தேசத் துரோகிகள்!

இயற்கையின் சீற்றத்தாலோ, அந்நியர் படையெடுப்பாலோ, பாதிக்கப்பட்டிருந்தால் நாம் அதை இந்தியாவுக்கு ஏதோ சோதனைக் காலம் என்று சமாதானப்படலாம். ஆனால், தெரிந்தே தான் பிறந்த தாய் நாட்டை மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர்ந்திருக்கும் ஆட்சியாளர்கள் ஏமாற்றினால் - அவமானத்துக்கு உள்படுத்தினால் அதை வேதனைக் காலம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டுமே தவிர, சோதனைக் காலம் என்று ஒதுக்கிவிட முடியாது.

காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகள் தொடங்க சரியாக பத்து நாள்களே உள்ள நிலையில், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக புற்றீசல்போல புறப்பட்டு வரும் ஊழல்களும், அரைகுறையாக முடிக்கப்பட்டுக் கிடக்கும் பணிகளும், வெளிநாட்டவர் முன்னால் இந்தியாவை ஏளனத்துக்கும் கேலிக்கும் உள்ளாக்கி இருக்கும் சுகாதாரக் குறைவான ஏற்பாடுகளும் அதிர்ச்சியில் உறையவைக்கின்றன. ஒன்றா இரண்டா, ஏறத்தாழ 70,000 கோடி விரயமாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தியாவில் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளை நடத்த வேண்டும் என்று யாரும் நம்மை கட்டாயப்படுத்தவில்லை. நாமேதான் வலியப்போய், எங்கள் நாட்டில் காமன்வெல்த் போட்டிகளைச் சிறப்பாக நடத்திக் காட்டுகிறோம் என்று கேட்டுப் பெற்றோம். அதற்காக நாம் என்னென்ன சலுகைகளைத் தருவதாக வாக்குறுதி அளித்திருக்கிறோம் என்று தெரியுமா?

தில்லியில் நடைபெற இருக்கும் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்துகொள்ள இருக்கும் ஒவ்வொரு நாட்டுக் குழுவுக்கும் இலவச விமானப் போக்குவரத்துச் செலவு, தங்கும் வசதி, உள்ளூரில் பயணம் செய்ய இலவச வசதி, இவையெல்லாம் போதாதென்று பங்குபெறும் விளையாட்டு வீரர்களின் பயிற்சிக்காக ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் தலா ஒரு லட்சம் டாலர் வழங்கவும் ஒத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். இப்படியெல்லாம் நமது தகுதிக்கு மீறிய வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசியது மட்டுமல்லாமல், காமன்வெல்த் போட்டிகள் நடத்த அனுமதி கிடைத்தது முதல், இந்திய ஒலிம்பிக் கமிட்டி இஷ்டத்துக்குப் பணத்தை வாரி இறைக்கவும் தொடங்கியுள்ளது.

முதலில் 655 கோடி செலவாகும் என்று கருதப்பட்ட காமன்வெல்த் போட்டிகள் 11,490 கோடியாக செலவு கணக்கை அதிகரித்தது. இப்போது அது மேலும் அதிகரித்திருக்கிறது. இது போதாதென்று கட்டமைப்பு வசதிகள் என்கிற பெயரில் தில்லி அரசு செலவு செய்யும் தொகை சுமார் 17,000 கோடி. மத்திய நகர்ப்புற வளர்ச்சித்துறை, விளையாட்டு அமைச்சகம், மாநில அரசின் பொதுப்பணித்துறை இப்படி எல்லா துறைகளின் ஒட்டுமொத்த செலவுகளையும் - இதில் பெரும்பகுதி ஏப்பம் விடப்பட்டது என்பது வேறு கதை - சேர்த்துக் கணக்குப் பார்த்தால் ஏறத்தாழ 70,000 கோடி வரை காமன்வெல்த் போட்டிகள் என்கிற பெயரில் மக்கள் வரிப்பணம் விரயமாக்கப்பட்டிருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

ஏற்கெனவே இருக்கும் விளையாட்டு அரங்கங்களை மேம்படுத்துகிறோம் என்கிற பெயரில் கையாளப்பட்டிருக்கும் தொகையைக் கேட்டால் தலை சுற்றுகிறது. ஜவாஹர்லால் நேரு ஸ்டேடியம் 961 கோடி, இந்திரா காந்தி ஸ்டேடியம் 669 கோடி, தயான்சந்த் ஹாக்கி ஸ்டேடியம் 262 கோடி, கார்னிசிங் துப்பாக்கி சுடும் மைதானம் 149 கோடி என்று ஏறத்தாழ 44,459 கோடி செலவிடப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு பெரோஸ் ஷா கோட்லா கிரிக்கெட் மைதானத்தின் மேம்பாட்டுக்கு 85 கோடியும், ஹைதராபாத் லால்பகதூர் சாஸ்திரி ஸ்டேடியத்துக்கு 80 கோடியும்தான் செலவாகி இருக்கிறது என்பதை நாம் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் ஊழலின் அளவு எத்தகையது என்பது புரியும்.

961 கோடியில் புதுப்பிக்கப்பட்ட ஜவாஹர்லால் நேரு ஸ்டேடியத்தில் உள்ள மேம்பாலம் உடைந்து விழுகிறது. தில்லி முதல்வர் ஷீலா தீட்சித், "அது ஒன்றும் பொது மக்களின் உபயோகத்துக்காகக் கட்டப்பட்டதல்ல' என்று சாக்குப் போக்கு கூறுகிறார். வெளிநாட்டு அணியைச் சேர்ந்தவர்கள் பார்வையிட வந்தபோது, விளையாட்டு வீரர்கள் தங்கும் அறைகளில் தெரு நாய்கள் கட்டிலில் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருப்பதையும், கழிவறைகளில் வேலையாள்கள் அசுத்தம் செய்துவிட்டு தண்ணீர் ஊற்றாமல் சென்றிருப்பதையும் பார்த்து அதிர்ந்துவிட்டிருக்கிறார்கள்.

பன்னாட்டு விளையாட்டு வீரர்கள் தங்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் "விளையாட்டு கிராமம்' அசுத்தமாக, சுகாதாரமற்று இருக்கிறதே என்கிற வெளிநாட்டு விருந்தாளிகளின் கேள்விக்கு நம்மவர்கள் தரும் பதில் என்ன தெரியுமா? ""சுத்தம், சுகாதாரம் என்பது ஒவ்வொரு நாட்டினருக்கு ஒவ்வொரு விதத்தில் அமையும்'' என்பது. அதாவது, இந்தியர்களின் சுகாதாரஅளவு இதுதான் என்கிறார்களா? அப்படியானால், இவர்கள் பன்னாட்டு விளையாட்டு வீரர்களை அழைத்து காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டி நடத்த முன்வந்திருக்கக் கூடாது.

விளையாட்டுத்துறை அமைச்சர் எம்.எஸ்.கில் கேள்விகள் கேட்டால், தனக்கு எதுவுமே தெரியாது என்று சொன்னால்கூடப் பரவாயில்லை. உங்களுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லவேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை என்பதுபோல கேட்டும் கேட்காமலும் நகர்கிறார். மத்திய நகர்ப்புற வளர்ச்சித்துறை அமைச்சர் ஜெய்பால் ரெட்டி அதற்கும் ஒருபடி மேலே போய், "எல்லாம் இப்படித்தான் இருக்கும், நம்ம ஊர் கல்யாணங்களைப்போல, விளையாட்டுத் தொடங்கிவிட்டால் சரியாகிவிடும்' என்று விட்டேத்தியாக பதிலளிக்கிறார்.

ஒரு வருடத்துக்கு முன்பே காமன்வெல்த் போட்டி அமைப்பாளர் குழுத் தலைவர் இந்தியா வந்து பார்த்துவிட்டு இந்த நிலையில், போட்டிக்கு முன்பு அரங்கங்களும், கட்டமைப்பு வசதிகளும் தயாராகுமா என்பது சந்தேகம்தான் என்று கூறியபோதே, பிரதமர் முதல் அனைவரும் சுறுசுறுப்பாகி விழித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டாமா? ஆனால், யாருமே சட்டை செய்ததாகத் தெரியவில்லை. அசிரத்தை, எந்தவிதத் திட்டமிடலும் இல்லாமல், எல்லாம் நடந்துவிடும் என்கிற பொறுப்பின்மை.

அதையே சாக்காக்கி, இந்தியாவின் மானம் கப்பலேறிவிடும் என்று பயமுறுத்தி, செலவுக்கான பட்ஜெட்டை அதிகரித்துவிட்டார்கள் இந்திய ஒலிம்பிக் குழுவின் பாவிகள். கடந்த மாதம் நாடாளுமன்றத்தில் கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. வேலையைத் துரிதப்படுத்த மீண்டும் கோடிக்கணக்கில் பணம் வாரி வழங்கப்பட்டது. இதை எல்லாம் சொல்லி என்ன பயன்?

விளையாட்டுப் போட்டிகள் தொடங்க இன்னும் பத்து நாள்கள்தான் இருக்கின்றன. இன்னும் 30 சதவிகித வேலைகள் முடிவடையவில்லை. கட்டி முடிக்கப்பட்ட கட்டடங்களில் ஆங்காங்கே பூச்சுகள் பெயர்ந்து விழுகின்றன. ஸ்டேடியங்களின் கூரையிலிருந்து பதிக்கப்பட்டிருக்கும் பிளாஸ்டர் ஆஃப் பாரிஸ் உடைந்து விழுகிறது. சாலை வசதிகள், மின்சார வேலைகள் எல்லாமே அரைகுறை. தரக்குறைவான வேலைகள். அங்குலத்துக்கு அங்குலம் ஊழல் பல்லிளிக்கிறது.

வெளிநாட்டு வீரர்கள் பலர் தாங்கள் வருவதில்லை என்று கூறிவிட்டனர். ஏதாவது தீவிரவாதத் தாக்குதல் - நடக்க வேண்டாம், நடக்கக்கூடாது - நடந்தால், கேட்கவே வேண்டாம். இந்தியாவுக்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளும் வரமாட்டார்கள்.

70,000 கோடியில் இந்தியாவிலுள்ள ஏறத்தாழ 500 மாவட்டங்களில், மாவட்டத்துக்கு 100 இளைஞர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து பயிற்சி கொடுத்து விளையாட்டு வீரர்களாக்கியிருந்தால், ஒலிம்பிக்கில் பல தங்கப்பதக்கங்களைப் பெற்று இந்தியாவுக்குப் பெருமை தேடியிருக்கலாமே! ஆப்பிரிக்க நாடுகளான கென்யா, உகாண்டா, தான்சானியா, ஜிம்பாப்வே போன்றவைக்கு இருக்கும் முன்யோசனைகூட ஹார்வர்ட் பட்டதாரிகளான நமது மன்மோகன் சிங் குழுவினருக்கு ஏன் இல்லாமல் போயிற்று? இவர்களுடைய அசிரத்தை இப்போது இந்தியாவுக்கு உலகளாவிய அளவில் "ஊழல்' பதக்கத்தை அல்லவா தேடித்தந்திருக்கிறது.

எல்லோரும் இந்திய ஒலிம்பிக் கழகத் தலைவர் சுரேஷ் கல்மாதியை குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். அவர் மட்டுமா குற்றவாளி? தில்லி முதல்வர் ஷீலா தீட்சித், மத்திய விளையாட்டுத்துறை அமைச்சர் எம்.எஸ்.கில், மத்திய நகர்ப்புற மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சர் ஜெய்பால் ரெட்டி எல்லோரும்தான் குற்றவாளிகள். அணுசக்தி ஒப்பந்தம் தமது மானப்பிரச்னை என்று கருதிய பிரதமர் மன்மோகன் சிங்குக்கு, உலக அரங்கில் இந்தியாவின் கெளரவம் பறிபோவதைப் பற்றி அக்கறை இல்லாமல் போயிற்றே, அவர் குற்றவாளி இல்லையா? கடந்த ஒரு வருடமாகப் பத்திரிகைகள் எச்சரிக்கின்றன. நாடாளுமன்றத்தில் கேள்விகள் எழுப்பப்படுகின்றன. ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழுகின்றன. எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் 70,000 கோடி விரயமாவதையும், தேசத்தின்

கௌரவம் கேள்விக்குறியாவதையும் வேடிக்கை பார்ப்பதற்காகவா நமக்கு ஒரு பிரதமர்? நமக்கு ஒரு மத்திய அரசு? நமக்கு ஒரு நிர்வாக இயந்திரம்?

இன்னொரு தேசப்பற்று மிக்க நாடாக இருந்தால், மேலே குறிப்பிட்ட அனைவரும் தேசத்துரோகக் குற்றத்துக்காக தூக்கிலிடப்பட்டிருப்பார்கள். என்ன செய்வது, இந்தியாவுக்கு அவமானங்களையும், தேசத் துரோகிகளையும் சுமப்பதே தலையெழுத்தாகிவிட்டது!

 நன்றி : தினமணி  

அதிகாரச் சதுரங்கத்தில் ஆட்டம்போடும் மத்திய அரசு

சதுரங்க விளையாட்டுப் போட்டிகளில் வெற்றிபெற்று உலக அளவில் முதல் இடத்தைப் பெற்றிருப்பவர் விஸ்வநாதன் ஆனந்த். சதுரங்கம் என்பது கடந்த 25 நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னதாக இந்தியாவில் உருவான ஒரு விளையாட்டு ஆகும். 64 கட்டங்களைக்கொண்ட அட்டையில் இரண்டு பேர்கள் விளையாடுவதில் வெள்ளை - கறுப்பு ஆகிய வண்ணங்களில் யானை, குதிரை, தேர், காலாள் ஆகிய நான்கு வகைப் படைகளையும் களத்தில் நிறுத்திப் போராடுவதால், அது சதுரங்கம் என்ற பெயரைப் பெற்றது. எதிரி அரசனைச் சுற்றி வளைத்து மேலும் நகர முடியாமல் கட்டுப்படுத்துவதுதான் வெற்றியின் அறிகுறி.

இந்தியாவிலிருந்து பாரசீகம் சென்று, அரபு நாடுகளில் புகுந்து, பிறகு ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் சதுரங்க விளையாட்டு நால்வகைப் படைப் பிரிவுகளுடன் இந்தியா வகுத்த முறையில் பரவியது, ஒவ்வொரு நாட்டிலும் சதுரங்க விளையாட்டில் பிரசித்தி பெற்றவர்கள் அரண்மனை மண்டபங்களில் மன்னர்களால் பாராட்டப்பட்டனர்.

1886-ம் ஆண்டு முதல் உலக சதுரங்க அமைப்பு என ஒன்று ஆரம்பிக்கப்பட்டு, அதன் கீழ் பல நாடுகளில் உள்ள சதுரங்க வல்லுநர்கள் போட்டியிட்டுப் படிப்படியாக முன்னேறி, கடைசியாக இருவர் ஆடும் இறுதி ஆட்டத்தில் வெற்றி பெறுபவர் உலகச் சதுரங்க முதன்மையானவராகப் பட்டம் சூட்டப்பட்டார்.

இரண்டாவது உலகப் போருக்குப் பின், 1948-1972 காலத்தில் ரஷியர்கள் முதலிடத்தை வகித்தனர். ஆதன் பிறகு அமெரிக்காவின் பாபி பிஷர் மூன்றாண்டுகள் முதலிடம் பெற்றார். 1975 முதல் 2000 வரை ரஷியாவைச் சேர்ந்தவர்கள் மீண்டும் முதலிடத்தைப் பெற்றனர்.

2000-ம் ஆண்டில் இந்தியாவைச் சேர்ந்த விஸ்வநாதன் ஆனந்த் உலகச் சதுரங்கப் போட்டியில் முதலிடத்தைப் பெற்றார். இந்தியாவில் தொடங்கிய சதுரங்க விளையாட்டில் இந்தியாவைச் சேர்ந்தவர் உலக முதலிடத்தைப் பெற்றது ஆனந்த் மூலமாகத்தான்.

தமிழ்நாட்டில் மயிலாடுதுறையில் 1969 டிசம்பர் 11-ல் விஸ்வநாதன் - சுசீலா தம்பதியரின் மகனாக ஆனந்த் பிறந்தார். சிறு வயதிலேயே அவருடைய தாய் சதுரங்க ஆட்டத்தை அவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். பள்ளிப் பருவத்திலேயே சதுரங்க விளையாட்டில் ஆழ்ந்த தேர்ச்சி பெற்றவராக, கடுமையான போட்டிகளில் எளிதாகப் பரிசுகள் பலவற்றை அவர் தட்டிச் செல்ல ஆரம்பித்தார்.

சென்னையில் டான் பாஸ்கோ பள்ளியிலும், பிறகு லயோலா கல்லூரியிலும் அவர் படித்தார். அப்பொழுதும் அவருடைய சதுரங்க விளையாட்டுத் திறமை பலரும் பாராட்டும் அளவுக்கு வளர்ந்து வந்தது. 15-ம் வயதில் உலக முதல்வர் என்ற தகுதியைப் பெற்றார், 16-வது வயதில் இந்திய தேசிய சதுரங்கப் போட்டியில் முதலிடத்தை அடைந்தார், 1987-ல் 17-வது வயதில் உலக இளைஞர் (ஜூனியர்) சதுரங்கப் போட்டியில் வெற்றிபெற்ற முதல் இந்தியர் என்ற பெருமை அவருக்குக் கிடைத்தது. அதற்கு அடுத்த ஆண்டில் உலக அளவில் மாமுதல்வர் என்ற பட்டத்தைப் பெற்ற முதல் இந்தியராக அவர் ஆனார்.

1993 முதல் 2000 வரை உலகச் சதுரங்கப் போட்டிகளில் பிரசித்திபெற்ற சதுரங்க மேதைகள் பலரை அலைமோதச் செய்யும் அளவுக்கு ஆனந்த்தின் திறமை வேகமாக வளர்ந்துவிட்டது.

2000-ம் ஆண்டு டெஹ்ரான் நகரில் நடைபெற்ற உலக சதுரங்கப் போட்டியில் ரஷியக் கூட்டாட்சியைச் சேர்ந்த லாட்வியா பகுதியில் பிறந்து பிறகு ஸ்பெயின் நாட்டுக் குடிமகனாக ஆன அலெக்சி ஷிராவ் என்பவருடன் இறுதிக் கட்டத்தில் ஆனந்த் விளையாடினார். எதிர்ப்பட்ட அலெக்சி ஷிராவை 3.5 - 0.5 என்ற வலிவான முறையில் தோற்கடித்து, உலக சதுரங்க முதன்மையாளராக ஆனந்த் ஆனார். சதுரங்கப் போட்டியில் உலக முதன்மையாளர் பட்டத்தை வென்ற முதல் இந்தியர் என்ற பெருமையை ஆனந்த் அடைந்தார்.

ஆயினும், 2002 உலகச் சதுரங்கப் போட்டியில் அரையிறுதிக் கட்டத்தில் ஆனந்த் தோல்வி அடைந்தார், இருப்பினும் மனம் தளராமல், தொடர்ந்து ஊக்கத்துடன் வளர்ச்சி அடைந்து, 2007-ல் உலகச் சதுரங்க முதன்மையாளராக ஆனந்த் ஆனார்.

2008-ல் நடைபெற்ற போட்டியில் ரஷியாவைச் சேர்ந்த விளாடிமிர் கரமிக்கைத் தோற்கடித்து தமது முதலிடத்தைத் தக்கவைத்துக் கொண்டார். 2010-ல் நடைபெற்ற உலகப் போட்டியில் பல்கேரியாவின் வெசலின் டோபலாவைத் தோற்கடித்து, உலகச் சதுரங்க விளையாட்டு அரங்கில் தனிப்பெரும் மாமன்னராக முதலிடத்தில் ஆனந்த் இருக்கிறார்.

சதுரங்க ஆட்டத்தில் உலகப் புகழும் முதலிடமும் பெற்ற ஆனந்தைப் பாராட்டும் வகையில் சிறப்பு டாக்டர் பட்டம் தர, ஐதராபாத் பல்கலைக் கழகம் முடிவெடுத்து அதற்கான ஏற்பாடுகளை கடந்த ஓராண்டு காலமாக மேற்கொண்டது. ஆனந்த்தின் ஒப்புதலையும் பெற்று, பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தர், நிர்வாக மேற்பார்வை அமைப்பினர்களும், ஆனந்த்துக்கு 2010 ஆகஸ்ட் 23-ல் ஒரு சிறப்புப் பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு ஏற்பாடும் செய்துவிட்டனர். ஆனால், இதற்கு இடையில் எதிர்பாராத ஓர் இடையூறு குறுக்கிட்டது.

ஐதராபாத் பல்கலைக் கழகம் ஒரு மத்தியப் பல்கலைக் கழகமாக மத்திய அரசாங்கத்தினரால் உருவாக்கப்பட்டது. அதனால், சிறப்புப் பட்டங்களைத் தருவதற்கான ஏற்பாட்டுக்கு மத்திய கல்வி அமைச்சகரத்தின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும். உலகப் புகழ்பெற்ற ஆனந்த்துக்கு டாக்டர் பட்டம் தருவதற்கான விவரங்களை மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னதாகவே மத்திய கல்வி அமைச்சரகத்துக்கு ஐதராபாத் பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தர் அனுப்பிவிட்டார். அனுமதி கிடைப்பதில் சிக்கல் எதையும் யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இருப்பினும் முறையான அனுமதியை விரைவுபடுத்தும்படி பல்கலைக் கழகம் கடிதங்களையும், வேண்டுகோள்களையும் அடிக்கடி அனுப்பியபடி இருந்தது.

இடையில் மத்திய கல்வி அமைச்சரக அதிகாரி ஒருவருக்கு ஓர் ஐயப்பாடு தோன்றியதாம். விஸ்வநாதன் ஆனந்த் இந்தியரா என்ற கேள்வி எழுந்தது. உடனே அங்கிருந்த கல்வி நிபுணர்கள் அது பற்றி ஆராய ஆரம்பித்தார்கள். வெளிநாட்டுக்காரருக்குப் பட்டம் தருவதென்றால், வெளிவிவகார அமைச்சரகத்தின் ஒப்புதலையும் வாங்கவேண்டும் என்று மற்றோர் அரசாங்க விதிமுறை உள்ளது.

இந்தியக் குடியுரிமை பற்றிய விவகாரம் எழுந்ததும், ஆனந்தின் மனைவி அருணா ஆனந்த், கணவரின் பாஸ்போர்ட் பக்கங்களின் நகல்களை அனுப்பி வைத்தார். அத்துடன் உலகக் கணித மாநாடும் ஐதராபாத்தில் நடைபெறுவதாக இருந்தது. ஆனந்த்துடன் ஹார்வார்டு பல்கலைக் கழகத்தின் கணிதப் பேராசிரியர் டேவிட் மம்போர்டுக்கும் சேர்த்து சிறப்பு டாக்டர் பட்டங்களை அளிக்க ஐதராபாத் பல்கலைக் கழகம் ஏற்பாடு செய்தது. அதில் கலந்துகொள்ளும் கணிதப் பேராசிரியர்கள் 40 பேருடன் தொடர்ச்சியாக ஆனந்த் சதுரங்கம் ஆடுவதற்கும் நாள் ஒதுக்கப்பட்டது.

ஆகஸ்ட் 23 ஞாயிறு அன்றே ஆனந்த், மம்போர்டு இருவரும் ஐதராபாத் வந்துவிட்டனர். மறுநாள் பல்கலைக் கழகச் சிறப்பு டாக்டர் பட்டங்களை வழங்க ஐதராபாத் பல்கலைக் கழகம் தயாராகிவிட்டது, பட்டம் பெறுபவர்களும் வந்துவிட்டனர். ஆனால், ஞாயிறு இரவு வரை மத்திய கல்வி அமைச்சரகத்தின் அனுமதி மட்டும் வரவில்லை. தில்லியில் ஞாயிறு. பிறகு திங்கள் (ஓணம்,) செவ்வாய் (ரக்ஷô பந்தன்) விடுமுறை நாள்கள். மூன்று மாதங்கள் தூங்கிக் கிடந்த அமைச்சரகம் மூன்று நாள்களில் விழித்துக் கொள்ளுமா? அனுமதி வரவில்லை என்பதால், சிறப்புப் பட்டம் அளிப்பது நின்றது. திங்கள்கிழமை தனது விடுதியில் ஆனந்த் ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டார்.

எதனையும் பொருள்படுத்தாமல், தாம் ஏற்றுக்கொண்டபடி 40 கணிதப் பேராசிரியர்களுடன் ஒருங்கிணைந்த தொடர் சதுரங்க ஆட்டங்களை செவ்வாய்க்கிழமை அன்று ஆனந்த் நடத்தினார்.

ஆனந்த்துக்குச் சிறப்புப் பட்டம் வழங்கும் பல்கலைக் கழகப் பட்டமளிப்பு விழா நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது என்ற செய்தி நாடெங்கும் பரவியது. பரவலாகக் கண்டனக்குரல்கள் எழுந்தன.

வெளியில் கிளம்பிய கூக்குரல்களின் ஓசை கேட்டு, உறங்கிக்கிடந்த கல்வி அமைச்சரகம் கண்விழித்தது. நடந்த தவற்றுக்கு மன்னிக்கும்படி மத்திய கல்வி அமைச்சர் கபில்சிபல், ஆனந்த்திடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். ஏதோ நடந்தது நடந்துவிட்டது அதைப் பெரிதுபடுத்த வேண்டாம் என்று பெருந்தன்மையுடன் ஆனந்த் அமைதியாக இருந்தார்.

ஆனந்த்திடம் மட்டுமல்ல, இந்திய மக்களிடமும் மத்தியக் கல்வி அமைச்சர் மன்னிப்புக் கோர வேண்டும். நீங்கள் அவமதித்தது தனிப்பட்ட ஒருவரை மட்டுமல்ல; கோடானு கோடி இந்திய மக்களை, இந்தியாவை!

ஆனந்த் இந்தியரா என்ற கேள்வி ஏன் எழுந்தது என்பது தெரியவில்லை. சதுரங்கச் சக்ரவர்த்தி ஆனந்த் பற்றி கணிப்பொறியில் ஒரு தட்டுத் தட்டினால் அவருடைய வாழ்க்கை வரலாறு பல பக்கங்களுக்கு வருகின்றனவே! அவர் பிறந்த இடம், படித்த இடம் எல்லாம் தமிழ்நாட்டில்தானே! தமிழ்நாட்டையே வேறு நாட்டாருக்குத் தாரை வார்த்து விட்டார்களா?

1987-ல் ஆனந்துக்கு பத்மஸ்ரீ பட்டத்தை இந்திய அரசாங்கம் வழங்கியது. 1991-ல் அவருக்கு ராஜிவ் காந்தி கேல் ரத்னா விருது வழங்கப்பட்டது. 2000-ம் ஆண்டில் பத்மபூஷண் வழங்கியது.

தாம் கலந்துகொள்ளும் ஓவ்வோர் உலகப் போட்டியிலும் இந்திய தேசியக் கொடியை முன்வைத்து இந்தியாவுக்காக வெற்றிகளைக் குவித்தவர். அவருக்கு இந்திய அரசாங்கம் செய்த பெருமை, மரியாதை இவ்வளவுதான்.

சிலருக்குப் பட்டம் கிடைப்பதால் பெருமை வரலாம். ஆனால், சிலருக்குப் பட்டம் தருவதால், தரும் அமைப்புக்குப் பெருமை கிடைக்கலாம். அந்தப் பெருமையை அடைய விரும்பிய ஐதராபாத் பல்கலைக் கழகத்தை மத்திய அரசு அவமானப்படுத்திவிட்டது.

இந்தியா என்ற பாரத் என்ற உத்தரப்பிரதேசம் என்று முன்பு பலர் கூறியிருக்கிறார்கள். இப்பொழுது அதையும் தாண்டி இந்தியா என்ற பாரத் என்ற உத்தரப்பிரதேசம் என்ற டெல்லி என்று ஆகிவிட்டதா? தெற்கு வாழ்கிறது. அதைச் சகிக்க வடக்கு மறுக்கிறது. இந்தத் தவறுக்கு மன்னிப்பு கேட்டால் மட்டும்போதாது. அமைச்சர் கபில் சிபிலும் அவரது அமைச்சரகத்தின் பொறுப்பான உயர் அதிகாரிகளும் தாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவரவர் மனசாட்சியையே கேட்டுக் கொள்ளட்டும்!
கட்டுரையாளர் : இரா.செழியன்
நன்றி : தினமணி

என்றும் பதினாறு-மதுரப் பதினேழு!

தனது 16-வது வயதில் பாகிஸ்தானுக்கு எதிராகத் தனது டெஸ்ட் வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய சச்சின் ரமேஷ் டெண்டுல்கர் டெஸ்ட் வரிசையில் டான் பிராட்மனுக்கு இரண்டாவது. ஒரு தினப் போட்டியில் விவியன் ரிச்சர்டுக்கு இரண்டாவது என்று கிரிக்கெட் பஞ்சாங்கமான "விஸ்டன்' ஆரூடம் கணித்தது. ஆனால் சாதனைகள் என்று வரும்போது அவர்தான் இன்று "நம்பர்-ஒன்' இதைச் சொல்ல எந்த விஸ்டனும் தேவை இல்லை.

இந்தியாவில் கிரிக்கெட் மதம் என்றால் சச்சின் அதன் கடவுள் என்று பாரி ரிச்சர்டு சொன்னார். இப்போது 439 ரன்கள் எடுத்து உலகச் சாதனை படைத்துள்ள பள்ளி மாணவன் சர்ஃப்ராஸ் கானும் அதைத்தான் சொல்கிறார்.

டெஸ்ட் போட்டிகளில் 12,877 ரன்கள். ஒருதினப் போட்டியில் 17,178 ரன்கள். முதல்தர ஆட்டத்தில் 21,662. 20-20 போட்டியில் ஒரே ஓர் ஆட்டத்தில்தான் ஆடி இருக்கிறார். அதில் வெறும் பத்து ரன்கள்.

டெஸ்டில் 43 சதங்கள் 53 அரைச் சதங்கள். ஒருதினப் போட்டியில் 45 சதங்கள் 91 அரைச்சதங்கள். அதிகபட்ச "ஸ்கோர்' டெஸ்டில் 248; ஒருதினப் போட்டியில் 186. அதிகமான ஆட்ட - தொடர் நாயகன் விருதுகள்.

டெஸ்டில் அதிக சதங்கள் என்று வந்தபோது கவாஸ்கர், டெஸ்டில் அதிக ரன்கள் என்றபோது பிரையன் லாரா, அதிக அரைச் சதங்கள் என்று வந்தபோது ஆலன் பார்டர் ஆகியோரது சாதனைகள் தகர்ந்தன. ஆஸ்திரேலிய அணிக்கு எதிராக மட்டும் பத்துச் சதங்கள் என்பது எழுபது ஆண்டுகள் நிலை நின்றிருந்த ஜேக் ஜொப்சையே முறியடித்த சாதனை.

பொது வாழ்க்கையில் பத்மஸ்ரீ, பத்மவிபூஷன், விளையாட்டில் உயர் வகை விருதான அர்ஜுனா, ராஜீவ் காந்தி கேல் ரத்ன இவர் கையடக்கியவை. இனி "பாரத ரத்னா'தான் பாக்கி. அது விரைவில் வீடு வந்துசேரும் என்பது அவரது ரசிகர்களின் நம்பிக்கை. "விஸ்டன்' ஓராண்டு இவரை அந்த ஆண்டில் சிறந்த கிரிக்கெட் வீரர் என்று அறிவித்தது. பிரிட்டிஷ் பிரதமர் கோர்டன் பிரவுண் ஒரு படி மேலே போய், சம்பிரதாயங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாது பிரிட்டனின் உயரிய விருதான ""சர்'' பட்டம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தார். அமெரிக்க "டைம்' சஞ்சிகை, ""அவர் தேர்ந்தெடுத்த துறையில் இன்று உயிர் வாழும் மிக உன்னதமான பிறவி'' என்று வர்ணித்தது.

"லிட்டில் சாம்பியன்' லிட்டில் மாஸ்டர், மாஸ்டர் ப்ளாஸ்டர், டெண்டியா என்பவை இவரது நண்பர்களும் அபிமானிகளும் இவருக்கு வைத்துள்ள செல்லப் பெயர்கள்.

மராத்திய எழுத்தாளர் ரமேஷ் டெண்டுல்கர் தன் செல்லப் பிள்ளைக்கு சூட்டிய பெயர் தன் அபிமானத்துக்குரிய இசைக் கலைஞரான சச்சின் தேவ் பர்மனுடைய பெயர்.

வேகப் பந்து வீச்சில் பயிற்சி பெற டென்னிஸ் லில்லியை இவர் அணுக, ""தம்பி இதற்கு நீ சரிவர மாட்டாய் வேறு வேலை இருந்தால் பார்'' என்று திருப்பி அனுப்பிவிட்டார். ஆனால் இவருடைய துரோணாச்சாரியார் ராம்காந்த் அச்ரேகர். இவர் உள்ளில் உறையும் அர்ஜுனனை அடையாளம் கண்டு கொண்டார்.

1988-ல் இவர் தனது பள்ளிக்காக ஆடிய எல்லாப் போட்டிகளிலும் சதம் பெற்றதோடு, வினோத் காம்பிளியுடன் இணைந்து 664 ரன்கள் என்ற சாதனையைப் படைத்தார். அதில் சச்சினின் பங்கு மட்டும் 326 ரன்கள். 2006-ம் ஆண்டு வரை, ஹைதராபாதைச் சேர்ந்த இரண்டு மாணவர்கள் முறியடிக்கும் வரை அது உலகச் சாதனையாக இருந்தது.

இவரது 14-வது வயதில் கவாஸ்கர் தன்னுடைய மெல்லிய கால் காப்புகளை இவருக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தார். அது நடந்து இருபது ஆண்டுகள் கழித்து அதே கவாஸ்கருடைய 34 சதங்கள் என்ற மகத்தான சாதனையை சச்சின் முறியடித்தார்.

15-வது வயதில் குஜராத்துக்கு எதிராக மும்பைக்காக ஆடிய கன்னி ரஞ்சி ஆட்டத்தில் சதமடித்தார். அதன் மூலம் முதல்தர ஆட்டத்தில் இத்தகைய சாதனை புரிந்த மிக இளைய ஆட்டக்காரர் என்ற சிறப்பைப் பெற்றார். ரஞ்சி, தியோதார், துலீப், ஈரானி ஆகிய அத்தனை விருதுகள் போட்டியிலும் சதம் பெற்றவர் சச்சின். இந்த விஷயத்தில் வேறு யாரும் இவர் அருகில் கூட வர முடியாது.

1998-ல் ஆஸி. அணிக்கு எதிராக மும்பை ஆடியபோது பிரேபோன் மைதானத்தில் இவர் பெற்ற இரட்டைச் சதம் எல்லோரையும் நிமிர்ந்து பார்க்க வைத்தது. காரணம் ஆஸ்திரேலிய அணிக்கு எதிராக அது எளிதான காரியமல்ல.

இங்கிலாந்தில் யோர்க்ஷயர் அணி வெளிநாட்டவர் எவரையும் தங்களுடன் சேர்த்துக் கொள்வதில்லை. அப்படிச் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்ட ஒரே வெளிநாட்டவர் சச்சின்தான். அந்த சீசனில் அவர் 16 போட்டிகளில் 1070 ரன்கள் எடுத்தார். சராசரி 46.52.

1989-ல் தனது 15-வது வயதில் கராச்சியில் பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக டெஸ்டில் பிரவேசம். இந்த டெஸ்டில்தான் வேகப் பந்து வீச்சாளர் வக்கார் யூனுசும் தன் டெஸ்ட் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். ஒரு போட்டியில் அப்துல் காதருக்கு எதிராக ஓர் ஓவரில் சச்சின் 28 ரன்கள் எடுத்ததை மறக்க முடியாது என்கிறார் கிருஷ்ணமாச்சாரி ஸ்ரீகாந்த்.

1990-ல் இங்கிலாந்தில் தான் இவரது கன்னிச் சதம் வந்தது. 91-92-ல் சச்சினின் ஆட்டத்தைப் பார்த்த மெர்வ் ஹியூஸ் ஆலன் பார்டரிடம் ""பார், இந்தப் பொடியன் உன் சாதனையை முறியடிக்கப் போகிறான்'' என்றார். அது நடந்தது.

கிரிக்கெட்டில் அவர் சாதனை படைக்க முடியாமல் போனது ஒரே ஒரு விஷயத்தில்தான். இரண்டு முறை கேப்டனாக இருந்தும் அந்தப் பதவியில் அவர் சோபிக்கவில்லை.

வாழ்நாளில் ஒருமுறைதான் சச்சின் போன்ற ஓர் ஆட்டக்காரரைச் சந்திக்க முடியும் என்றார் வாசிம் அக்ரம், 99.9 சதவீத பரிபூரண ஆட்டக்காரர் சச்சின் என்றார் விவியன் ரிச்சர்ட். சச்சினை ஒரு ஜீனியஸ் என்றார் சர் ரிச்சர்ட் ஹாட்லீ. இப்படி பல்வேறு சொற்றொடர்களால் ஆலன் பார்டர், பிரையன் லாரா ஆகியோர் புகழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

சச்சினை மகிமைப்படுத்தும் இன்னொரு விஷயம் சச்சினின் சாதனையை முறியடிக்கக் கூடியவர்கள் என்று கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை எவரும் இல்லை. சச்சினுக்குப் பிறகு அதிக ரன்கள் பெற்றுள்ள சனத் ஜயசூர்யா 4,000 ரன்கள் பின்னால் நிற்கிறார். அவரது ஆட்ட நாள்கள் ஏறக்குறைய முடிவுக்கு வந்துவிட்டன. சதங்களில் அவரைத் தொடக்கூடும் என்று நம்பப்பட்ட ரிக்கி பாண்டிங்கும் அப்படியே. ஆட்ட நாயகன், தொடர் நாயகன் விருதுகளைப் பெற்ற சாதனையிலும் அவரை மிஞ்ச யாரும் இருப்பதுபோல் தோன்றவில்லை.

விளம்பர வருவாயில் மாத்திரம் ஒருவர் அவரை முந்தி இருக்கிறார். அவர் தோனி. மற்றபடி வேறு எந்தச் சாதனையிலும் சச்சினை மிஞ்ச எவரும் இல்லை என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

அவருடைய சமூகப் பிரக்ஞைக்கும், மனித நேயத்துக்கும் ஒரு சான்று. அவரது மாமியார் நடத்தி வரும் ""அப்னாலயா'' மூலம் அவர் 200 குழந்தைகளுக்குப் பல்வேறு உதவிகளைச் செய்து வருகிறார்.

சென்னையில் ஓர் ஆட்டத்தில் அவர் சதம் பெற்றார். ஆனால் இந்தியா தோற்றுப் போய்விட்டது. நான் வர்ணனை நடக்கும் மாடியில் நிற்கிறேன். சச்சின் தலை குனிந்த வண்ணம் பஸ் ஏறப் போகிறார். அவரது சகா அவரை ஆதரவாக அணைத்தவண்ணம் வழிநடத்தி வருகிறார். உற்றுப் பார்த்தபோது சச்சினின் கண்களின் கண்ணீர்.

சென்ற ஆட்டத்தில்கூட 175 ரன்கள். 17,000 ரன்கள் என்ற மந்திர இலக்கைக் கடந்த அற்புதச் சாதனை.

ஆட்ட நாயகன் விருது, என்றாலும் சச்சினின் கண்களில் நீர்கோர்ப்பு. தொண்டை கம்மி இருந்தது. தனக்கு இத்தனை புகழ் வந்தென்ன; நாடு தோற்றுவிட்டதே என்கிற சோகம். சோகத்தால் அவர் தலை குனிந்தது. ஆனால் அவரது அப்பழுக்கற்ற தேச பக்தியை எண்ணி - அவரது சாதனைகளை நினைந்து ஒவ்வோர் இந்தியரும் பெருமையுடன் தலைநிமிர்ந்தார். நம் தேசம் நம் சச்சின்.

(கட்டுரையாளர்: அப்துல் ஜப்பார், வானொலி கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர்).
நன்றி : தினமணி

ஓடி விளையாடு பாப்பா...

""குழந்தையும் தெய்வமும் குணத்தால் ஒன்று, குற்றங்களை மறந்துவிடும் மனத்தால் ஒன்று'' என்று வாய் அளவில் வாழ்த்துகிறோம். ஆனால் செயல் அளவில் குழந்தைகளை வதைக்கிறோம். பெரியவர்கள் குழந்தைகளைத் துன்புறுத்துதல் அன்றாட நிகழ்ச்சியாகிவிட்டது.

சென்னையில் மனைவியுடன் உள்ள கருத்து வேறுபாடு காரணமாக கணவன், தன் மகனை அடைத்து வைத்து சித்திரவதை செய்வதை அக்கம்பக்கத்தவரது தகவலால் மாநகரப் போலீஸôர் தலையிட்டு குழந்தையை மீட்டுள்ளனர்.

கொடூரத் தந்தை மீது கொலை முயற்சி வழக்குப் போடப்பட்டுள்ளது. எவ்வாறு இளம் பிஞ்சுகளை அதுவும் தன் குழந்தையை உடல்ரீதியாகச் சித்திரவதை செய்ய மனம் வருகிறது என்பது உளவியல் முறையில் ஆராய்ச்சிக்குரியது. இத்தகைய கல்நெஞ்சக்காரர்கள் "உறுப்பொத்தல் மக்களொப்பு' என்ற அளவில் மனிதர்கள் என்ற போர்வையில் மிருகங்களாகத் திரிகிறார்களே என்று மனம் பதைபதைக்கிறது.

குழந்தைகள் முறைகேடாக நடத்தப்படுவது பற்றிய விழிப்புணர்வு மற்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்தியாவில் மிகக் குறைவு. குழந்தைகளை வேலையில் அமர்த்தக்கூடாது என்று சட்டம் இருக்கிறது. ஆயினும், குழந்தைத் தொழிலாளிகள் பரவலாகப் பணியில் இருக்கிறார்கள். கண்ணாடி, வெடிமருந்து, நச்சுப் பொருள்கள், ரசாயனம் போன்ற அபாயகரமான பொருள்களை வைத்து நடத்தப்படும் தொழிற்கூடங்களிலும் குழந்தைகள் வேலை செய்கிறார்கள். "பஞ்சாப் மாநிலம் லூதியானாவில் கால்பந்து தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையில் குழந்தைகள் பணிபுரிகிறார்கள் என்பதால் அங்கு தயாரிக்கப்படும் கால்பந்துகளை புறக்கணிக்கிறோம் என்று சர்வதேச கால்பந்துக் குழு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அறிவித்தது.

1989-ம் ஆண்டு ஐக்கிய நாடுகள் சபை குழந்தைகள் நலனுக்கான கூட்டு ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றியது. 54 பிரிவுகளைக் கொண்ட இத்தீர்மானத்தை இந்தியா உள்பட பல நாடுகள் அங்கீகரித்துள்ளன. இதன் அடிப்படையில்தான் குழந்தைகளுக்கு எதிரான குற்றங்கள் எவை, குற்றங்களில் ஈடுபடும் குழந்தைகளைக் குற்றவாளிகளாகப் பார்க்கக்கூடாது, பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களாகக் கருத வேண்டும் என்ற வகையில் உலக நாடுகள் குழந்தைகள் நலனுக்காகச் சட்டங்கள் இயற்றியுள்ளன. இந்தியாவில் குழந்தைகள் பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்புச் சட்டம் 2000-வது ஆண்டில் கொண்டு வரப்பட்டது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை நிறைவேற்றிய உடன்படிக்கையில் முக்கியமான அம்சங்களாவன:

பதினெட்டு வயதுக்கு உள்பட்டவர்களை குழந்தைகளாகக் கருத வேண்டும். குடியுரிமை, பெயர் சொல்வதற்கான உரிமை, இலவசக் கட்டாய ஆரம்பக்கல்வி, குழந்தைத் தொழிலாளர் ஒழிப்பு, குழந்தைகளை கொடுமைப்படுத்துவது, கட்டாயக் கடத்தல் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுத்தல்.

குழந்தைகளை எந்தவிதத்திலும் மனம் மற்றும் உடல்ரீதியாக கொடுமைக்கு உள்ளாக்கக்கூடாது.

குழந்தைளை இனம், ஜாதி, நிறம், மதம், பொருளாதார நிலை போன்றவற்றின் அடிப்படையில் பாகுபாடு செய்யாதிருத்தல்.

குழந்தைகளைப் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள் மீது கடும் நடவடிக்கை.

பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளும், சட்டங்களும், விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளும் பல நடத்தப்பட்டாலும், குழந்தைகளுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகள் தொடர்கின்றன. குழந்தைகளைப் பிச்சை எடுக்க வைத்தல், பள்ளிக்கு அனுப்பாமல் தொழிலில் ஈடுபடச் செய்வது, வீட்டில் வேலைக்கு வைப்பது மட்டுமல்லாமல் அவர்களை அடித்து வேலை வாங்குவது போன்ற அவலங்கள் எங்கும் உள்ளன. நகரில் வசிக்கும் பலர் வீட்டு வேலைக்குத் தனது ஊரிலிருந்து ஏழைக்குழந்தைகளை அழைத்துவந்து, ஏதோ அவர்களுக்கு உதவுவதுபோல் தனது வீட்டில் வேலைக்கு வைக்கிறார்கள். ஏழைக்குழந்தைகளுக்கு உதவ வேண்டும் என்றால் அவர்களைப் படிக்க வைக்க வேண்டும். அவர்களது ஏழ்மை நிலையைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்துவது சுரண்டிப் பிழைப்பதைத் தவிர வேறென்ன?

சமுதாயத்தில் எவ்வாறு குழந்தைகள் நடத்தப்படுகிறார்கள், எத்தகைய தீங்குகள் இழைக்கப்படுகின்றன என்பதைப் பற்றி தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் சில ஆய்வு நடத்தின. குழந்தைகளைச் சீண்டுதல், பாலியல் உணர்வுகளைத் தூண்டும் வகையில் சில்மிஷம் செய்வது போன்ற அவலங்கள், குழந்தைகளின் உற்றார் உறவினர்களாலேயே இழைக்கப்படுகிறது என்று தெரியவந்துள்ளது. இத்தகைய கொடுஞ்செயல்களை எவ்வாறு கையாள்வது என்பது அறியாமல் குழந்தைகள் மனத்தளவில் பாதிக்கப்படுகின்றனர். எதற்கெடுத்தாலும் குழந்தைகளைத் திட்டுவது, அடிப்பது, மற்றவர்களோடு ஒப்பிட்டுக் குறைசொல்வது அவர்களுக்கு விருப்பமானவற்றை மறுத்தல், தனி அறையில் வைத்துப் பூட்டுதல் போன்ற அநீதிகள் சாதாரணமாக பல இல்லங்களில் நடக்கின்றன.

மேற்கு வங்கத்தில் மிதுனபுரி என்ற கிராமத்தில் பாபர் அலி என்ற பத்தாம் வகுப்புப் பயிலும் மாணவர் எவ்வாறு தனது சுயமுயற்சியால் தனது கிராமத்தில் அக்கம் பக்கத்து வசதியில்லாக் குழந்தைகளுக்கு தான் கற்றதைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார் என்பது நெகிழ வைக்கும் செய்தி. அந்தக் கிராமத்திலிருந்து அரசு பள்ளிக்கூடம் சுமார் 5 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது. அங்குள்ள குழந்தைகள் வயிற்றைக் கழுவ வேலை செய்ய வேண்டிய நிர்பந்தம். பாபர்அலி தொலைவில் உள்ள பள்ளிக்குச் சென்று படித்துத் திரும்பி வந்த கையோடு, சிரமத்தைப் பாராமல் கிராமத்தில் உள்ள மற்ற குழந்தைகளுக்குத் தினப்பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கிறார். இவரது தன்னலமற்ற செயலால் பள்ளிக்குச் செல்ல முடியாத குழந்தைகள் இவரது வீட்டைச் சுற்றி உட்கார்ந்து பயில்கின்றனர். மிக இளமையான தலைமையாசிரியர் என்ற சிறப்பு 16 வயதான பாபர் அலிக்கு உண்டு. அந்தச் சிறுவனுக்கு உள்ள சமுதாய உணர்வு எவ்வளவு பேருக்கு வருகிறது.

இந்திய தண்டனைச் சட்டம் மற்றும் விசேஷ சட்டங்களில் குழந்தைகளுக்கு எதிராகப் பல குற்றங்கள் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. கட்டாயக் கருக்கலைப்பு, சிசுக்கொலை, தற்கொலைக்குத் தூண்டுதல், குழந்தைகளைப் பரிதவிக்க விடுதல், குழந்தைகளைக் கடத்தல், விபசாரத்தில் ஈடுபடுத்துதல், கற்பழிப்பு, இயற்கைக்கு மாறாகப் புணர்தல், பால்ய விவாகம், குழந்தைகளை வேலையில் அமர்த்துதல் போன்ற பல குற்றங்கள் இதில் அடங்கும். இந்தியாவில் 42 சதவிகித மக்கள்தொகையினர் 18 வயதுக்கு உள்பட்டவர்கள். இது உலகில் உள்ள குழந்தைகளின் மக்கள்தொகையில் 20 சதவிகிதமாகும். இவர்களுக்கு ஒளிமயமான எதிர்காலம் அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டியது நமது கடமை. தில்லிக்கு அருகில் இந்த ஆண்டு நிகழ்ந்த நித்தாரி தொடர் கொலை, குழந்தைகளின் உடல் உறுப்பு அறுவடைக்காகச் செய்யப்பட்டது போன்ற கொடுஞ்செயல் மீண்டும் நிகழக்கூடாது. குழந்தைகளைக் கடத்தி இழிவணிகமுறை பெரிய பிரச்னையாக உருவெடுத்துள்ளது. தொழிலில் ஈடுபடுத்துவதற்காக "குழந்தைகள் வணிகம்' சட்டத்துக்கு விரோதமாகச் செயல்படுவது இந்தியாவில் அதிகமாகியுள்ளது என்று ஐக்கிய நாடுகள் குழந்தைகள் நலப்பிரிவு கவலை தெரிவித்துள்ளது. சுமார் 4 லட்சம் குழந்தைகள் பருத்தி ஆலைகளில் பணிபுரிகின்றனர்.

குஜராத்தில் சூரத் நகரம் வைரம் அறுக்கும் தொழில்களுக்கு உறைவிடம். ஆனால் இந்த அபாயகரமான தொழிலில் குழந்தைகள் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர் என்று பல குழந்தைகள் நல தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் குற்றம் சாட்டுகின்றன.

முக்கிய நகரங்களில் ஆண்டுக்கு சுமார் 1000 குழந்தைகள் காணாமல் போகின்றனர். தங்கச் சங்கிலி பறிபோனாலோ, பொருள் திருடப்பட்டாலோ மக்கள் கூக்குரலிடுகின்றனர். ஆனால் குழந்தைகள் காணாமல் போவதைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. காவல் நிலையங்களிலும் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்து வானொலி, தொலைக்காட்சியில் காணாமல் போனவர்களைப் பற்றி தகவல் கொடுப்பதோடு முடித்துவிடுகின்றனர். சென்னை உயர் நீதிமன்றம் குழந்தைகள் காணாமல்போன வழக்குகளைக் குற்றப் புலனாய்வுத்துறை பிரத்யேகமாகக் கவனித்து, காணாமல்போன குழந்தைகளைக் கண்டுபிடிக்க முனைப்பாக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று பணித்துள்ளது. தமிழ்நாட்டில் 2008-ம் ஆண்டு 117 குழந்தைகளும், இந்த ஆண்டு இதுவரை 75 குழந்தைகளும் காணாமல் போய் உள்ளனர்.

குழந்தைகள் உதவி மையங்கள் முக்கிய நகரங்களில் இயங்குகின்றன. உதவிக்கு கட்டணமில்லா தொலைபேசி எண் 1098. குழந்தைகளுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி பற்றி தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களும் புகார் கொடுக்கலாம். காவல்துறை நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்ற விதி இருக்கிறது.

சென்னை நகரில் குழந்தைகள் நட்பக காவல்நிலையம் அமைக்கத் திட்டம் இருந்தது. இத்தகைய காவல் நிலையங்கள் முக்கிய நகரங்களில் அமைக்கப்பட வேண்டும். ஓடி விளையாடு பாப்பா என்று சொல்வது போய் குழந்தைகளை ஓட ஓட விரட்டுகிறோம். "பிள்ளைப் பிராயத்தை இழந்தோமே' என்று ஒவ்வொருவரும் ஏங்கும் நாள் உண்டு. அந்தப் பிள்ளைப் பிராயத்தைக் குழந்தைகளிடமிருந்து பிடுங்காமல் அவர்களிடமே கொடுப்போம். குழந்தைகளைப் போற்றும் நாடு தான் வளம் பெறும் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.
கட்டுரையாளர் :ஆர். நடராஜ்
நன்றி : தினமணி

விளையாடாதீர்!

பொதுமக்கள் எல்லோரும் ஆத்திரம் கொள்கிற, முகம் சுளிக்கிற விஷயங்கள் தடை செய்யப்படும்போது அதற்காக யாரும் ஆட்சேபம் தெரிவிப்பதில்லை.

சென்னை மாநகரில் காற்றாடி பறக்க விடுவோர் மாஞ்சா கயிறு பயன்படுத்தினால் தண்டனை என்று அறிவித்தபோது மக்கள் வரவேற்றார்கள். ஏனென்றால் இந்த மாஞ்சா கயிறு, நடந்து சென்றவர்கள் கழுத்தை அறுத்து மரணத்தை ஏற்படுத்தியது. அடுத்து, மாநகரில் காற்றாடி பறக்கவிடக்கூடாது என்றார்கள். அப்போதும்கூட யாரும் எதிர்ப்புச் சொல்லவில்லை. காற்றாடியால் அண்மையில் இருவர் உயிரிழந்துள்ளனர்.

கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, சென்னை மெரினா கடற்கரையில் கிரிக்கெட் விளையாடியவர்களை மாநகர போலீஸôர் விரட்டி அடித்தனர். நடைப்பயிற்சி செய்வோருக்கு இடையூறாக இவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்ததால் இந்த நடவடிக்கை என்று போலீஸ் தரப்பில் விளக்கம் தரப்பட்டது. இத்தனை ஆண்டுகளாக எந்த நடைப்பயிற்சி அமைப்புகளும் இவ்வாறாகப் புகார் தந்ததில்லை. கடற்கரையில் கிரிக்கெட் விளையாடுவோர் வழக்கமான பந்துகளைப் பயன்படுத்துவதில்லை. டென்னிஸ் பந்துகளையே பயன்படுத்துகின்றனர். ஆகையால், நடைப்பயிற்சி செய்வோருக்கு அடிபட்டு, காயம் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. ஒருவேளை, நடைப்பயிற்சி செய்த ஏதோ ஓர் அதிகாரி மீது பந்து பட்டதால் வந்த கோபமும் இந்த முடிவுக்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடும்!

சென்னை மாநகரம் மட்டுமல்லாது, தமிழகத்தின் அத்தனை மாநகராட்சிப் பகுதிகளிலும் விளையாடுவோர் எண்ணிக்கை மிகமிகக் குறைந்துவிட்டது. பள்ளி, கல்லூரிகள் மாணவர்களின் படிப்புக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் தருகின்றன. அதையும் மீறி வெளியே விளையாட வரும் சிறார்கள், இளைஞர்கள் குறைவு. அவர்களிலும் மிகமிகக் குறைவு - விளையாட அனுமதிக்கும் பெற்றோர். எப்போதும் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியின் முன்பாக உட்கார்ந்திருக்கும் சிறார்கள், இளைஞர்களில் விளையாட வெளியில் வருவோர் ஒரு சதவீதத்துக்கும் குறைவாக இருப்பார்கள். இந்நிலையில், இதற்கும் தடை, கட்டுப்பாடுகள் என்றால், அவர்கள் எங்கே போய் விளையாடுவார்கள்?

மாநகரங்களில் உள்ள பள்ளி, கல்லூரிகள் தங்கள் விளையாட்டுத் திடல்களுக்கு மிக உயரமான சுற்றுச்சுவர் எழுப்பி, பூட்டி வைத்துள்ளன. அவர்களது மாணவர்கள் மட்டுமே விளையாட முடியும். மற்றவர்களுக்கு அனுமதி இல்லை. மேலும், வேலைநேரம் அல்லாத வேளையில், தங்கள் விளையாட்டுத் திடலில் நடைப்பயிற்சி செய்வோரிடம் மாதக்கட்டணம், உறுப்பினர் சந்தா வசூலித்து, அடையாள அட்டையையும் கழுத்தில் மாட்டிவிடுகின்றன. அவர்களுக்கு கல்வி மட்டுமல்ல, நடைப்பயிற்சியிலும் காசு கிடைக்கிறது. கேட்டால், "சமூக விரோதச் செயல்களைத் தடுக்கிறோம்' என்கிறார்கள்.

மாநகரங்களில் ஆங்காங்கே இருக்கும் காலிமனைகள்தான் பெரும்பாலும் அந்தந்தப் பகுதி சிறார்கள், இளைஞர்களுக்கு விளையாட்டுத் திடலாக இருந்தது. நிலமதிப்பு கோடிக்கணக்கில் உயர்ந்த பிறகு, ரெüடிகளின் ஆக்கிரமிப்புக்குப் பயந்து, காலிமனைகளிலும் சுவர் எழுப்பி மறைத்துவிடத் தொடங்கிவிட்டனர்.

அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளில் விளையாடுவதற்கான பொதுஇடம் ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்பது நிபந்தனை. ஆனால் பல குடியிருப்புகளில் பொதுஇடம் என்பதே கிடையாது. சில குடியிருப்புகளில் பொதுஇடத்தைப் "பார்க்கிங்' பகுதியாக மாற்றிவிட்டு, வரைபடத்தில் பார்க்கிங் பகுதியாகக் காட்டப்பட்ட அடுக்குமாடியின் கீழ்தளத்தைக் கடைகளுக்கு வாடகைக்கு விட்டு, அதில் கட்டடத்தைப் பராமரிக்கிறார்கள்.

சென்னை மாநகரில் ராஜரத்தினம் ஸ்டேடியம், நேரு விளையாட்டு அரங்கம் போன்ற பல திடல்கள் இருந்தாலும் இவை பொதுமக்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கிறது. நேரு உள்விளையாட்டரங்கம் என்பது கலைவிழாக்களுக்காகவே கட்டப்பட்டதோ என்றுதான் பல நேரங்களில் நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

டென்னிஸ், டேபிள் டென்னிஸ், இறகுப்பந்து ஆகியவற்றுக்கு தனி கிளப்புகள் உள்ளன. அவற்றில் உறுப்பினர்கள் மட்டுமே விளையாட முடியும். ஸ்நூக்கர் போன்ற விளையாட்டுக்கு ஒரு மணிநேரத்துக்கு குறைந்தபட்சம் ரூ. 20 தேவை.

இந்நிலையில் எங்கேதான் போவது? செலவில்லாமல் கடலோரம் கிரிக்கெட் விளையாடுவதைக்கூடத் தடை செய்தால் வேறு என்ன விளையாட்டை விளையாடுவது? விளையாடுபவர்களை விளையாடாதே என்று சொல்வது இவர்களுக்கு விளையாட்டாக இருக்கிறது.

விளையாட்டு வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்லது உடல்ஆரோக்கியம் மட்டுமல்ல, மனஇறுக்கத்தைத் தளர்த்தும் ஒரே வழியும் விளையாட்டுதான். "...மாலை முழுதும் விளையாட்டு என வழக்கப்படுத்திக்கொள்ளு பாப்பா' என்கிறார் மகாகவி பாரதி. கட்டணம் செலுத்தாமல் காவல்துறை தலையீடு இல்லாமல் விளையாட ஓர் இடமும் இல்லை என்றால் மாநகரம் வெறும் மா-நரகம்!
நன்றி : தினமணி