பாகிஸ்தானில் சிந்து நதியின் பெருவெள்ளத்தால் கடந்த ஒரு மாதத்தில் இரண்டாயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் இறந்துவிட்டனர். 2 கோடி பேர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். பல லட்சம் பேர் வீடுகளை இழந்து முகாம்களில் தங்கியுள்ளனர். ஆனாலும், போதுமான நிவாரணங்கள் இவர்களுக்குக் கிடைத்தபாடில்லை. இதற்கெல்லாம் காரணம், பாகிஸ்தான் அரசுதான்.
வெள்ளத்தால் மக்கள் செத்துக்கொண்டிருந்தபோது பாகிஸ்தான் அதிபர் ஜர்தாரி ஐரோப்பா பயணத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார் என்பதே, இந்த வெள்ளத்தையும் மக்கள் துயரத்தையும் பாகிஸ்தான் அரசு எப்படி அணுகி இருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ளப் போதுமானது.
இப்போது பாகிஸ்தானுக்கு ஏற்பட்டுள்ள துயரினைப் போக்க குறைந்தபட்சம் 700 மில்லியன் டாலர் நிதி தேவை. இதில் பாதியை ஐக்கிய நாடுகள் மன்றம் உறுப்பு நாடுகளிடம் பெற்றுத்தரும். அமெரிக்கா 200 மில்லியன் டாலர் அளிக்கவுள்ளது. இந்தியா முதல்கட்டமாக 5 மில்லியன் டாலர் அறிவித்தாலும், இப்போது மீண்டும் 20 மில்லியன் டாலர்களை அளிப்பதாக அறிவித்துள்ளது.
இந்தமுறை ஏனைய உலக நாடுகளிலிருந்து பாகிஸ்தானுக்கு நிதியுதவி அதிகம் கிடைக்காது எனப்படுகிறது. இதற்குக் காரணம், பாகிஸ்தான் மிக மோசமான ஊழல் நாடு, கொடுத்த பணம் மக்களுக்குப் போய்ச்சேராது என்கிற கருத்தாக்கமும், தீவிரவாதத்தை பாகிஸ்தான் வளர்க்கிறது என்கிற எண்ணமும் உலகம் முழுவதும் போய்ச் சேர்ந்திருப்பதுதான். பல நாடுகளும், தானம் செய்வதற்கென ஒதுக்கிய தொகையை ஆண்டுத் தொடக்கத்தில் ஹைதி நிலநடுக்கத்தின்போது செலவிட்டுவிட்டன என்பதும், உலகப் பொருளாதார வீழ்ச்சியிலிருந்து இன்னமும் மீளாத நாடுகள் பல உள்ளன என்பதும் கூடக் காரணங்கள்.
ஆனால், பாகிஸ்தான் இதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டதாகவே தெரியவில்லை. அப்படி கவலைப்பட்டிருந்தால், இந்தியா தானே முன்வந்து 5 மில்லியன் அமெரிக்க டாலரை நிதியுதவியாக அளித்தபோது, நன்றியுடன் பெற்றுக்கொண்டிருக்கும். பாகிஸ்தான் அப்படிச் செய்யாமல் இன்னொரு ஏழு நாள்கள் கழித்து, இதனை ஐக்கிய நாடுகள் மன்றத்தின் மூலமாகக் கொடுக்க வேண்டும் என்று ஆலோசனை சொல்கிறது.
இருப்பினும் இந்தியா இதைப் பெரிதுபடுத்தாமல், ஐநா மன்றத்தின் மூலமாக வழங்கும் நடவடிக்கையிலும் இறங்கியுள்ளது. அடம்பிடித்து பாகப்பிரிவினை கேட்டுப் பிரிந்தாலும், ஒரு வயிற்றுப் பிள்ளைகள் எனும்போது "தான் ஆடாவிட்டாலும் சதை ஆடும்' என்கிற ரத்தபாசம் பாகிஸ்தானுக்கு இருக்கிறதோ, இல்லையோ, நமக்கு நிச்சயமாக இருக்கிறது.
கடந்த 60 ஆண்டுகளில் ஏற்படாத பெருவெள்ளம் சிந்து நதியில் பெருகியோடியுள்ளது. நகரங்களே மூழ்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காக அமைக்கப்பட்டுள்ள முகாம்கள் நிரம்பி வழிவதாகவும், போதுமான உணவோ உடையோ கிடைக்கவில்லை என்றும் செய்திகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. போதுமான மருத்துவர்களும் இல்லை. வெள்ளத்தைத் தொடர்ந்து வரக்கூடிய தொற்றுநோயைச் சமாளிக்க தடுப்பு மாத்திரைகள், தடுப்பூசிகள் எதுவுமே அந்நாட்டில் போதுமான அளவு இல்லை.
இப்போது வெள்ளம் ஏற்பட்டிருக்கும் பகுதிகளில் வாழ்ந்த மக்கள் அனைவருமே விவசாயம் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள். பணக்காரர்கள் அல்லர் என்றாலும் தங்கள் சொந்த உழைப்பில் வாழ்ந்துவந்தவர்கள். இப்போது இவர்களது வீடு, உடைமை, மாற்றுடைகள், மாடு, ஆடு, கோழி என அனைத்தையும் இழந்து நிற்கிறார்கள்.
முகாம்களில் மாற்று உடைகூட இல்லாமல் தவிப்போர் பல ஆயிரம் பேர். இங்கே பெண்களின் நிலை மிகவும் பரிதாபகரமாக உள்ளது. முகத்திரை அணிந்து, தங்கள் குடும்ப அங்கத்தினர்களை மட்டுமே அறிந்திருந்த பெண்களும் சிறுமியரும் இந்த முகாம்களில் கலாசார அதிர்ச்சிக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள் என்கிறது பிபிசி செய்தி நிறுவனம். இந்தப் பெண்கள் மாற்றுடைகூட இல்லாமல், பொதுஇடத்தில் தங்கள் பெண் குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க பெரும்பாடுபடுகிறார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்தப் பகுதிகளில் பள்ளிகள் அனைத்துமே வெள்ளத்தில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதால், பள்ளிகள் திறக்கவும், குழந்தைகளுக்கு மீண்டும் பாடநூல்கள் கிடைக்கவும் குறைந்தது ஒருமாத காலம் ஆகும் என்கிறார்கள்.
இந்தத் துன்பங்கள் புனித மாதமாகிய ரமலான் நோன்பு காலத்தில் நிகழ்ந்துள்ளது என்பதுதான் வேதனையை மேலும் அதிகரிக்கிறது. மக்களுக்கு நிவாரண உதவிகள் கிடைக்காவிட்டால் அவர்களை தலிபான் தன் பக்கம் ஈர்த்துக்கொள்ளும் ஆபத்து இருக்கிறது என்று பலரும் சொல்லிவிட்டார்கள். இதன் காரணமாகவே, நிவாரண சேவையில் ஈடுபட வரும் வெளிநாட்டு அமைப்புகளை தலிபான் தாக்கக்கூடும் என்கிற செய்தியைப் பரப்பி, யாரையும் வரவிடாமல் செய்து, மக்களைத் தங்கள் பக்கம் திருப்புகிறார்களோ என்றும்கூட எண்ணத் தோன்றுகிறது.
நிவாரணம் கிடைக்காத மக்கள் துயரத்தின் விளிம்பிற்குப் போய், தீவிரவாதிகளின் கைகளில் சிக்கி, மூளைச்சலவைக்கு ஆளாகாமல் தடுக்க வேண்டிய பெருங்கடமை பாகிஸ்தானுக்கு உள்ளது. இதைப் பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்கள் உணர்ந்ததாகவே தெரியவில்லையே... இதைப் பார்க்கும்போது நமது இந்திய அரசும், நிர்வாகமும் எவ்வளவோ தேவலாம் போலிருக்கிறது!
நன்றி : தினமணி
Showing posts with label மனிதநேயம். Show all posts
Showing posts with label மனிதநேயம். Show all posts
Thursday, September 2, 2010
Friday, January 15, 2010
தொடரும் இனவெறித் தாக்குதல்
ஆஸ்திரேலியாவில் இந்திய மாணவர்கள் மீது நடந்து வரும் இனவெறித் தாக்குதல் கவலை அளிக்கிறது. கடந்த ஓராண்டுக்கு மேலாக இத்தகைய தாக்குதல்கள் நடந்து வருவது கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது.
கடந்த ஒருவாரத்துக்கு முன்னர் ஆஸ்திரேலியாவின் மெல்பர்ன் நகரில் பஞ்சாபைச் சேர்ந்த நிதின் கர்க் என்ற 21 வயது இளைஞர் அடையாளம் தெரியாத நபர்களால் கொடூரமாகக் குத்திக் கொல்லப்பட்டுள்ளார். இதைத் தொடர்ந்து எரிந்த நிலையில் இந்தியரின் உடல் மீட்கப்பட்டுள்ளது. இச் சம்பவங்கள் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து நாம் மீள்வதற்குள் மற்றொரு இந்தியர் மீது மர்மக் கும்பல் ஆசிட் வீச்சு நடத்திவிட்டு தப்பியோடியுள்ளது.
மெல்பர்ன் நகரின் வடமேற்குப் பகுதியில் வசித்து வருபவர் ஜஸ்ப்ரீத் சிங். இந்தியரான இவர், தனது மனைவியுடன் ஒரு விருந்துக்குச் சென்றுவிட்டு வீடு திரும்புகையில் மனைவியை வீட்டில் இறக்கிவிட்டு, காரை பக்கத்துத் தெருவில் நிறுத்திவிட்டு வெளியே வந்தபோது மர்மக் கும்பல் அவரை கீழே தள்ளி அவர் மீது ஆசிட்டை வீசி, தீவைத்துவிட்டுத் தப்பியோடிவிட்டது.
இப்படி இந்தியர்கள் மீதான தாக்குதல் அடிக்கடி நடக்கின்ற போதிலும் இதை ஆஸ்திரேலிய அரசு தீவிரப் பிரச்னையாக எடுத்துக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. இந்தத் தாக்குதலை இனவெறித் தாக்குதல் என்று சொல்லமுடியாவிட்டாலும், கடந்த ஓராண்டுக்கு மேலாக இந்தியர்களை மட்டும் குறிவைத்து நடத்தப்படும் தாக்குதல்களைப் பார்த்தால் இது இனவெறி ஆதிக்கச் செயலே என்பது தெரியவரும்.
இந்தத் தாக்குதல் சம்பவங்கள் சாதாரண குற்றச் சம்பவங்கள்தான் என்பது போல் ஆஸ்திரேலியத் தூதர் தாமஸ் வர்கீஸ் பேசியுள்ளார். ஆஸ்திரேலியாவில் மேற்படிப்புக்கு விண்ணப்பிக்கும் இந்தியர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருவதற்கு சர்வதேச அளவில் ஏற்பட்டுள்ள பொருளாதாரச் சரிவே காரணம் என்றும் அவர் கூறியுள்ளார். ஆனால், ஊடகங்கள் மூலம் கிடைக்கும் தகவல்களைப் பார்த்தால் பாதுகாப்பு இல்லாத காரணத்தால்தான் இந்த எண்ணிக்கை குறைந்து வருவது புரியும்.
ஆஸ்திரேலியாவில் படிக்கும் ஆசியர் அல்லாதவர்களின் எண்ணிக்கையுடன் ஒப்பிட்டால் அங்கு படித்து வரும் இந்தியர்களின் எண்ணிக்கை குறைவுதான். ஆனால், ஆசியர்கள் எண்ணிக்கையில் இந்தியா இரண்டாவது இடம் வகிக்கிறது. ஆஸ்திரேலியாவில் பட்டமேற்படிப்பு படிக்கும் மாணவர்கள், பகுதிநேர ஊழியர்களாக வேலைசெய்து தங்கள் செலவினங்களைச் சமாளித்து வருகின்றனர். குறிப்பாக மெல்பர்ன் நகரில் இந்தியர்கள் எங்கு சென்றாலும் குழுவாகவே செல்கின்றனர். தனியாகச் செல்வதில்லை. மேலும் விலைமதிப்பு மிக்க பொருள்கள் எதையும் அவர்கள் கையிலெடுத்துச் செல்வதில்லை. இந்நிலையில் இதுபோன்று நடத்தப்படும் தாக்குதலை வழிப்பறி என்ற சாதாரண குற்றமாக யாரும் சொல்லிவிட முடியாது.
இந்தியர்கள் மீது குறிப்பாக மாணவர்கள் மீது நடத்தப்பட்டு வரும் கொலைவெறித் தாக்குதலுக்கு இந்தியா கடும் கண்டனம் தெரிவித்துள்ளதை ஆஸ்திரேலிய அரசால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. இந்தியர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதாகக் கூறுவதற்குப் பதிலாக உலகம் எங்கும் இதுபோன்ற குற்றங்கள் நடக்கத்தான் செய்கின்றன. ஏன் தில்லி, மும்பை போன்ற நகரங்களிலும் இவை நடக்கத்தான் செய்கின்றன. எனவே இதைப் பெரிதுபடுத்த வேண்டாம் என்று அந்த நாட்டின் வெளியுறவு அமைச்சர் பேசியுள்ளது அவரது பொறுப்பற்ற தன்மையையே காட்டுகிறது.
இத்தகைய சம்பவங்கள் தற்செயலாக நடந்திருந்தாலும் சரி...இனவெறித் தாக்குதலாக இருந்தாலும் சரி... வெளிநாட்டினரை, குறிப்பாக இந்தியர்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு ஆஸ்திரேலிய அரசுக்கு உள்ளது.
இந்தியர்கள் மீது இனவெறித் தாக்குதல் நடந்து வரும் நிலையில், மத்திய வெளியுறவு அமைச்சர் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா, "ஆஸ்திரேலியாவுக்கு படிக்கச் செல்லும் மாணவர்கள் ஒருமுறைக்கு இருமுறை யோசித்துப் படிக்கச் செல்லவேண்டும். இன்னும் சொல்லப்போனால் ஆஸ்திரேலியா சென்று படிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும். வேறுநாடுகளில் உள்ள பட்ட மேற்படிப்புகளைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படிக்கலாம்' என்றும் யோசனை கூறியிருக்கிறார்.
ஆஸ்திரேலியாவில் இந்தியர்கள் மீதான தாக்குதலை உடனடியாக நிறுத்த அந்த நாட்டு அரசுடன் பேச்சு நடத்தி சுமுகத் தீர்வுகாண முன்வராமல், மாணவர்களை அங்கு சென்று படிக்க வேண்டாம் என்று கூறுவது புத்திசாலித்தனம் அல்ல. ஆஸ்திரேலிய பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டமேற்படிப்புக் கல்வி நன்றாக இருப்பதால்தான் அங்கு சேர்வதில் மாணவர்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். மேலும் திறமையுள்ள மாணவர்களும், அதிக மதிப்பெண் பெறும் வாய்ப்புள்ள, வன்முறைச் செயல்களில் ஈடுபடாத மாணவர்கள்தான் அங்கு செல்கின்றனர். எங்கு சென்று படிக்க வேண்டும், என்ன படிப்பு படிக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டியது மாணவரும் அவருடைய பெற்றோரும் தான். கல்வி ஆலோசகர்களாகச் செயல்படும் சிலருடைய தவறான வழிகாட்டுதல்களாலே தவறுகள் ஏற்படுகின்றன. வெளிநாடு சென்று படிக்கும் மாணவர்களுக்குச் சில எச்சரிக்கைகளை அமைச்சர் தெரிவிக்கலாமே தவிர அவர்களை இங்கு படிக்காதே, அங்கு படிக்காதே என்று தீர்ப்புச் சொல்லக்கூடாது.
ஆஸ்திரேலியாவில் படிக்கும் இந்திய மாணவர்கள், தங்களின் திறமையான படிப்பின் மூலமும், செயல்பாட்டின் மூலமும் அந்த நாட்டுக்குப் பெருமை தேடித் தருகின்றனர்.
இதை ஆஸ்திரேலிய அரசு உணர்ந்துகொண்டு நடந்த சம்பவத்துக்கு வருத்தம் தெரிவிப்பதுடன் நில்லாமல், இந்தியர்களின் பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். அதுமட்டுமல்ல, இதுபோன்ற இனவெறித் தாக்குதலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதுடன் இதற்குக் காரணமான குற்றவாளிகளைக் கண்டுபிடித்து நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
அன்னிய நாட்டில் இந்தியர்களின் விலைமதிக்க முடியாத உயிர் பறிபோவதை பார்த்துக்கொண்டு நாம் சும்மா இருக்க முடியாது. இந்திய மாணவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில் ஆஸ்திரேலிய அரசுக்கு முழு பொறுப்பு உள்ளது. அதை வலியுறுத்தும் கடமை இந்திய அரசுக்கு உள்ளது.
கட்டுரையாளர் :ஜெ.ராகவன்
நன்றி : தினமணி
கடந்த ஒருவாரத்துக்கு முன்னர் ஆஸ்திரேலியாவின் மெல்பர்ன் நகரில் பஞ்சாபைச் சேர்ந்த நிதின் கர்க் என்ற 21 வயது இளைஞர் அடையாளம் தெரியாத நபர்களால் கொடூரமாகக் குத்திக் கொல்லப்பட்டுள்ளார். இதைத் தொடர்ந்து எரிந்த நிலையில் இந்தியரின் உடல் மீட்கப்பட்டுள்ளது. இச் சம்பவங்கள் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து நாம் மீள்வதற்குள் மற்றொரு இந்தியர் மீது மர்மக் கும்பல் ஆசிட் வீச்சு நடத்திவிட்டு தப்பியோடியுள்ளது.
மெல்பர்ன் நகரின் வடமேற்குப் பகுதியில் வசித்து வருபவர் ஜஸ்ப்ரீத் சிங். இந்தியரான இவர், தனது மனைவியுடன் ஒரு விருந்துக்குச் சென்றுவிட்டு வீடு திரும்புகையில் மனைவியை வீட்டில் இறக்கிவிட்டு, காரை பக்கத்துத் தெருவில் நிறுத்திவிட்டு வெளியே வந்தபோது மர்மக் கும்பல் அவரை கீழே தள்ளி அவர் மீது ஆசிட்டை வீசி, தீவைத்துவிட்டுத் தப்பியோடிவிட்டது.
இப்படி இந்தியர்கள் மீதான தாக்குதல் அடிக்கடி நடக்கின்ற போதிலும் இதை ஆஸ்திரேலிய அரசு தீவிரப் பிரச்னையாக எடுத்துக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. இந்தத் தாக்குதலை இனவெறித் தாக்குதல் என்று சொல்லமுடியாவிட்டாலும், கடந்த ஓராண்டுக்கு மேலாக இந்தியர்களை மட்டும் குறிவைத்து நடத்தப்படும் தாக்குதல்களைப் பார்த்தால் இது இனவெறி ஆதிக்கச் செயலே என்பது தெரியவரும்.
இந்தத் தாக்குதல் சம்பவங்கள் சாதாரண குற்றச் சம்பவங்கள்தான் என்பது போல் ஆஸ்திரேலியத் தூதர் தாமஸ் வர்கீஸ் பேசியுள்ளார். ஆஸ்திரேலியாவில் மேற்படிப்புக்கு விண்ணப்பிக்கும் இந்தியர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருவதற்கு சர்வதேச அளவில் ஏற்பட்டுள்ள பொருளாதாரச் சரிவே காரணம் என்றும் அவர் கூறியுள்ளார். ஆனால், ஊடகங்கள் மூலம் கிடைக்கும் தகவல்களைப் பார்த்தால் பாதுகாப்பு இல்லாத காரணத்தால்தான் இந்த எண்ணிக்கை குறைந்து வருவது புரியும்.
ஆஸ்திரேலியாவில் படிக்கும் ஆசியர் அல்லாதவர்களின் எண்ணிக்கையுடன் ஒப்பிட்டால் அங்கு படித்து வரும் இந்தியர்களின் எண்ணிக்கை குறைவுதான். ஆனால், ஆசியர்கள் எண்ணிக்கையில் இந்தியா இரண்டாவது இடம் வகிக்கிறது. ஆஸ்திரேலியாவில் பட்டமேற்படிப்பு படிக்கும் மாணவர்கள், பகுதிநேர ஊழியர்களாக வேலைசெய்து தங்கள் செலவினங்களைச் சமாளித்து வருகின்றனர். குறிப்பாக மெல்பர்ன் நகரில் இந்தியர்கள் எங்கு சென்றாலும் குழுவாகவே செல்கின்றனர். தனியாகச் செல்வதில்லை. மேலும் விலைமதிப்பு மிக்க பொருள்கள் எதையும் அவர்கள் கையிலெடுத்துச் செல்வதில்லை. இந்நிலையில் இதுபோன்று நடத்தப்படும் தாக்குதலை வழிப்பறி என்ற சாதாரண குற்றமாக யாரும் சொல்லிவிட முடியாது.
இந்தியர்கள் மீது குறிப்பாக மாணவர்கள் மீது நடத்தப்பட்டு வரும் கொலைவெறித் தாக்குதலுக்கு இந்தியா கடும் கண்டனம் தெரிவித்துள்ளதை ஆஸ்திரேலிய அரசால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. இந்தியர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதாகக் கூறுவதற்குப் பதிலாக உலகம் எங்கும் இதுபோன்ற குற்றங்கள் நடக்கத்தான் செய்கின்றன. ஏன் தில்லி, மும்பை போன்ற நகரங்களிலும் இவை நடக்கத்தான் செய்கின்றன. எனவே இதைப் பெரிதுபடுத்த வேண்டாம் என்று அந்த நாட்டின் வெளியுறவு அமைச்சர் பேசியுள்ளது அவரது பொறுப்பற்ற தன்மையையே காட்டுகிறது.
இத்தகைய சம்பவங்கள் தற்செயலாக நடந்திருந்தாலும் சரி...இனவெறித் தாக்குதலாக இருந்தாலும் சரி... வெளிநாட்டினரை, குறிப்பாக இந்தியர்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு ஆஸ்திரேலிய அரசுக்கு உள்ளது.
இந்தியர்கள் மீது இனவெறித் தாக்குதல் நடந்து வரும் நிலையில், மத்திய வெளியுறவு அமைச்சர் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா, "ஆஸ்திரேலியாவுக்கு படிக்கச் செல்லும் மாணவர்கள் ஒருமுறைக்கு இருமுறை யோசித்துப் படிக்கச் செல்லவேண்டும். இன்னும் சொல்லப்போனால் ஆஸ்திரேலியா சென்று படிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும். வேறுநாடுகளில் உள்ள பட்ட மேற்படிப்புகளைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படிக்கலாம்' என்றும் யோசனை கூறியிருக்கிறார்.
ஆஸ்திரேலியாவில் இந்தியர்கள் மீதான தாக்குதலை உடனடியாக நிறுத்த அந்த நாட்டு அரசுடன் பேச்சு நடத்தி சுமுகத் தீர்வுகாண முன்வராமல், மாணவர்களை அங்கு சென்று படிக்க வேண்டாம் என்று கூறுவது புத்திசாலித்தனம் அல்ல. ஆஸ்திரேலிய பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டமேற்படிப்புக் கல்வி நன்றாக இருப்பதால்தான் அங்கு சேர்வதில் மாணவர்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். மேலும் திறமையுள்ள மாணவர்களும், அதிக மதிப்பெண் பெறும் வாய்ப்புள்ள, வன்முறைச் செயல்களில் ஈடுபடாத மாணவர்கள்தான் அங்கு செல்கின்றனர். எங்கு சென்று படிக்க வேண்டும், என்ன படிப்பு படிக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டியது மாணவரும் அவருடைய பெற்றோரும் தான். கல்வி ஆலோசகர்களாகச் செயல்படும் சிலருடைய தவறான வழிகாட்டுதல்களாலே தவறுகள் ஏற்படுகின்றன. வெளிநாடு சென்று படிக்கும் மாணவர்களுக்குச் சில எச்சரிக்கைகளை அமைச்சர் தெரிவிக்கலாமே தவிர அவர்களை இங்கு படிக்காதே, அங்கு படிக்காதே என்று தீர்ப்புச் சொல்லக்கூடாது.
ஆஸ்திரேலியாவில் படிக்கும் இந்திய மாணவர்கள், தங்களின் திறமையான படிப்பின் மூலமும், செயல்பாட்டின் மூலமும் அந்த நாட்டுக்குப் பெருமை தேடித் தருகின்றனர்.
இதை ஆஸ்திரேலிய அரசு உணர்ந்துகொண்டு நடந்த சம்பவத்துக்கு வருத்தம் தெரிவிப்பதுடன் நில்லாமல், இந்தியர்களின் பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். அதுமட்டுமல்ல, இதுபோன்ற இனவெறித் தாக்குதலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதுடன் இதற்குக் காரணமான குற்றவாளிகளைக் கண்டுபிடித்து நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
அன்னிய நாட்டில் இந்தியர்களின் விலைமதிக்க முடியாத உயிர் பறிபோவதை பார்த்துக்கொண்டு நாம் சும்மா இருக்க முடியாது. இந்திய மாணவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில் ஆஸ்திரேலிய அரசுக்கு முழு பொறுப்பு உள்ளது. அதை வலியுறுத்தும் கடமை இந்திய அரசுக்கு உள்ளது.
கட்டுரையாளர் :ஜெ.ராகவன்
நன்றி : தினமணி
Saturday, December 12, 2009
வாய்மூடி மெüனிகளாக...
கடலைவிடப் பெரிது "கருணை' மனம் என்பர். இந்த அவசர உலகில் சுயநலம், லாப நோக்கு, நமக்கென்ன வந்தது என்ற ஒருமுகச் சிந்தனை... போன்றவை நாலாபக்கமும் பரவிக் கிடப்பதை நாம் கவலையுடன் உற்றுநோக்க வேண்டியுள்ளது.
நவநாகரிகச் சிந்தனையில் சிக்கியுள்ள இன்றைய மனிதர்கள் பலர், தங்கள் கண்முன் நடக்கும் எந்தச் சம்பவங்களையும் கண்டுகொள்வதாகத் தெரியவில்லை. "நமக்கேன் வம்பு' என்ற மனப்பான்மையில் அவரவர் வேலையைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்லும் வழக்கம் இன்றைய சூழலில் அதிகரித்து வருகிறது.
தள்ளாத வயதிலும், முக்கியப் பணி நிமித்தமாக அவசரமாகப் பஸ்ஸில் ஏறும் வயோதிகர்கள்கூட சிறப்புக் கட்டண பஸ்ஸô, எல்.எஸ்.எஸ். பஸ்ஸô, சாதாரண பஸ்ஸô என பார்த்துத்தான் ஏறவேண்டும் என்று நடத்துநர்கள், ஓட்டுநர்கள் நினைக்கின்றனர்.
அப்படியே ஒருவர் அவசரத்தில் பஸ்ஸில் ஏறிவிட்டால் அந்தப் பயணிக்கு ஒருசில நடத்துநர்களால் கொடுக்கப்படும் "அர்ச்சனை' சொல்லில் அடங்காது. அந்தப் பயணியைக் குறிப்பிட்ட பஸ் நிறுத்தத்தில் இறக்கிவிடுவதற்குப் பதிலாக வேறொரு நிறுத்தத்தில் வேண்டுமென்றே இறக்கிவிடும் செயல்களையும் நாம் பார்க்க முடிகிறது.
ஒரு பயணிக்கு இப்படி நேர்ந்துவிட்டதே என நினைத்துத் திரைப்படங்களில் வேண்டுமானால் "ஹீரோ' தட்டிக்கேட்பதை ஆவலோடு நாம் எதிர்பார்ப்போம்; ஏற்றுக்கொள்வோம். ஆனால், இதுபோன்ற உண்மைக் காட்சியை பஸ்ஸில் நேரடியாகப் பார்க்கும் பயணிகளில் ஒருவருக்குக்கூடத் தட்டிக்கேட்கும் மனப்பான்மை இல்லாமல் வாய்மூடி மெüனிகளாகிவிடுகின்றனர்.
பயணிகளிடம் அன்பும், பரிவும் காட்டுவேன் என அவர்கள் (ஓட்டுநர், நடத்துநர்) பணியில் சேர்ந்தபோது எடுத்துக்கொண்ட உறுதிமொழி எங்கே போனது?
"வருமானம் ஈட்டிவந்த குடும்பத் தலைவர் திடீரென மரணமடைய நேரிடுகிறது. 3 பெண் குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு 35 வயதே ஆன அவரது மனைவி, அரசின் சமூகநலப் பாதுகாப்புத் திட்டத்தில் உதவித் தொகைக்காக விண்ணப்பித்து காத்துக்கிடக்கிறார்.
அவருக்குச் சம்பந்தப்பட்ட தாலுகா அலுவலகத்தில் இருந்து அழைப்பு வருகிறது. உங்களுக்கான உதவித்தொகை ரூ.10,000}க்கான காசோலை தயாராக உள்ளது. ரூ.3 ஆயிரம் லஞ்சம் கொடுத்தால் காசோலையைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என அரசு ஊழியர் ஒருவர் அந்த பெண்ணிடம் "பேரம்' பேசுகிறார். அந்தப் பெண்மணி லஞ்ச ஒழிப்பு போலீஸôரைநாடி தனது உரிமையைப் (உதவித்தொகையை) பெற்றுக்கொண்டார்' என்று பத்திரிகைச் செய்தி தெரிவிக்கிறது.
இச்சம்பவத்தில், வாழவேண்டிய வயதில் கணவனை இழந்து, 3 பெண் குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு சமுதாயத்தில் போராட வேண்டிய பெண்ணுக்கு, ஆறுதலாக அரசு அளிக்கும் உதவித்தொகைக்குகூட ஈவுஇரக்கமே இல்லாமல் லஞ்சம் கேட்கும் அதிகாரியின் மனப்போக்கை நாம் என்னவென்று சொல்வது!
கணவனை இழந்து மனம் நொந்து தவிக்கும் இதுபோன்ற ஒரு பெண்ணிடம் இதயமே இல்லாமல் கொள்ளையடிக்கும் இதுபோன்ற ஒருசில அதிகாரிகளின் "ஈரமில்லா' எண்ணங்களை எப்படி, யாரால் மாற்றுவது?
அண்மையில் மதுரையில் நடந்த சம்பவம் இது } ஒரு இளம் போலீஸ்காரர் மனைவி ஒருவர் தீயிட்டுத் தற்கொலைக்கு முயன்றுள்ளார். அவரைக் காப்பாற்றச் சென்றபோது அந்த போலீஸ்காரரும் தீக்காயமடைந்தார்.
இருவருமே ஒரு பிரபல மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர். 30 சதவிகிதமே தீக்காயமடைந்த அந்தப் பெண், சுமார் 50 தினங்கள் வரை அந்த மருத்துவமனையில் சிகிச்சையில் இருந்து உயிரிழந்தார். இதில், மனதைப் பதறவைக்கும் விஷயம் என்னவென்றால், மருந்து, மாத்திரை, சிகிச்சைக்கான கட்டணங்கள் முழுவதையும் வசூல் செய்த பின்னரே அந்தப் பெண் உயிரிழந்துவிட்டதாக உற வினர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது.
மனிதநேயமற்ற இதுபோன்ற செயல் இப்பூவுலகில் வேறெங்கும் நடக்குமா என்பதை நாம் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியவில்லை.
மரணப் படுக்கையில் உள்ள மனித உயிர்களுக்கு விலை வைத்து, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தினருக்கு உலையும் வைத்து பணம் சம்பாத்தியமே ஒரே குறிக்கோள் என்ற நோக்கத்தில் பயணிக்கும் ஒருசில மருத்துவமனைகளின் போக்கால் ஏற்படும் விபரீதத்தை நாம் நினைத்துப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.
பார்ப்பதற்கே அருவெறுப்பான தோற்றத்துடன், ஈ மொய்க்கும் நிலையில் இருந்த தொழுநோயாளிகளையும் தனது கருணைக் கண்ணால் உற்றுநோக்கி, அவர்களிடத்தில் மனதை மட்டும் பார்த்துப் பேசி, அரவணைத்து, தாய்மை போற்றிய அன்னை தெரஸô வாழ்ந்ததும் இப்பூவுலகில்தானே.
கடவுளுக்கு இணையாக மதிக்கப்படும் மருத்துவ உலகமே இப்படித் திசைமாறிச் செல்லத் தொடங்கியுள்ள இந்த பேராபத்து எங்கு போய் முடியும்?
துளியும் கருணையில்லாத கல் நெஞ்சக்காரர்களின் இது போன்ற தவறுகள், சமுதாயத்தில் எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது சமூக ஆர்வலர்களின் கவலை.
எனவே, இதுபோன்ற மனிதர்களின் தவறுகள் உரிய நேரத்தில் தண்டிக்கப்படவேண்டும். ஆனால், பணபலம், அதிகாரபலம் உள்ளிட்டவற்றால் அவர்கள் காப்பற்றப்பட்டுவிடுவது சமுதாயத்தின் சாபக்கேடே.
இதனால், கோபம் கொள்ளும் சமூக அக்கறையுள்ள சிந்தனையாளர்கள் கிளர்ந்தெழ வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகும். இதுபோன்ற கிளர்ச்சிகளை ஆரம்பத்திலேயே தடுக்க ஆட்சியாளர்கள் முன்வரவேண்டும். இல்லையென்றால் வழக்கம்போல் "தும்பை விட்டு வாலைப் பிடித்த' கதையாகிவிடும்.
கட்டுரையாளர் : கொ.காளீஸ்வரன்
நன்றி : தினமணி
நவநாகரிகச் சிந்தனையில் சிக்கியுள்ள இன்றைய மனிதர்கள் பலர், தங்கள் கண்முன் நடக்கும் எந்தச் சம்பவங்களையும் கண்டுகொள்வதாகத் தெரியவில்லை. "நமக்கேன் வம்பு' என்ற மனப்பான்மையில் அவரவர் வேலையைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்லும் வழக்கம் இன்றைய சூழலில் அதிகரித்து வருகிறது.
தள்ளாத வயதிலும், முக்கியப் பணி நிமித்தமாக அவசரமாகப் பஸ்ஸில் ஏறும் வயோதிகர்கள்கூட சிறப்புக் கட்டண பஸ்ஸô, எல்.எஸ்.எஸ். பஸ்ஸô, சாதாரண பஸ்ஸô என பார்த்துத்தான் ஏறவேண்டும் என்று நடத்துநர்கள், ஓட்டுநர்கள் நினைக்கின்றனர்.
அப்படியே ஒருவர் அவசரத்தில் பஸ்ஸில் ஏறிவிட்டால் அந்தப் பயணிக்கு ஒருசில நடத்துநர்களால் கொடுக்கப்படும் "அர்ச்சனை' சொல்லில் அடங்காது. அந்தப் பயணியைக் குறிப்பிட்ட பஸ் நிறுத்தத்தில் இறக்கிவிடுவதற்குப் பதிலாக வேறொரு நிறுத்தத்தில் வேண்டுமென்றே இறக்கிவிடும் செயல்களையும் நாம் பார்க்க முடிகிறது.
ஒரு பயணிக்கு இப்படி நேர்ந்துவிட்டதே என நினைத்துத் திரைப்படங்களில் வேண்டுமானால் "ஹீரோ' தட்டிக்கேட்பதை ஆவலோடு நாம் எதிர்பார்ப்போம்; ஏற்றுக்கொள்வோம். ஆனால், இதுபோன்ற உண்மைக் காட்சியை பஸ்ஸில் நேரடியாகப் பார்க்கும் பயணிகளில் ஒருவருக்குக்கூடத் தட்டிக்கேட்கும் மனப்பான்மை இல்லாமல் வாய்மூடி மெüனிகளாகிவிடுகின்றனர்.
பயணிகளிடம் அன்பும், பரிவும் காட்டுவேன் என அவர்கள் (ஓட்டுநர், நடத்துநர்) பணியில் சேர்ந்தபோது எடுத்துக்கொண்ட உறுதிமொழி எங்கே போனது?
"வருமானம் ஈட்டிவந்த குடும்பத் தலைவர் திடீரென மரணமடைய நேரிடுகிறது. 3 பெண் குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு 35 வயதே ஆன அவரது மனைவி, அரசின் சமூகநலப் பாதுகாப்புத் திட்டத்தில் உதவித் தொகைக்காக விண்ணப்பித்து காத்துக்கிடக்கிறார்.
அவருக்குச் சம்பந்தப்பட்ட தாலுகா அலுவலகத்தில் இருந்து அழைப்பு வருகிறது. உங்களுக்கான உதவித்தொகை ரூ.10,000}க்கான காசோலை தயாராக உள்ளது. ரூ.3 ஆயிரம் லஞ்சம் கொடுத்தால் காசோலையைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என அரசு ஊழியர் ஒருவர் அந்த பெண்ணிடம் "பேரம்' பேசுகிறார். அந்தப் பெண்மணி லஞ்ச ஒழிப்பு போலீஸôரைநாடி தனது உரிமையைப் (உதவித்தொகையை) பெற்றுக்கொண்டார்' என்று பத்திரிகைச் செய்தி தெரிவிக்கிறது.
இச்சம்பவத்தில், வாழவேண்டிய வயதில் கணவனை இழந்து, 3 பெண் குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு சமுதாயத்தில் போராட வேண்டிய பெண்ணுக்கு, ஆறுதலாக அரசு அளிக்கும் உதவித்தொகைக்குகூட ஈவுஇரக்கமே இல்லாமல் லஞ்சம் கேட்கும் அதிகாரியின் மனப்போக்கை நாம் என்னவென்று சொல்வது!
கணவனை இழந்து மனம் நொந்து தவிக்கும் இதுபோன்ற ஒரு பெண்ணிடம் இதயமே இல்லாமல் கொள்ளையடிக்கும் இதுபோன்ற ஒருசில அதிகாரிகளின் "ஈரமில்லா' எண்ணங்களை எப்படி, யாரால் மாற்றுவது?
அண்மையில் மதுரையில் நடந்த சம்பவம் இது } ஒரு இளம் போலீஸ்காரர் மனைவி ஒருவர் தீயிட்டுத் தற்கொலைக்கு முயன்றுள்ளார். அவரைக் காப்பாற்றச் சென்றபோது அந்த போலீஸ்காரரும் தீக்காயமடைந்தார்.
இருவருமே ஒரு பிரபல மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர். 30 சதவிகிதமே தீக்காயமடைந்த அந்தப் பெண், சுமார் 50 தினங்கள் வரை அந்த மருத்துவமனையில் சிகிச்சையில் இருந்து உயிரிழந்தார். இதில், மனதைப் பதறவைக்கும் விஷயம் என்னவென்றால், மருந்து, மாத்திரை, சிகிச்சைக்கான கட்டணங்கள் முழுவதையும் வசூல் செய்த பின்னரே அந்தப் பெண் உயிரிழந்துவிட்டதாக உற வினர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது.
மனிதநேயமற்ற இதுபோன்ற செயல் இப்பூவுலகில் வேறெங்கும் நடக்குமா என்பதை நாம் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியவில்லை.
மரணப் படுக்கையில் உள்ள மனித உயிர்களுக்கு விலை வைத்து, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தினருக்கு உலையும் வைத்து பணம் சம்பாத்தியமே ஒரே குறிக்கோள் என்ற நோக்கத்தில் பயணிக்கும் ஒருசில மருத்துவமனைகளின் போக்கால் ஏற்படும் விபரீதத்தை நாம் நினைத்துப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.
பார்ப்பதற்கே அருவெறுப்பான தோற்றத்துடன், ஈ மொய்க்கும் நிலையில் இருந்த தொழுநோயாளிகளையும் தனது கருணைக் கண்ணால் உற்றுநோக்கி, அவர்களிடத்தில் மனதை மட்டும் பார்த்துப் பேசி, அரவணைத்து, தாய்மை போற்றிய அன்னை தெரஸô வாழ்ந்ததும் இப்பூவுலகில்தானே.
கடவுளுக்கு இணையாக மதிக்கப்படும் மருத்துவ உலகமே இப்படித் திசைமாறிச் செல்லத் தொடங்கியுள்ள இந்த பேராபத்து எங்கு போய் முடியும்?
துளியும் கருணையில்லாத கல் நெஞ்சக்காரர்களின் இது போன்ற தவறுகள், சமுதாயத்தில் எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது சமூக ஆர்வலர்களின் கவலை.
எனவே, இதுபோன்ற மனிதர்களின் தவறுகள் உரிய நேரத்தில் தண்டிக்கப்படவேண்டும். ஆனால், பணபலம், அதிகாரபலம் உள்ளிட்டவற்றால் அவர்கள் காப்பற்றப்பட்டுவிடுவது சமுதாயத்தின் சாபக்கேடே.
இதனால், கோபம் கொள்ளும் சமூக அக்கறையுள்ள சிந்தனையாளர்கள் கிளர்ந்தெழ வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகும். இதுபோன்ற கிளர்ச்சிகளை ஆரம்பத்திலேயே தடுக்க ஆட்சியாளர்கள் முன்வரவேண்டும். இல்லையென்றால் வழக்கம்போல் "தும்பை விட்டு வாலைப் பிடித்த' கதையாகிவிடும்.
கட்டுரையாளர் : கொ.காளீஸ்வரன்
நன்றி : தினமணி
Subscribe to:
Posts (Atom)
