவிப்பாணையானது கடற்கரையிலிருந்து 1 கி.மீ. (1000 மீட்டர்) தொலைவுக்கு அப்பால் மீனவர்கள் செல்ல வேண்டும் என்றும் கடலுக்குள் 12 கடல் மைல்களுக்கு வளர்ச்சித் திட்டங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும் (மீன் பிடிக்க அனுமதியில்லை என்பது மறைமுகமானது) என்றும் பரிந்துரைத்தது. இது மீனவர்களுக்கு எதிராக இருந்தது. கடல்வளத்தையும் கடற்கரையையும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குத் தாரைவார்ப்பதாக இருந்தது அனைவரும் அறிந்ததே. இதற்கு மீனவர்கள் கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததால் திரும்பப் பெறப்பட்டது. அதற்குப் பதிலாக இப்போது கடல் மீன்பிடி (ஒழுங்குமுறை மற்றும் மேலாண்மை) சட்ட முன் வரைவு மசோதா 2009-ல் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது.
÷இப்புதிய சட்ட முன் வரைவு மறைமுகமாக அல்ல, ஒளிவுமறைவாக கூட இல்லாமல் நேரடியாக மீனவர்களை அழிப்பதற்கு குறி வைத்து ஏவிவிடப்பட்டுள்ளது.
இச்சட்ட முன்வரைவு நாடாளுமன்றத்தில் சட்டமாக நிறைவேற்றப்பட்டால் மீனவர்களின் வாழ்வுரிமை முற்றிலுமாகப் பாதிக்கப்படும். மீனவர்களின் இனமே கூண்டோடு அழிக்கப்படும். ஒடுக்குமுறையின் உச்சமாக உள்ள இச்சட்டத்தின் முக்கியப் பிரிவுகள்
மீனவர்கள் 12 கடல் மைல்களுக்கு மேல் அதாவது ஆழ்கடலுக்கு மீன்பிடிக்கச் செல்லக் கூடாது. மீறிச் சென்றால் 3 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை அல்லது 9 லட்சம் ரூபாய் அபராதம் அல்லது இரண்டும் ஒரு சேர விதிக்கப்படும். ரூ. 10,000-த்துக்கு மேல் மீன்பிடிக்கக்கூடாது. அப்படி மீன்பிடிக்கும்பட்சத்தில் படகும், பிடிக்கப்பட்ட மீனும் மத்திய அரசால் பறிமுதல் செய்யப்படும், ஏலம் விடப்படும். அப்படகில் உள்ள மீனவர் தலா ஒவ்வொருவருக்கும் 25,000 ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்படும்.
÷எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அந்நிய பன்னாட்டு நிறுவனம், அந்நிய நிறுவனத்தின் கப்பல்களுக்கு ஆழ்கடலில் மீன்பிடிக்க அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்காக பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கப்பல்களுக்கு அனுமதி அளிக்கும் கடித முறை ஏற்கெனவே அமலில் இருந்து வருகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
÷வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு நமது கடலில் ஆராய்ச்சி செய்ய அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சட்டத்தின்படி மரபு வழி மீனவர்கள் எந்தெந்த மாதங்களில் எந்தெந்த மீன்பிடிக்க வேண்டும், எவ்வளவு காலம் மீன்பிடிக்க வேண்டும், எவ்வளவு மீன்பிடிக்க வேண்டும் எந்தக் கருவியை, எந்த அளவுள்ள படகைப் பயன்படுத்தி எந்த இடத்தில் மீன்பிடிக்க வேண்டும் என்பதை மத்திய அரசு விதிகள் மூலமாக அறிவிக்கும்.
கடல் மீன்பிடி ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் நோக்கமாக தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் ஒழுங்கைக் காப்பது என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. தேசியப் பாதுகாப்புக் கருதியோ, சட்டம் ஒழுங்கைக் காரணம் காட்டியோ படகு உரிமையாளருக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள அனுமதியை ரத்து செய்யும் அதிகாரம் மத்திய அரசுக்கு உண்டு.
÷ஏற்கெனவே கடலோரப் பாதுகாப்புப் படையினரும் கப்பல் படையினரும் கடலில் மீன்பிடிக்கும் மீனவரைத் துன்புறுத்தி வருகின்றனர். இப்போது இச்சட்டத்தின்படி தேசியப் பாதுகாப்பு என்ற பெயரிலோ சட்டம் ஒழுங்குக்குப் பாதகமாகச் செயல்பட்டார் என்றோ கடலோரப் பாதுகாப்புப் படையினரும் காவல்துறையினரும் மீனவரைத் துன்புறுத்துவது சட்டபூர்வமாகிவிடும். அது தொடர்கதையாகிவிடும்.
மேலிருக்கும் சட்டப்பிரிவுகளைப் படிக்கும் யாரும் நமது கடலில் மீன்பிடிக்க பாரம்பரியமான மீனவர்களுக்கு அனுமதி இல்லை. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே அனுமதி அளிக்கப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
நமது மீனவர்களை மீன்பிடிப்புத் தொழிலிலிருந்து விரட்டி அடிப்பதற்கான சட்டபூர்வ முயற்சியே இது. அன்று தேசத்தின் விடுதலைக்காகப் போராடியவர்களை ஒடுக்குவதற்காக வெள்ளை ஏகாதிபத்தியத்தால் போடப்பட்டது, ரெüலட் என்ற ஒடுக்குமுறைச் சட்டம். அதற்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல இச்சட்டம். இச்சட்டம் வந்தால் மீனவர்கள் கடலிலிருந்தும் கடற்கரையிலிருந்தும் விரட்டியடிக்கப்படுவது நிச்சயம். மீனவர்கள் மத்தியில் பட்டினிச்சாவுகள் அதிகரிக்கும். கடல் வளத்தையும், கடற்கரையையும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளையடித்து முழுவதையும் சுரண்டப்போவது நிச்சயம்.
எனவே, எல்லா வகையிலும் மீனவரின் வாழ்வுரிமை கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுவது உறுதியாகிவிட்டது. இப்போது நாடு முழுவதும் எழுந்த மீனவர்களின் கடும் எதிர்ப்பினால் சட்டமுன் வரைவைத் தாற்காலிகமாக நிறுத்தி வைப்பதாகவும், ஆனால் திருத்தங்களுடன் கொண்டு வரப்போவதாகவும் அறிவித்துள்ளது, மீனவர்களின் மனங்களின் நீங்காத அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. மீனவர்களின் துயர் என்றுதான் தீருமோ?
கட்டுரையாளர் : எம். சேதுராமலிங்கம்
நன்றி : தினமணி
÷ நாட்டின் எல்லைப் பகுதிகளான கடற்கரைகளில் வாழ்ந்து கொண்டு கடல்புற வழியாக வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் ஆக்கிரமிப்பாளர்களை விரட்டியடித்து தம் இன்னுயிரைத் தியாகம் செய்து, நாட்டைக் காப்பாற்றிய எல்லையோரக் காவலர்களாக வாழ்ந்தவர்கள் தான் மீனவ சமூகத்தினர். நாள்தோறும் மீனவரின் தொழில் வாழ்க்கை என்பது குளிரூட்டப்பட்ட அறை ஒன்றுக்குள் காலை 9 மணிக்குத் தொடங்கி மாலை 5 மணி வரை அமர்ந்து பணி உத்தரவாதத்துடன் ஓர் ஊழியர், அதிகாரி செய்யும் வேலையைப் போன்றதல்ல.
கடலுக்குப் போனால் உயிருக்கும், திரும்பி வருவதற்கும் எந்தவித உத்தரவாதமும் இல்லை. உள்ளூரில் யார் காணாமல் போனாலும் தொலைக்காட்சி உள்ளிட்ட பல ஊடகச் சாதனங்களில் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டு தனிப் போலீஸ்படை அமைத்து தேடுதலும் முடுக்கிவிடப்படுகிறது. ஆனால் மீனவர்கள் கடலில் காணாமல் போனால் வழக்குக் கூட பதிவாகாது. இப்படி உயிரைப் பணயம் வைத்து மீனவர் பிடிக்கும் மீன் ஏற்றுமதியால் நாட்டுக்குக் கிடைக்கும் அந்நியச் செலாவணி பல ஆயிரம் கோடிகளைத் தாண்டும்.
÷இந்தியா உலகின் மீன் உற்பத்தியில் மூன்றாம் இடம் வகிக்கிறது. நன்னீர் மீன் உற்பத்தியில் இரண்டாம் இடம் வகிக்கிறது. இத்தனைக்கும் மீனவரின் மக்கள்தொகை நாட்டின் மக்கள் தொகையோடு ஒப்பிடும் போது மிகவும் குறைவானதே. உணவு மற்றும் விவசாய அமைப்பின் கணக்கின்படி மொத்த மீனவர் 8.70 மில்லியன். இதில் முழு நேரமாக மீன்பிடி தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள் 0.93 மில்லியன், பகுதி நேர மீனவர்கள் 1.07 மில்லியன், மீன் சார்ந்த மற்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுபவர்கள் 3.96 மில்லியன் ஆகும்.
÷கடுகு சிறுத்தாலும் காரம் போகாது. இவ்வளவு மக்கள் தொகையில் சிறுபான்மையினராக இருந்தாலும் தினந்தோறும் உயிரைப் பணயம் வைத்துப் பிடிக்கும் மீன்பிடிப்பால் நாட்டின் 20 சதவிகிதம் அந்நியச் செலாவணியை ஈட்டித் தருகின்றனர். அதே உணவு மற்றும் விவசாய அமைப்பின் கணக்குப்படியே கடந்த 2003-2004-ம் ஆண்டின் மொத்த மீன் உற்பத்தி 63-99 டன்கள். மீன் குஞ்சு உற்பத்தி 19,173 மில்லியன். அதே காலத்தில் ஏற்றுமதி 5.21 லட்சம் டன்கள். அதாவது, 6793.05 கோடி ரூபாய். இது கடந்த 2007-2008-ல் 9000 கோடி ரூபாயாக அதிகரித்துள்ளது. எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி பிரதிபலன் பாராது நாட்டுக்கு உழைக்கும் மீனவர்களுக்கு அரசு என்ன தான் செய்துள்ளது?
÷மீனவரைக் கடற்கரையிலிருந்தும், மீன்பிடி தொழிலிலும் இருந்தும் அகற்றிட அரசு மறைமுகமாகவும் நேரடியாகவும் பல சட்டங்கள், கொள்கைகள் மற்றும் திட்டங்களை உருவாக்கி வருகிறது. இது சற்று அதிர்ச்சியாக இருக்கலாம். ஆனால் இதுதான் உண்மை. கடந்த சில பத்தாண்டு கால வரலாற்றில் நடந்த நிகழ்வுகள் இந்த உண்மையை நமக்கு உணர வைக்கின்றன. ஏன் இப்படி நடக்கிறது? ஒப்பீட்டளவில் உலகின் பல நாடுகளின் கடற்கரைகள் மாசடைந்துவிட்டன. கடல் வளங்களும், அளவுக்கு அதிகப்படியான மீன்பிடிப்பால் சுரண்டப்பட்டுவிட்டன.
உதாரணமாக ஜப்பான் மற்றும் சில கிழக்காசிய நாடுகளிலும், அமெரிக்காவிலும் கடல் மீன்வளம் குறைந்துவிட்டபடியால் செயற்கையான முறையில் நிலங்களிலும், கடற்கரைகளிலும் பாத்தி கட்டியும், பண்ணை அமைத்தும் மீன் வளர்க்க முயற்சிகள் நடைபெற்று வருகின்றன.
அதேசமயத்தில் இதற்கு மாறாக இந்தியக் கடற்கரையும், கடல்வளங்களும் பெருமளவில் வளங்குன்றாமல் அழகுடன் திகழ்கின்றன. 7,517 கி.மீ. நீளமுள்ள இந்தியக் கடற்கரையையும் ஆண்டுக்கு பல ஆயிரம் கோடி வருவாய் தரும் கடல் வளத்தையும் குறி வைத்து ஏராளமான தனியார் சுற்றுலா நிறுவனங்களும், அந்நிய மீன்பிடி நிறுவனங்களும் வரத் துவங்கிவிட்டன. நாட்டின் உலகமயமாக்கல் கொள்கைகள் அமல்படுத்தத் துவங்கியதிலிருந்து டாலர் குவியும் இடமாகக் கடற்கரையைப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டனர். இக்காலந்தொட்டே கடற்கரையை ஆக்கிரமிக்கும் திட்டங்கள் அணி வகுக்கத் தொடங்கிவிட்டன என்பது கவனிக்கத்தக்கது.
÷கடற்கரையில் ஓய்வு விடுதிகள், ரிசார்ட்டுகள், நீர் விளையாட்டுகள், மிதவை ஹோட்டல்கள் கட்டி வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு வாடகைக்கு விட்டால் கிடைக்கும் அந்நியச் செலாவணி அதிகமாகும். அதேபோன்று வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள், தொழிற்சாலைகள், அனல் மின் நிலையங்கள், அணுமின் நிலையங்கள், கணிப்பொறிதகவல் தொழில் நுட்பப் பூங்காக்கள் இவற்றை உள்ளடக்கிய சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் எனக் கடற்கரையில் அமைந்து கொண்டிருக்கும் மற்றும் அமைய இருக்கும் வளர்ச்சித் திட்டங்களின் பட்டியல் முடிவில்லாமல் நீள்கிறது.
இவர்களின் நிர்பந்தத்தால் கடற்கரை மண்டல ஒழுங்குமுறை அறிவிப்பாணை 1991 பலமுறை திருத்தப்பட்டு நீர்த்துப் போகச் செய்யப்பட்டது.
இதனைப் பலப்படுத்துவதற்கு விவசாய விஞ்ஞானி எம்.எஸ். சுவாமிநாதனின் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட கமிட்டியின் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் கடற்கரை மண்டல மேலாண்மை அறிவிப்பாணை இயற்றப்பட்டது. இந்த அறிவிப்பாணையானது கடற்கரையிலிருந்து 1 கி.மீ. (1000 மீட்டர்) தொலைவுக்கு அப்பால் மீனவர்கள் செல்ல வேண்டும் என்றும் கடலுக்குள் 12 கடல் மைல்களுக்கு வளர்ச்சித் திட்டங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும் (மீன் பிடிக்க அனுமதியில்லை என்பது மறைமுகமானது) என்றும் பரிந்துரைத்தது. இது மீனவர்களுக்கு எதிராக இருந்தது. கடல்வளத்தையும் கடற்கரையையும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குத் தாரைவார்ப்பதாக இருந்தது அனைவரும் அறிந்ததே. இதற்கு மீனவர்கள் கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததால் திரும்பப் பெறப்பட்டது. அதற்குப் பதிலாக இப்போது கடல் மீன்பிடி (ஒழுங்குமுறை மற்றும் மேலாண்மை) சட்ட முன் வரைவு மசோதா 2009-ல் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது.
÷இப்புதிய சட்ட முன் வரைவு மறைமுகமாக அல்ல, ஒளிவுமறைவாக கூட இல்லாமல் நேரடியாக மீனவர்களை அழிப்பதற்கு குறி வைத்து ஏவிவிடப்பட்டுள்ளது.
இச்சட்ட முன்வரைவு நாடாளுமன்றத்தில் சட்டமாக நிறைவேற்றப்பட்டால் மீனவர்களின் வாழ்வுரிமை முற்றிலுமாகப் பாதிக்கப்படும். மீனவர்களின் இனமே கூண்டோடு அழிக்கப்படும். ஒடுக்குமுறையின் உச்சமாக உள்ள இச்சட்டத்தின் முக்கியப் பிரிவுகள்
மீனவர்கள் 12 கடல் மைல்களுக்கு மேல் அதாவது ஆழ்கடலுக்கு மீன்பிடிக்கச் செல்லக் கூடாது. மீறிச் சென்றால் 3 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை அல்லது 9 லட்சம் ரூபாய் அபராதம் அல்லது இரண்டும் ஒரு சேர விதிக்கப்படும். ரூ. 10,000-த்துக்கு மேல் மீன்பிடிக்கக்கூடாது. அப்படி மீன்பிடிக்கும்பட்சத்தில் படகும், பிடிக்கப்பட்ட மீனும் மத்திய அரசால் பறிமுதல் செய்யப்படும், ஏலம் விடப்படும். அப்படகில் உள்ள மீனவர் தலா ஒவ்வொருவருக்கும் 25,000 ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்படும்.
÷எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அந்நிய பன்னாட்டு நிறுவனம், அந்நிய நிறுவனத்தின் கப்பல்களுக்கு ஆழ்கடலில் மீன்பிடிக்க அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்காக பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கப்பல்களுக்கு அனுமதி அளிக்கும் கடித முறை ஏற்கெனவே அமலில் இருந்து வருகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
÷வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு நமது கடலில் ஆராய்ச்சி செய்ய அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சட்டத்தின்படி மரபு வழி மீனவர்கள் எந்தெந்த மாதங்களில் எந்தெந்த மீன்பிடிக்க வேண்டும், எவ்வளவு காலம் மீன்பிடிக்க வேண்டும், எவ்வளவு மீன்பிடிக்க வேண்டும் எந்தக் கருவியை, எந்த அளவுள்ள படகைப் பயன்படுத்தி எந்த இடத்தில் மீன்பிடிக்க வேண்டும் என்பதை மத்திய அரசு விதிகள் மூலமாக அறிவிக்கும்.
கடல் மீன்பிடி ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் நோக்கமாக தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் ஒழுங்கைக் காப்பது என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. தேசியப் பாதுகாப்புக் கருதியோ, சட்டம் ஒழுங்கைக் காரணம் காட்டியோ படகு உரிமையாளருக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள அனுமதியை ரத்து செய்யும் அதிகாரம் மத்திய அரசுக்கு உண்டு.
÷ஏற்கெனவே கடலோரப் பாதுகாப்புப் படையினரும் கப்பல் படையினரும் கடலில் மீன்பிடிக்கும் மீனவரைத் துன்புறுத்தி வருகின்றனர். இப்போது இச்சட்டத்தின்படி தேசியப் பாதுகாப்பு என்ற பெயரிலோ சட்டம் ஒழுங்குக்குப் பாதகமாகச் செயல்பட்டார் என்றோ கடலோரப் பாதுகாப்புப் படையினரும் காவல்துறையினரும் மீனவரைத் துன்புறுத்துவது சட்டபூர்வமாகிவிடும். அது தொடர்கதையாகிவிடும்.
மேலிருக்கும் சட்டப்பிரிவுகளைப் படிக்கும் யாரும் நமது கடலில் மீன்பிடிக்க பாரம்பரியமான மீனவர்களுக்கு அனுமதி இல்லை. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே அனுமதி அளிக்கப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
நமது மீனவர்களை மீன்பிடிப்புத் தொழிலிலிருந்து விரட்டி அடிப்பதற்கான சட்டபூர்வ முயற்சியே இது. அன்று தேசத்தின் விடுதலைக்காகப் போராடியவர்களை ஒடுக்குவதற்காக வெள்ளை ஏகாதிபத்தியத்தால் போடப்பட்டது, ரெüலட் என்ற ஒடுக்குமுறைச் சட்டம். அதற்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல இச்சட்டம். இச்சட்டம் வந்தால் மீனவர்கள் கடலிலிருந்தும் கடற்கரையிலிருந்தும் விரட்டியடிக்கப்படுவது நிச்சயம். மீனவர்கள் மத்தியில் பட்டினிச்சாவுகள் அதிகரிக்கும். கடல் வளத்தையும், கடற்கரையையும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளையடித்து முழுவதையும் சுரண்டப்போவது நிச்சயம்.
எனவே, எல்லா வகையிலும் மீனவரின் வாழ்வுரிமை கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுவது உறுதியாகிவிட்டது. இப்போது நாடு முழுவதும் எழுந்த மீனவர்களின் கடும் எதிர்ப்பினால் சட்டமுன் வரைவைத் தாற்காலிகமாக நிறுத்தி வைப்பதாகவும், ஆனால் திருத்தங்களுடன் கொண்டு வரப்போவதாகவும் அறிவித்துள்ளது, மீனவர்களின் மனங்களின் நீங்காத அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. மீனவர்களின் துயர் என்றுதான் தீருமோ?
கட்டுரையாளர் : எம். சேதுராமலிங்கம்
நன்றி : தினமணி
தேசம் விலைபோகிறதே...!
அது மன்னராட்சி ஆனாலும், மக்களாட்சி ஆனாலும், ஏன் சர்வாதிகார ஆட்சியே ஆனாலும் அந்த நாட்டையும், மக்களையும், அவர்களது நலனையும் பாதுகாப்பதுதான் அடிப்படைக் கடமை. நல்ல பல திட்டங்களின் மூலம் மக்களது நல்வாழ்வுக்கு ஓர் அரசு உத்தரவு தருகிறதோ இல்லையோ, அன்னியர்கள் தேசத்தை ஆக்கிரமிக்காமல் பாதுகாப்பதும், சுரண்டாமல் பார்த்துக் கொள்வதும் எந்த ஓர் அரசுக்கும் அடிப்படைக் கடமை. இந்த அடிப்படைக் கடமையைக்கூட மத்திய ஆட்சியில் இருக்கும் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி செய்யத் தவறுகிறதோ என்கிற ஐயப்பாடு சமீபகாலமாகத் தோன்றியிருக்கிறது.
இந்தியா மிகப்பெரிய மின் பற்றாக்குறையைச் சந்திக்க இருக்கிறது என்பதை யாரும் மறுக்கவில்லை. இந்தியாவின் எரிசக்தித் தேவையை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதில் அனைவரும் கைகோர்த்து, நாளைய தலைமுறையினரின் நலனையும் கருத்தில்கொண்டு செயல்பட வேண்டும் என்பதிலும் இருவேறு கருத்து இருக்க முடியாது. இந்தப் பிரச்னையில் மக்கள் கருத்தை முறையாகக் கணிக்காமலும், பொதுவான அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிக்காமலும் அமெரிக்காவுடன் பல்வேறு சமரசங்களைச் செய்துகொண்டு அணுசக்தி ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது இந்திய அரசு.
அதுவும் போதாதென்று, இந்தியாவின் உரிமைகளை அடகு வைக்கும், நாளைய தலைமுறையினரின் நியாயமான பாதுகாப்பை நிர்மூலமாக்கும் ஒரு நடவடிக்கையிலும் இப்போது மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான அரசு இறங்கி இருப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது.
அது இந்திய நிறுவனமோ, பன்னாட்டு நிறுவனமோ எதுவாக இருந்தாலும், தாங்கள் தொழில் செய்து லாபம் சம்பாதிப்பதற்காகச் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிப்பதும், தொழிலாளர்கள் மற்றும் அந்தத் தொழிற்சாலையைச் சுற்றி வாழும் மக்களின் நல்வாழ்வுக்கும், ஆரோக்கியத்துக்கும் பாதிப்பு ஏற்படுத்துவதும் ஏற்புடையதல்ல. நமது அரசியலமைப்புச் சட்டம் 21-வது பிரிவின்படி வாழ்வுரிமை என்பது ஒவ்வோர் இந்தியக் குடிமகனுக்கும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.
நமது உச்ச நீதிமன்றம் இந்தப் பிரச்னையில் மேலும் ஒருபடி சென்று, வாழும் உரிமை என்பது உயிருடன் வாழ்வது என்பது மட்டுமல்ல, சுயமரியாதையுடன் வாழ்வது என்பதும் அடிப்படைத் தேவைகளான உண்ண உணவு, உடுக்க உடை, இருக்க வீடு இவைகளுடன் வாழ்வது என்பதும்தான் என்று பல தீர்ப்புகளின் மூலம் உறுதி செய்திருக்கிறது. அதை மேலும் விரிவுபடுத்தி, மனித உரிமையுடனும், கௌரவத்துடனும் வாழ்வது என்பது, பாதுகாக்கப்பட்ட சுற்றுச்சூழலுடனும், நச்சுக் கலப்பில்லாத காற்று மற்றும் தண்ணீருடனும் வாழ்வது என்றுகூடத் தீர்ப்பு வழங்கி இருக்கிறது.
உலகிலுள்ள ஏனைய அரசியலமைப்புச் சட்டங்களை எல்லாம்விட, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் சுற்றுச்சூழலுக்கு மிக அதிகமான முன்னுரிமையும் முக்கியத்துவமும் அளித்திருக்கிறது. இயற்கைச் சூழலைப் பேணுவது மற்றும் அதிகரிப்பது என்பதை அரசியல் சட்டப்பிரிவு 51-அ, அடிப்படை உரிமையாகவே நமக்கு அளித்திருக்கிறது.
உச்ச நீதிமன்ற பல்வேறு தீர்ப்புகள் வலியுறுத்தும் கருத்து, எந்த ஒரு தொழில் நிறுவனமும் அதனால் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளுக்கு முழுப் பொறுப்பும் ஏற்றாக வேண்டும் என்பதைத்தான். தங்களது ஊழியர்களுக்கு மட்டுமல்ல, அந்த நிறுவனத்தின் கழிவுகள், வாயுக் கசிவுகள் மற்றும் நச்சுத்தன்மை போன்றவற்றால் சுற்றிலும் வாழும் பொதுமக்களுக்கும், உயிரினங்களுக்கும் ஏற்படும் பாதிப்புகள் அனைத்துக்கும்கூட நிறுவனம் பொறுப்பேற்றாக வேண்டும்.
சட்டமும் அரசியல் சட்டமும் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். தார்மிக ரீதியாகப் பார்த்தாலும், தாங்கள் லாபம் கருதிச் செய்யும் தொழில் அடுத்தவரைப் பாதிக்கக்கூடாது என்பதும் அப்படிப் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அதற்கான நஷ்ட ஈடும் பரிகாரமும் செய்ய வேண்டும் என்பதும் சட்டம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் மனித நாகரிகம் ஏற்றுக்கொள்ளும் கடமையும்கூட. நிலைமை இப்படி இருக்கும்போது, நமது மத்திய அரசு விசித்திரமான ஒரு சட்டத்தின் மூலம், அன்னியப் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் நஷ்ட ஈட்டுத் தொகைக்கு ஓர் உயர் வரம்பு விதித்து அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கத் தயாராகி இருப்பதுதான் வெட்கக் கேடாக இருக்கிறது.
அமெரிக்காவில் தொடங்கி ஏனைய பல வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளுடன் இந்தியா கையெழுத்திட்ட அணு எரிசக்தி ஒப்பந்தங்களுக்குப் பிறகும் அந்த நாட்டு நிறுவனங்கள் இன்னும் அணு மின் நிலையங்களைத் தொடங்க ஆர்வத்துடன் முன்வராதது ஏனாம் தெரியுமா? அந்த அணு மின் நிலையங்களில் ஒருவேளை கசிவு ஏற்பட்டு அதனால் பாதிப்பு ஏற்பட்டால், அதற்கு அந்தப் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் முழுப் பொறுப்பு ஏற்றாக வேண்டுமே என்பதால் அவர்கள் தயங்குகிறார்களாம். எப்படி இருக்கிறது கதை. அணு மின் நிலையங்களில் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்து லாபம் அடைய மட்டும்தான் தயாராம்!
நமது இந்திய அரசு உடனே என்ன செய்ய இருக்கிறது தெரியுமா? அணுமின் எரிசக்தி பாதிப்புச் சட்டம் (சிவில் நியூக்ளியர் லயபிலிட்டி பில்) என்றொரு சட்டம் இயற்றி, இந்த அணுமின் நிலையங்களால் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அந்த நிறுவனங்களின் அதிகபட்ச நஷ்ட ஈட்டுத் தொகை 450 மில்லியன் டாலர் என்று பாதுகாப்புத் தர முன்வந்திருக்கிறது. அதற்கு மேலான பாதிப்புகளுக்கு இந்திய அரசே பொறுப்பு ஏற்றுக் கொள்ளுமாம்.
என்ன அயோக்கியத்தனம் என்று யாரும் கேட்டுவிடக் கூடாது. தேசப்பற்றுமிக்க ஓர் அரசு, இந்தியாவை ஓர் அமெரிக்காவாக மாற்றவும், பன்னாட்டு முதலீடுகளைப் பெறுவதற்காகவும் இப்படி ஒரு "சலுகை' அளிக்க இருக்கிறது. நாளைய தலைமுறையின் நல்வாழ்வு முக்கியமா, இந்திய மக்களின் பாதுகாப்பு முக்கியமா இல்லை பன்னாட்டு முதலீடும், ஆபத்தான அணு மின்சக்தியும் முக்கியமா?
தேசநலன் விலைபோகிறது - வியாபாரிகளால் அல்ல, ஆட்சியாளர்களால்! வந்தே மாதரம்!
நன்றி : தினமணி
இந்தியா மிகப்பெரிய மின் பற்றாக்குறையைச் சந்திக்க இருக்கிறது என்பதை யாரும் மறுக்கவில்லை. இந்தியாவின் எரிசக்தித் தேவையை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதில் அனைவரும் கைகோர்த்து, நாளைய தலைமுறையினரின் நலனையும் கருத்தில்கொண்டு செயல்பட வேண்டும் என்பதிலும் இருவேறு கருத்து இருக்க முடியாது. இந்தப் பிரச்னையில் மக்கள் கருத்தை முறையாகக் கணிக்காமலும், பொதுவான அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிக்காமலும் அமெரிக்காவுடன் பல்வேறு சமரசங்களைச் செய்துகொண்டு அணுசக்தி ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது இந்திய அரசு.
அதுவும் போதாதென்று, இந்தியாவின் உரிமைகளை அடகு வைக்கும், நாளைய தலைமுறையினரின் நியாயமான பாதுகாப்பை நிர்மூலமாக்கும் ஒரு நடவடிக்கையிலும் இப்போது மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான அரசு இறங்கி இருப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது.
அது இந்திய நிறுவனமோ, பன்னாட்டு நிறுவனமோ எதுவாக இருந்தாலும், தாங்கள் தொழில் செய்து லாபம் சம்பாதிப்பதற்காகச் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிப்பதும், தொழிலாளர்கள் மற்றும் அந்தத் தொழிற்சாலையைச் சுற்றி வாழும் மக்களின் நல்வாழ்வுக்கும், ஆரோக்கியத்துக்கும் பாதிப்பு ஏற்படுத்துவதும் ஏற்புடையதல்ல. நமது அரசியலமைப்புச் சட்டம் 21-வது பிரிவின்படி வாழ்வுரிமை என்பது ஒவ்வோர் இந்தியக் குடிமகனுக்கும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.
நமது உச்ச நீதிமன்றம் இந்தப் பிரச்னையில் மேலும் ஒருபடி சென்று, வாழும் உரிமை என்பது உயிருடன் வாழ்வது என்பது மட்டுமல்ல, சுயமரியாதையுடன் வாழ்வது என்பதும் அடிப்படைத் தேவைகளான உண்ண உணவு, உடுக்க உடை, இருக்க வீடு இவைகளுடன் வாழ்வது என்பதும்தான் என்று பல தீர்ப்புகளின் மூலம் உறுதி செய்திருக்கிறது. அதை மேலும் விரிவுபடுத்தி, மனித உரிமையுடனும், கௌரவத்துடனும் வாழ்வது என்பது, பாதுகாக்கப்பட்ட சுற்றுச்சூழலுடனும், நச்சுக் கலப்பில்லாத காற்று மற்றும் தண்ணீருடனும் வாழ்வது என்றுகூடத் தீர்ப்பு வழங்கி இருக்கிறது.
உலகிலுள்ள ஏனைய அரசியலமைப்புச் சட்டங்களை எல்லாம்விட, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் சுற்றுச்சூழலுக்கு மிக அதிகமான முன்னுரிமையும் முக்கியத்துவமும் அளித்திருக்கிறது. இயற்கைச் சூழலைப் பேணுவது மற்றும் அதிகரிப்பது என்பதை அரசியல் சட்டப்பிரிவு 51-அ, அடிப்படை உரிமையாகவே நமக்கு அளித்திருக்கிறது.
உச்ச நீதிமன்ற பல்வேறு தீர்ப்புகள் வலியுறுத்தும் கருத்து, எந்த ஒரு தொழில் நிறுவனமும் அதனால் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளுக்கு முழுப் பொறுப்பும் ஏற்றாக வேண்டும் என்பதைத்தான். தங்களது ஊழியர்களுக்கு மட்டுமல்ல, அந்த நிறுவனத்தின் கழிவுகள், வாயுக் கசிவுகள் மற்றும் நச்சுத்தன்மை போன்றவற்றால் சுற்றிலும் வாழும் பொதுமக்களுக்கும், உயிரினங்களுக்கும் ஏற்படும் பாதிப்புகள் அனைத்துக்கும்கூட நிறுவனம் பொறுப்பேற்றாக வேண்டும்.
சட்டமும் அரசியல் சட்டமும் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். தார்மிக ரீதியாகப் பார்த்தாலும், தாங்கள் லாபம் கருதிச் செய்யும் தொழில் அடுத்தவரைப் பாதிக்கக்கூடாது என்பதும் அப்படிப் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அதற்கான நஷ்ட ஈடும் பரிகாரமும் செய்ய வேண்டும் என்பதும் சட்டம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் மனித நாகரிகம் ஏற்றுக்கொள்ளும் கடமையும்கூட. நிலைமை இப்படி இருக்கும்போது, நமது மத்திய அரசு விசித்திரமான ஒரு சட்டத்தின் மூலம், அன்னியப் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் நஷ்ட ஈட்டுத் தொகைக்கு ஓர் உயர் வரம்பு விதித்து அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கத் தயாராகி இருப்பதுதான் வெட்கக் கேடாக இருக்கிறது.
அமெரிக்காவில் தொடங்கி ஏனைய பல வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளுடன் இந்தியா கையெழுத்திட்ட அணு எரிசக்தி ஒப்பந்தங்களுக்குப் பிறகும் அந்த நாட்டு நிறுவனங்கள் இன்னும் அணு மின் நிலையங்களைத் தொடங்க ஆர்வத்துடன் முன்வராதது ஏனாம் தெரியுமா? அந்த அணு மின் நிலையங்களில் ஒருவேளை கசிவு ஏற்பட்டு அதனால் பாதிப்பு ஏற்பட்டால், அதற்கு அந்தப் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் முழுப் பொறுப்பு ஏற்றாக வேண்டுமே என்பதால் அவர்கள் தயங்குகிறார்களாம். எப்படி இருக்கிறது கதை. அணு மின் நிலையங்களில் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்து லாபம் அடைய மட்டும்தான் தயாராம்!
நமது இந்திய அரசு உடனே என்ன செய்ய இருக்கிறது தெரியுமா? அணுமின் எரிசக்தி பாதிப்புச் சட்டம் (சிவில் நியூக்ளியர் லயபிலிட்டி பில்) என்றொரு சட்டம் இயற்றி, இந்த அணுமின் நிலையங்களால் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அந்த நிறுவனங்களின் அதிகபட்ச நஷ்ட ஈட்டுத் தொகை 450 மில்லியன் டாலர் என்று பாதுகாப்புத் தர முன்வந்திருக்கிறது. அதற்கு மேலான பாதிப்புகளுக்கு இந்திய அரசே பொறுப்பு ஏற்றுக் கொள்ளுமாம்.
என்ன அயோக்கியத்தனம் என்று யாரும் கேட்டுவிடக் கூடாது. தேசப்பற்றுமிக்க ஓர் அரசு, இந்தியாவை ஓர் அமெரிக்காவாக மாற்றவும், பன்னாட்டு முதலீடுகளைப் பெறுவதற்காகவும் இப்படி ஒரு "சலுகை' அளிக்க இருக்கிறது. நாளைய தலைமுறையின் நல்வாழ்வு முக்கியமா, இந்திய மக்களின் பாதுகாப்பு முக்கியமா இல்லை பன்னாட்டு முதலீடும், ஆபத்தான அணு மின்சக்தியும் முக்கியமா?
தேசநலன் விலைபோகிறது - வியாபாரிகளால் அல்ல, ஆட்சியாளர்களால்! வந்தே மாதரம்!
நன்றி : தினமணி
Saturday, November 21, 2009
மரணப் பாதைகளா இந்தியச் சாலைகள்?
உலகில் சீனாவுக்கு அடுத்த இடத்தில் இந்தியா, மக்கள்தொகையில் மட்டுமல்ல; சாலை விபத்துகளில் உயிரிழப்போர் எண்ணிக்கையிலும் 2-ம் இடம். தேசிய நெடுஞ்சாலை, விரைவுச்சாலை, மாவட்டச் சாலைகள், பிற மாவட்டச் சாலைகள், கிராமச் சாலைகள் என மொத்தம் 33.10 லட்சம் கிலோமீட்டர் சாலைகளைக் கொண்டிருக்கிறோம்.
ஒவ்வோர் ஆண்டும் சாலை விபத்துகளில் சுமார் ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் உயிரிழக்கின்றனர். 10 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் காயமடைகின்றனர். விபத்துகளால் மட்டும் ஆண்டுக்கு ரூ. 5,500 கோடிக்கு இழப்பு ஏற்படுகிறது.
வாகனப் பெருக்கத்துக்கு ஏற்ப சாலைகளை மேம்படுத்த பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் செலவழித்தாலும், விபத்துகள் குறையவில்லை. காரணம், சாலையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்ற அடிப்படை விஷயம்கூட பொதுமக்களை முறையாகச் சென்றடையவில்லை என்பதுதான்.
இந்திய தண்டனைச் சட்டம்-1860, மோட்டார் வாகனச் சட்டம்-1988, சாலைக் கட்டுப்பாட்டு விதிகள்-1989 ஆகியவற்றின் மூலம், சாலை விதிகளை மீறுவோர், விபத்து ஏற்படுத்துவோர், முறையற்ற வாகனங்களைப் பயன்படுத்துவோர்மீது நடவடிக்கை எடுக்க முடியும். ஆனால், இவை அனைத்துமே, இந்தியச் சாலைகளில் நிகழும் விபத்துகளைக் கட்டுப்படுத்தப் போதுமானதாக இல்லை.
விபத்து ஏற்படுத்தி ஒருவரது உயிரிழப்புக்குக் காரணமானவருக்கு அளிக்கப்படும் அதிகபட்சத் தண்டனையே, இரு ஆண்டுகள் சிறை மற்றும் அபராதம். ஆனாலும், இந்தத் தண்டனையும் பெரும்பாலான வழக்குகளில் கிடைப்பதில்லை; அபராதத்தோடு நின்றுவிடுகிறது. இதனால், சாலை விதி மீறல்கள் குறித்து எவரும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை.
விபத்துகளைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி மேற்கொள்ளும் மத்திய அரசு, இதற்கென சட்டத்திருத்தம் மேற்கொள்ள பல இடங்களில் இருந்தும் சட்ட முன்வரைவு பெற்று பரிசீலிக்கிறது.
இதில் ஒன்று, நீதிபதி ஏஆர். லட்சுமணன் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட குழு, தனது சட்ட முன்வரைவுப் பரிந்துரைகளை ஆகஸ்ட் 2009-ல் அளித்தது.
அதில், சாலைகளில் வேகமாக, மக்களை அச்சுறுத்தும் வகையில் தாறுமாறாகச் சென்று விபத்து ஏற்படுத்தி, உயிர்ச்சேதம் விளைவிக்கும் வாகன ஓட்டுநர்களுக்கு ஐபிசி - 304ஏ பிரிவில் அதிகபட்சம் 2 ஆண்டு என உள்ள சிறைத் தண்டனையை 10 ஆண்டுகளாக உயர்த்த வேண்டும். இதை, ஜாமீனில் வெளிவர முடியாத பிரிவாகவும் மாற்ற வேண்டும்.
ஐபிசி - 304பி எனும் புதிய பிரிவை ஏற்படுத்தி, விபத்தில் உயிர்ச்சேதம் அல்லது காயம் ஏற்படுத்தி, நிற்காமல் சென்றுவிடும் வாகன ஓட்டுநர்களுக்கு 7 ஆண்டுகள் சிறை, அபராதம் விதிக்க வேண்டும்.
மேலும், ஐபிசி - 279ஏ என்ற புதிய பிரிவை ஏற்படுத்தி, அதிக பாரம் ஏற்றி, மக்கள் உள்ள பகுதிகளில் பயணிக்கும் வாகன ஓட்டுநர்களுக்கு 6 மாதங்கள் சிறை, அபராதம் விதிக்க வேண்டும் எனச் சட்டவிதிகளைக் கடுமையாக மாற்ற பரிந்துரை செய்துள்ளது.
இதற்கிடையே, "செல்போன் பேசியபடி வாகனத்தில் சென்றால் 6 மாதங்கள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்க வேண்டும்' என வெங்கய்யநாயுடு தலைமையில் மக்களவைக்குழு அளித்த முன்மொழிவை மத்திய அரசு ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடும் எனும் எதிர்பார்ப்பும் தற்போது நிலவுகிறது.
ஏற்கெனவே பல சட்டங்கள் இருந்தும் அதை அமல்படுத்துவதில் குறைபாடு இருக்கும்போது, மேலும் கடுமையான சட்டங்களை விதித்து என்ன பயன்? அதை அமல்படுத்துவது யார்?
அதிவேகம், அதிக பாரம், சாலைகளில் இயங்கத் தகுதியற்ற வாகனங்கள், குடித்துவிட்டு, போதை மருந்து உட்கொண்டு வாகனம் ஓட்டும் ஓட்டுநர், விதிகளைப் பின்பற்றாதது, உரிமம் பெறத் தகுதியற்ற ஓட்டுநர் எனப் பல காரணிகள் விபத்துகளுக்கு வழிவகுக்கின்றன.
இவற்றைக் கட்டுப்படுத்த, கண்காணிக்க போதிய அடிப்படை வசதிகளை மேற்கொள்ளாமல் வெறுமனே சட்டத்தைக் கடுமையாக்குவதால் மட்டும் பயன்கிடையாது.
வாகன ஓட்டுநர்களுக்கு மட்டுமன்றி, பொதுமக்களுக்கும் சாலைகளை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பது பற்றிய விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவது முதல் அவசியம்.
வாகன உற்பத்தி இடத்திலேயே வேகத்தைக் கண்காணிக்கும் கருவி பொருத்துவது, சாலையில் இயங்கும் அனைத்து வாகனங்களிலும் இக்கருவியைக் கட்டாயம் பொருத்தச் செய்வது, கட்டாயக் காப்பீடு, தேசிய நெடுஞ்சாலைகளில் கட்டண வசூல் மையங்களில் வாகனம் நிற்கும்போது, அதன் அதிக எடையைக் கண்டறிய எடை மேடை அமைப்பது போன்றவை தேவை.
குடித்துவிட்டு, செல்போன் பேசியபடி, சீட் பெல்ட், ஹெல்மெட் அணியாமல் வாகனம் ஓட்டுவோர், விதிமீறுவோரைக் கண்காணிக்க ஆங்காங்கே வாகனத் தணிக்கையில் ஈடுபட வேண்டும்.
அந்தந்த உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மூலம் கண்காணிப்புக் கேமராக்கள் அமைத்து, அவற்றை ஒருங்கிணைத்து, மாவட்டத் தலைநகரில் கண்காணிப்பு, கட்டுப்பாட்டறை அமைக்க வேண்டும்.
விதிமீறலில் ஈடுபடுவோர் மீது வழக்குத் தொடர்வது, அந்த வழக்குகளை விரைந்து விசாரித்து, அபராதம், தண்டனை விதிப்பது ஆகியவற்றுக்கென பிரத்யேக நீதிமன்றங்கள் அமைக்க வேண்டும். விபத்துகளால் ஏற்படும் பொருள், மனித இழப்புகளைவிட, இவற்றுக்கு அதிகம் செலவாகிவிடாது.
இதில் முக்கியமாக, இவை அனைத்தையும் அமல்படுத்தும் பணியை போலீஸôரிடம் அளித்துவிடக் கூடாது. தமிழகத்தில் உள்ள ஒரு லட்சம் காவலர்களுக்கு நிகராக, போக்குவரத்துக்கு எனத் தனியாக காவலர்கள் நியமிக்க வேண்டும். இருக்கும் பற்றாக்குறையில், மீண்டும் வழக்கமான போலீஸôரிடம் இப் பணிகளை ஒப்படைப்பதால், விதிமீறல்கள் தொடரச் செய்யுமே தவிர, குறையாது.
இந்தியச் சாலைகளில் பயணிப்போரின் உயிர் என்றாவது ஒருநாள் சாலையில் பறிபோகும் எனும் அச்சத்தைப் போக்குவதும், சாலை விதிமுறைகளைச் சரியாகப் பின்பற்றி பயணிப்போரின் உயிருக்கு உத்தரவாதம் அளிப்பதும் அரசின் கடமை. இதற்கான அடிப்படை வசதிகளை அதிகப்படுத்தி, சட்டத் திருத்தங்களைச் செய்வது அவசியமாகும்.
கட்டுரையாளர் : எஸ். ஜெய்சங்கர்
நன்றி : தினமணி
ஒவ்வோர் ஆண்டும் சாலை விபத்துகளில் சுமார் ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் உயிரிழக்கின்றனர். 10 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் காயமடைகின்றனர். விபத்துகளால் மட்டும் ஆண்டுக்கு ரூ. 5,500 கோடிக்கு இழப்பு ஏற்படுகிறது.
வாகனப் பெருக்கத்துக்கு ஏற்ப சாலைகளை மேம்படுத்த பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் செலவழித்தாலும், விபத்துகள் குறையவில்லை. காரணம், சாலையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்ற அடிப்படை விஷயம்கூட பொதுமக்களை முறையாகச் சென்றடையவில்லை என்பதுதான்.
இந்திய தண்டனைச் சட்டம்-1860, மோட்டார் வாகனச் சட்டம்-1988, சாலைக் கட்டுப்பாட்டு விதிகள்-1989 ஆகியவற்றின் மூலம், சாலை விதிகளை மீறுவோர், விபத்து ஏற்படுத்துவோர், முறையற்ற வாகனங்களைப் பயன்படுத்துவோர்மீது நடவடிக்கை எடுக்க முடியும். ஆனால், இவை அனைத்துமே, இந்தியச் சாலைகளில் நிகழும் விபத்துகளைக் கட்டுப்படுத்தப் போதுமானதாக இல்லை.
விபத்து ஏற்படுத்தி ஒருவரது உயிரிழப்புக்குக் காரணமானவருக்கு அளிக்கப்படும் அதிகபட்சத் தண்டனையே, இரு ஆண்டுகள் சிறை மற்றும் அபராதம். ஆனாலும், இந்தத் தண்டனையும் பெரும்பாலான வழக்குகளில் கிடைப்பதில்லை; அபராதத்தோடு நின்றுவிடுகிறது. இதனால், சாலை விதி மீறல்கள் குறித்து எவரும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை.
விபத்துகளைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி மேற்கொள்ளும் மத்திய அரசு, இதற்கென சட்டத்திருத்தம் மேற்கொள்ள பல இடங்களில் இருந்தும் சட்ட முன்வரைவு பெற்று பரிசீலிக்கிறது.
இதில் ஒன்று, நீதிபதி ஏஆர். லட்சுமணன் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட குழு, தனது சட்ட முன்வரைவுப் பரிந்துரைகளை ஆகஸ்ட் 2009-ல் அளித்தது.
அதில், சாலைகளில் வேகமாக, மக்களை அச்சுறுத்தும் வகையில் தாறுமாறாகச் சென்று விபத்து ஏற்படுத்தி, உயிர்ச்சேதம் விளைவிக்கும் வாகன ஓட்டுநர்களுக்கு ஐபிசி - 304ஏ பிரிவில் அதிகபட்சம் 2 ஆண்டு என உள்ள சிறைத் தண்டனையை 10 ஆண்டுகளாக உயர்த்த வேண்டும். இதை, ஜாமீனில் வெளிவர முடியாத பிரிவாகவும் மாற்ற வேண்டும்.
ஐபிசி - 304பி எனும் புதிய பிரிவை ஏற்படுத்தி, விபத்தில் உயிர்ச்சேதம் அல்லது காயம் ஏற்படுத்தி, நிற்காமல் சென்றுவிடும் வாகன ஓட்டுநர்களுக்கு 7 ஆண்டுகள் சிறை, அபராதம் விதிக்க வேண்டும்.
மேலும், ஐபிசி - 279ஏ என்ற புதிய பிரிவை ஏற்படுத்தி, அதிக பாரம் ஏற்றி, மக்கள் உள்ள பகுதிகளில் பயணிக்கும் வாகன ஓட்டுநர்களுக்கு 6 மாதங்கள் சிறை, அபராதம் விதிக்க வேண்டும் எனச் சட்டவிதிகளைக் கடுமையாக மாற்ற பரிந்துரை செய்துள்ளது.
இதற்கிடையே, "செல்போன் பேசியபடி வாகனத்தில் சென்றால் 6 மாதங்கள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்க வேண்டும்' என வெங்கய்யநாயுடு தலைமையில் மக்களவைக்குழு அளித்த முன்மொழிவை மத்திய அரசு ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடும் எனும் எதிர்பார்ப்பும் தற்போது நிலவுகிறது.
ஏற்கெனவே பல சட்டங்கள் இருந்தும் அதை அமல்படுத்துவதில் குறைபாடு இருக்கும்போது, மேலும் கடுமையான சட்டங்களை விதித்து என்ன பயன்? அதை அமல்படுத்துவது யார்?
அதிவேகம், அதிக பாரம், சாலைகளில் இயங்கத் தகுதியற்ற வாகனங்கள், குடித்துவிட்டு, போதை மருந்து உட்கொண்டு வாகனம் ஓட்டும் ஓட்டுநர், விதிகளைப் பின்பற்றாதது, உரிமம் பெறத் தகுதியற்ற ஓட்டுநர் எனப் பல காரணிகள் விபத்துகளுக்கு வழிவகுக்கின்றன.
இவற்றைக் கட்டுப்படுத்த, கண்காணிக்க போதிய அடிப்படை வசதிகளை மேற்கொள்ளாமல் வெறுமனே சட்டத்தைக் கடுமையாக்குவதால் மட்டும் பயன்கிடையாது.
வாகன ஓட்டுநர்களுக்கு மட்டுமன்றி, பொதுமக்களுக்கும் சாலைகளை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பது பற்றிய விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவது முதல் அவசியம்.
வாகன உற்பத்தி இடத்திலேயே வேகத்தைக் கண்காணிக்கும் கருவி பொருத்துவது, சாலையில் இயங்கும் அனைத்து வாகனங்களிலும் இக்கருவியைக் கட்டாயம் பொருத்தச் செய்வது, கட்டாயக் காப்பீடு, தேசிய நெடுஞ்சாலைகளில் கட்டண வசூல் மையங்களில் வாகனம் நிற்கும்போது, அதன் அதிக எடையைக் கண்டறிய எடை மேடை அமைப்பது போன்றவை தேவை.
குடித்துவிட்டு, செல்போன் பேசியபடி, சீட் பெல்ட், ஹெல்மெட் அணியாமல் வாகனம் ஓட்டுவோர், விதிமீறுவோரைக் கண்காணிக்க ஆங்காங்கே வாகனத் தணிக்கையில் ஈடுபட வேண்டும்.
அந்தந்த உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மூலம் கண்காணிப்புக் கேமராக்கள் அமைத்து, அவற்றை ஒருங்கிணைத்து, மாவட்டத் தலைநகரில் கண்காணிப்பு, கட்டுப்பாட்டறை அமைக்க வேண்டும்.
விதிமீறலில் ஈடுபடுவோர் மீது வழக்குத் தொடர்வது, அந்த வழக்குகளை விரைந்து விசாரித்து, அபராதம், தண்டனை விதிப்பது ஆகியவற்றுக்கென பிரத்யேக நீதிமன்றங்கள் அமைக்க வேண்டும். விபத்துகளால் ஏற்படும் பொருள், மனித இழப்புகளைவிட, இவற்றுக்கு அதிகம் செலவாகிவிடாது.
இதில் முக்கியமாக, இவை அனைத்தையும் அமல்படுத்தும் பணியை போலீஸôரிடம் அளித்துவிடக் கூடாது. தமிழகத்தில் உள்ள ஒரு லட்சம் காவலர்களுக்கு நிகராக, போக்குவரத்துக்கு எனத் தனியாக காவலர்கள் நியமிக்க வேண்டும். இருக்கும் பற்றாக்குறையில், மீண்டும் வழக்கமான போலீஸôரிடம் இப் பணிகளை ஒப்படைப்பதால், விதிமீறல்கள் தொடரச் செய்யுமே தவிர, குறையாது.
இந்தியச் சாலைகளில் பயணிப்போரின் உயிர் என்றாவது ஒருநாள் சாலையில் பறிபோகும் எனும் அச்சத்தைப் போக்குவதும், சாலை விதிமுறைகளைச் சரியாகப் பின்பற்றி பயணிப்போரின் உயிருக்கு உத்தரவாதம் அளிப்பதும் அரசின் கடமை. இதற்கான அடிப்படை வசதிகளை அதிகப்படுத்தி, சட்டத் திருத்தங்களைச் செய்வது அவசியமாகும்.
கட்டுரையாளர் : எஸ். ஜெய்சங்கர்
நன்றி : தினமணி
Subscribe to:
Posts (Atom)
