ஆந்திர மாநில முதல்வர் மறைந்த ஒய்.எஸ்.ராஜசேகர ரெட்டிக்குப் பிறகு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது யார் என்பது தொடர்பான சர்ச்சை எழுந்து முதல்வராக ரோசய்யா தொடர்வார் என அறிவிக்கப்பட்டு பிரச்னை ஓய்ந்திருந்த நிலையில், அங்கு "தனி தெலங்கானா' விவகாரம் விஸ்வரூபம் எடுத்துள்ளது.
÷1950}களின் தொடக்கத்தில் முதன்முதலாக நிலப்பிரபுக்களுக்கு எதிராக மிகப்பெரிய விவசாயிகள் இயக்கம் உருவானது. பின்னர் தனி மாநிலக் கோரிக்கை எழுந்தது. அதன் பிறகு கடந்த 10 ஆண்டுகளில் அக்கோரிக்கை புதிய உத்வேகம் பெற்றது.
இந்தக் காலத்தில்தான் மாநிலங்கள் மறுசீரமைப்புக் கமிஷன் கோரிக்கை வலுப்பெறவே பிரணாப் முகர்ஜி தலைமையிலான கமிட்டி தனது அறிக்கையை எல்.கே.அத்வானியிடம் அளித்தது. அப்போது மத்திய உள்துறை அமைச்சர், தெலங்கானா தனி மாநிலக் கோரிக்கையை ஏற்க முடியாது என்று கூறி நிராகரித்துவிட்டார்.
காங்கிரஸ் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தால் தனி தெலங்கானா கோரிக்கை பரிசீலிக்கப்படும் என்று 2004}ம் ஆண்டு நடந்த தேர்தலின்போது காங்கிரஸ் கட்சி தனது தேர்தல் வாக்குறுதியில் தெரிவித்திருந்தது. 2009}ம் ஆண்டு தேர்தலின்போதும் இதை காங்கிரஸ் முன்வைத்துப் பிரசாரம் செய்தது. செகந்தராபாதில் நடந்த கூட்டத்தில் பேசிய காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்தியும், "தனி தெலங்கானா' கோரிக்கையை கொள்கை அளவில் ஏற்றுக் கொள்வதாகக் கூறினார்.
÷எனினும் தனி தெலங்கானா கோரிக்கை மீண்டும் எழாமல் பார்த்துக் கொள்வதாக முதல்வர் ராஜசேகர ரெட்டி காங்கிரஸ் தலைமைக்கு உறுதியளித்ததுடன் மிகவும் சாமர்த்தியமாகச் செயல்பட்டு இப்பிரச்னை தலைதூக்காமல் பார்த்துக் கொண்டார். தெலங்கானா பிரச்னை குறித்து விவாதிக்க ரோசய்யா தலைமையில் ஒரு கமிட்டியையும் ஏற்படுத்தினார். தெலங்கானா பகுதியைச் சேர்ந்த சிலருக்கு அமைச்சர் பதவியும் கொடுத்தார். இதையடுத்து பிரச்னை அமுங்கிப் போய் இருந்தது.
மேலும் அரசியலில் அதிருஷ்டம் ராஜசேகர ரெட்டி பக்கம் இருந்தது போலும்! அடுத்தடுத்து தேர்தல்களில் தெலங்கானா ராஷ்ட்ரீய சமிதி எதிர்பார்த்த அளவு வெற்றி பெறவில்லை. இது ராஜசேகர ரெட்டிக்குச் சாதகமாக இருந்ததால் தெலங்கானா பிரச்னை தலைதூக்கவில்லை.
2004}ல் காங்கிரஸ் கட்சியுடன் கூட்டணி வைத்திருந்த தெலங்கானா ராஷ்ட்ரீய சமிதி, தெலங்கானா விவகாரத்தை காங்கிரஸ் கண்டுகொள்ளாததால் 2006}ல் அதனுடனான உறவை முறித்துக் கொண்டது. இதைத் தொடர்ந்து தெலங்கானா ராஷ்ட்ரீய சமிதி எம்.பி.க்கள், எம்.எல்.ஏ.க்கள் தங்கள் பதவிகளை ராஜிநாமா செய்தனர். ஆனால், அதைத் தொடர்ந்து நடந்த இடைத்தேர்தலிலும் அக்கட்சி தோல்வியையே சந்தித்தது. 2009}ம் ஆண்டு நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் 17 மக்களவைத் தொகுதியில் போட்டியிட்ட தெலங்கானா ராஷ்ட்ரீய சமிதி 2 இடங்களில் மட்டுமே வென்றது. இதேபோல மாநிலச் சட்டப்பேரவைக்கான தேர்தலில் தெலங்கானா பகுதியில் 119 தொகுதிகளில் போட்டியிட்டு வெறும் 10 தொகுதிகளையே அக் கட்சி கைப்பற்றியது.
இதனால் தனி தெலங்கானா கோரிக்கைக்கு மக்களிடையே ஆதரவு இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது. தெலங்கானா பகுதியில் ரெட்டிகள், கம்மவார் இன மக்களின் கை ஓங்கியிருந்தது. இதனால் தனி தெலங்கானா கோரிக்கை தேர்தலின்போது முக்கியத்துவம் பெறவில்லை. அடுத்தடுத்து தேர்தல்களில் தோல்வி ஏற்பட்டதை அடுத்து ஹைதராபாத் நகராட்சித் தேர்தலில் போட்டியிடத் துணிவில்லாத நிலையில் கட்சியையே கலைத்துவிடலாமா என்ற யோசனயில் இருந்தார் அதன் நிறுவனரான கே.சந்திரசேகர ராவ்.
ஆந்திர மாநிலத்தில் ராஜசேகர ரெட்டி மறைவுக்குப் பிறகு முதல்வர் யார் என்ற சர்ச்சை எழுந்த நிலையில், அவரது மகன் ஜெகன்மோகன் ரெட்டி, தனக்குத்தான் முதல்வர் பதவி வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்த நிலையில் தாற்காலிக முதல்வராக ரோசய்யா பொறுப்பேற்றார். இதற்கு ஜெகன்மோகன் ரெட்டி கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார். இதனால் ஆந்திர அரசியலில் திடீர் குழப்பம் ஏற்பட்டது. நிலைமை விபரீதமாவதை உணர்ந்த காங்கிரஸ் தலைமை ஜெகன்மோகன் ரெட்டியைச் சமாதானப்படுத்தி ரோசய்யா முதல்வராகத் தொடர்ந்து நீடிப்பார் என்று அறிவித்தது.
இதேசமயத்தில் கர்நாடக மாநிலம் பெல்லாரியில் சுரங்கத் தொழிலில் ஈடுபட்டுவந்த ரெட்டி சகோதரர்கள் மீது சட்டவிரோதமாகச் செயல்பட்டு வந்ததான குற்றச்சாட்டின் பேரில் சிபிஐ விசாரணை நடத்த மத்திய அரசு உத்தரவிட்டது.
பெல்லாரி ரெட்டி சகோதரர்கள் ஒய்.எஸ்.ராஜசேகர ரெட்டிக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தனர். அவரது மறைவுக்குப் பிறகு அந்த நெருக்கம் ஜெகன்மோகன் ரெட்டியுடனும் தொடர்ந்தது. மேற்குறிப்பிட்ட இரண்டு சம்பவங்களும் ஒன்றுடன்ஒன்று தொடர்பு இல்லாதது என்ற போதிலும் இந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்தி தெலங்கானா ராஷ்ட்ரீய சமிதி தலைவர் கே. சந்திரசேகர ராவ், தெலங்கானா பிரச்னையை கையிலெடுத்து அதற்காக உண்ணாவிரதப் போராட்டம் அறிவித்தார். ஆனால், தனி தெலங்கானா கோரிக்கைக்கு சிலர் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். இதனால் பிரச்னை விஸ்வரூபம் எடுத்தது. ரோசய்யாவின் ஆட்சிக்குக் கெட்ட பெயரை ஏற்படுத்தவும், அவரை ஆட்சியிலிருந்து கீழே இறக்கவும் ஜெகன் மோகன் ஆதரவாளர்களே பிரச்னையைப் பெரிதாக்க நினைத்து இருதரப்பினரையும் உசுப்பிவிட்டிருக்கலாம் என்ற கருத்து உள்ளது.
ஜெகன்மோகன் ரெட்டியை முதல்வராக்க வேண்டும் என்று கையெழுத்து இயக்கம் நடத்தியவர்களே தெலங்கானா தனி மாநிலக் கோரிக்கைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து பதவியை ராஜிநாமா செய்ய முன்வந்துள்ளனர். இதைத் தொடர்ந்து கடலோர ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் ராயலசீமையைச் சேர்ந்த காங்கிரஸ் எம்.எல்.ஏ.க்களும், வேறு சில பகுதிகளைச் சேர்ந்த எம்.எல்.ஏ.க்களும் பதவியை ராஜிநாமா செய்யத் தயார் என அறிவித்துள்ளனர்.
தெலங்கானா பிரச்னையைச் சரிவர கையாள மத்தியில் காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஆளும் கட்சி தவறிவிட்டது. தெலங்கானா தனி மாநிலக் கோரிக்கையை ஏற்றுக் கொள்வதாக அறிவித்த அரசு, அதனால் ஏற்படக்கூடிய பின்விளைவுகளை நினைத்துப் பார்க்கத் தவறிவிட்டது. இந்த அறிவிப்பு வந்தவுடனேயே அதற்கு எதிர்ப்புக் கிளம்பியது. தனி மாநிலக் கோரிக்கையை வலியுறுத்தி சாகும்வரை உண்ணாவிரதம் இருந்த டி.ஆர்.எஸ். கட்சித் தலைவர் சந்திரசேகர ராவை சமாதானப்படுத்தவே இந்த அறிவிப்பு என்று காங்கிரஸ் சொல்வதை ஏற்க முடியாது. சந்திரசேகர ராவ் உண்ணாவிரதம் இருந்தபோதே தெலங்கானா பற்றி முடிவு எடுப்பதற்கான முன்முயற்சியில் காங்கிரஸ் இறங்கியது. உடனடியாக அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்யுமாறு ஆந்திர முதல்வரைக் கேட்டுக் கொண்டது. மார்க்சிஸ்ட் மற்றும் எம்ஐஎம் கட்சிகள் தவிர மற்ற கட்சிகள் தெலங்கானா கோரிக்கையை ஆதரிக்க முன்வந்தன. இது தொடர்பாக காங்கிரஸ் கட்சி மாநிலச் சட்டப்பேரவையில் தீர்மானம் கொண்டுவர வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தின. (ஆனால், இரண்டு நாள்களுக்குப் பிறகு இப் பிரச்னை தலைகீழாக மாறிவிட்டது வேறு விஷயம்.)
தெலங்கானா மாநிலக் கோரிக்கையை கொள்கை அளவில் ஏற்பதாக அறிவித்த உடனேயே உண்ணாவிரதத்தை முடித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று சந்திரசேகர ராவை காங்கிரஸ் வலியுறுத்தியதாகத் தெரிகிறது. அதேசமயத்தில் தனி தெலங்கானா மாநிலம் அமைந்தால் தெலங்கானா ராஷ்ட்ரீய சமிதியை காங்கிரஸýடன் இணைக்க ராவ் உறுதி தெரிவித்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.
தெலங்கானா விவகாரத்தில் ஜெகன்மோகன் ரெட்டி மற்றும் அவரது ஆதரவாளர்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பார்கள் என்று காங்கிரஸ் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ரோசய்யாதான் முதல்வராக நீடிப்பார் என்று காங்கிரஸ் மேலிடம் அறிவித்தபோது, ஜெகன்மோகன் ரெட்டி வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டாலும் மனதளவில் அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. இந்தச் சமயத்தில் தெலங்கானா தனி மாநிலக் கோரிக்கை விஸ்வரூபம் எடுத்தபோது அதற்கு ரெட்டி ஆதரவாளர்கள் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தினர்.
தெலங்கானா தனி மாநிலக் கோரிக்கையை கொள்கை அளவில் ஏற்பதாக அவசரப்பட்டு அறிவித்த மத்திய அரசு, இதேபோன்ற கோரிக்கை நாட்டின் இதர பகுதிகளிலிருந்து வரும் என்பதை எண்ணிப்பார்க்கத் தவறிவிட்டது. தெலங்கானா பற்றிய அறிவிப்பு வந்தவுடனேயே கோர்க்கா ஜனமுக்தி மோர்ச்சா, கோர்க்காலாந்து தனி மாநிலக் கோரிக்கையை எழுப்பியது. இதைத் தொடர்ந்து உ.பி. முதல்வர் மாயாவதியும், உ.பி. மாநிலத்தை மூன்றாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுப்பினார்.
÷தனி தெலங்கானா மாநிலம் அமைவதை அரசு கொள்கை அளவில் ஏற்றதையடுத்து நாட்டின் இதர பகுதியில் உள்ளவர்கள் தனி மாநிலக் கோரிக்கையை எழுப்ப வேண்டாம் என்று மத்திய அமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி தெரிவித்துள்ளார். ஆனால், அரசின் அறிவிப்பு வெளியான விதம் தவறான சமிக்ஞையை ஏற்படுத்தும் அபாயம் உள்ளது.
அதாவது ஆந்திரத்தில் தனி மாநிலக் கோரிக்கையை வலியுறுத்திப் போராட்டம், வன்முறை நடந்ததை அடுத்து நிலைமையைச் சமாளிக்க அரசு தெலங்கானா தனி மாநிலக் கோரிக்கையை ஏற்பதாக அறிவித்துள்ளது. இனி வன்முறை, போராட்டம் போன்றவற்றின் மூலம் கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தினால் அரசைப் பணியவைத்துவிடலாம் என்ற எண்ணத்தை இது தோற்றுவித்துவிட்டது. தற்போதைய அரசியல் சூழ்நிலையில் தெலங்கானா தனி மாநிலக் கோரிக்கை உறுதிமொழியை நிறைவேற்றுவதா அல்லது அதிலிருந்து பின்வாங்கிவிடுவது நல்லதா என்பது புரியாமல் காங்கிரஸ் உள்ளது.
÷2004}ம் ஆண்டு மத்தியில் காங்கிரஸ் தலைமையிலான அரசு அமைய ஆந்திரம் முக்கிய காரணமாக இருந்தது. 2009}ம் ஆண்டு தேர்தலில் காங்கிரஸ் அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும் ஆந்திரம் உதவியுள்ளது.
இக்கட்டான இந்த நேரத்தில் சரியான முடிவு எடுக்க காங்கிரஸ் தவறிவிட்டால் இரண்டு பக்கமும் மக்கள் ஆதரவை காங்கிரஸ் இழந்துவிட நேரிடும். இதைக் கவனத்தில் கொண்டு காங்கிரஸ் செயல்பட வேண்டும்.
கட்டுரையாளர் : நீரஜா சௌத்ரி
நன்றி : தினமணி
Saturday, December 19, 2009
பிள்ளைகளைக் கண்காணிப்பார்களா பெற்றோர்கள்?
தங்கள் குழந்தைகளைப் பள்ளிகளில் சேர்ப்பதோடு தங்களது கடமை முடிந்து விட்டது எனக் கருதாமல் தங்கள் பிள்ளைகளின் செயல்பாடுகளைப் பெற்றோர்கள் கண்காணித்து வரவேண்டியது இன்றைய காலத்தின் கட்டாயமாக மாறி வருகிறது.
தொடக்க நிலையைக் காட்டிலும் உயர் மற்றும் மேல்நிலை வகுப்புகளில் பயிலும் மாணவர்களைக் கண்டிப்பாகப் பெற்றோர்கள் கவனத்துடன் கையாள வேண்டும். ஏனெனில் வளர்இளம் பருவத்தில் உள்ள இவர்களின் ஒவ்வொரு செயலுமே அவர்களுக்குச் சரியாகப் படும் என்பதால் இந்தப் பருவத்தில் அவர்கள் மீது கண்டிப்பாக ஒரு கண் வைக்க வேண்டும் என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது.
முன்பெல்லாம் பள்ளிகளில் ஆசிரியர்களைப் பார்த்தால் மாணவர்களுக்குப் பயம் கலந்த மரியாதை வருவது இயல்பாக இருந்தது. அன்றைய காலகட்டத்தில் மாணவர்களாக இருந்தவர்கள் தற்பொழுது உயர்ந்த நிலைக்கு வந்த பின்னர் தங்களின் இந்த உயரிய நிலைக்குக் காரணம் ஆசிரியர்கள்தான் என்பதை உணர்ந்து அவர்களுக்கு பல்வேறு உதவிகளைச் செய்து வருவதையும், வீடு கட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டாடியதையும் இன்றைய ஒவ்வோர் ஆசிரியரும் ஆச்சரியத்துடன் பார்க்கின்றனர்.
இன்றோ பெரும்பாலான மாணவர்கள் பள்ளிகளில்கூட ஆசிரியர்களை மதிப்பதில்லை என்று ஆசிரியர் வட்டாரங்கள் வருத்தத்துடன் தெரிவிக்கின்றன. காரணம் சினிமாவிலும், தொலைக்காட்சி நாடகங்களிலும் காமெடி நடிகரை ஆசிரியராகவோ, பேராசிரியராகவோ காட்டி, அவர்களைக் கொண்டு ஆசிரியர்களை எவ்வளவு மோசமாகச் சித்திரிக்க வேண்டுமோ அந்த அளவுக்கு மோசமாகக் காட்டுகின்றனர்.
இக்காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டு மறுநாள் பள்ளிக்கு வரும் மாணவனுக்குத் தாமும் அதேபோல் செய்தால் என்ன என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. விளைவு... மதிக்கத்தக்கவர் அல்ல ஆசிரியர் என்ற எண்ணம்தான் அவனுள் வளர்கிறது.
இது சாதாரணம். இப்படி உள்ளூர் ஊடகங்களும், வெளிநாட்டு ஊடகங்களும் போட்டி போட்டுக் காட்டும் காட்சிகள் மாணவனின் மனதில் நஞ்சை விதைக்கின்றன. ஊடகங்கள் வருவதற்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் ஒரே பள்ளியில் பயிலும் மாணவ, மாணவிகள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதைத் தாங்களாகவே தவிர்த்து வந்தனர். ஆனால் இன்றோ ஊடகங்கள் எப்படிச் சந்திக்கலாம்.. அதற்கான வழிமுறைகள் என்ன... மாட்டிக் கொண்டால் தப்பிப்பதற்கான வழிகள் என்ன என்று அத்தனையும் பட்டியல் போட்டுக் காண்பிக்கின்றன. இப்படிப் பழத்தை உரித்து வாயிலே கொடுத்தால் பாவம் அவர்கள் என்ன செய்வார்கள்.
இப்படி ஊடக வெளிச்சத்தில் கரைந்து பள்ளிகளில் வைத்தே மது அருந்திய மாணவர்களையும், இன மோதல்களில் ஈடுபட்ட மாணவர்களையும், பெண் ஆசிரியைகளைக் கேலி செய்த மாணவர்களையும், சக மாணவிகளைக் கிண்டல் செய்த மாணவர்களையும், தேவையற்ற புகைப்படம் எடுத்த மாணவர்களையும், படிக்காமல் சுற்றித்திரியும் மாணவர்களையும் ஆசிரியர்கள் தண்டிக்க முடியாத நிலையே இன்று நிலவுகிறது.
அதனையும் மீறித் தண்டனை கொடுத்தால் கல்வித்துறை அதிகாரிகளின் விசாரணைக்கு அந்த ஆசிரியர் உள்பட வேண்டும். இதனைக்கூட பொறுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் தண்டனை கொடுக்கப்பட்ட மாணவர்களின் பெற்றோர்கள், ஏதோ, இவராவது தங்களது மகன் மீது பற்றுக் கொண்டு தீய வழியில் செல்லாமல் திருத்தினாரே என்று மகிழ்ச்சி கொள்வதில்லை. மாறாக என் மகனை நீங்கள் (நீ) எவ்வாறு கண்டிக்கலாம் என ஆசிரியர்களை நோக்கி அம்பினை எய்வதுதான் ஆசிரியர்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் இருப்பதாக ஆசிரியர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
எனவே நடக்கும் நிகழ்வுகளை அமைதியாக இருந்து கொண்டு வேடிக்கை பார்ப்பதை தவிர ஆசிரியர்களுக்கு வேறு ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.
நல்ல மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டும் என்பதற்குக்கூட மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் கண்டிக்க முடியவில்லை. காரணம் இன்றைய மாணவர்கள் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவர்களாக இருக்கின்றனர்.
இவ்விஷயத்தில் மாணவர்களை விட மாணவிகளைக் கண்டிப்பதில் ஆசிரியர்களுக்குப் பெரும் அவதியுள்ளது. இப்படிப் பள்ளிகளில் மனம் போன போக்கில் நடந்து வரும் மாணவர்களைக் கண்டிப்பதில் ஆசிரியர்களுக்கு இருக்கும் நடைமுறைச் சிக்கல்களை நாளிதழ்கள் மற்றும் செய்தி ஊடகங்களின் மூலம் நன்கு தெரிந்து கொள்ளும் மாணவர்கள், அதைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக்கி முடிந்தவரை தப்பித்து வருகின்றனர்.
மெட்ரிக் பள்ளிகளில் ஏராளமான பணம் கொடுத்துத் தங்களது பிள்ளைகளைச் சேர்க்கும் பெற்றோர்கள், தொடர்ந்து பள்ளிகளின் ஆசிரியர்களோடு தொடர்புகொண்டு விசாரித்து வருவதால் அங்கு மாணவர்கள் செய்யும் தவறு குறைக்கப்படுகிறது.
ஆனால், அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் தங்களது பிள்ளைகளைச் சேர்க்கும் பெற்றோர்களில் பலர் சேர்க்க வருவதோடு தமது கடமை முடிந்துவிட்டதாகக் கருதி பின்னர் மாற்றுச்சான்றிதழ் வாங்குவதற்குத்தான் வருகின்றனர்.
தங்களது மகன் அல்லது மகள் பள்ளிக்கு ஒழுங்காகச் செல்கிறார்களா? இல்லையா? என்பது கூட பல பெற்றோர்களுக்குத் தெரிவதில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் சிலருக்குத் தங்கள் பிள்ளைகள் எந்த வகுப்பில் படிக்கிறார்கள் என்பதுகூடத் தெரிவதில்லை என்பதுதான் உச்சகட்ட வேதனை.
இன்றைய காலநிலை மாற்றமும், ஊடகங்களின் போக்கும் எந்த அளவுக்கு மாணவர்களின் நலனைப் பாதித்து வருகின்றன என்பதைப் பெற்றோர்கள் உணர்ந்து, அவர்களைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும். தொடர்ந்து பள்ளிகளின் ஆசிரியர்கள், சக மாணவர்களின் பெற்றோர்களுடன் தொடர்புகொண்டு தனது பிள்ளையின் நிலை என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ள முற்பட வேண்டும்.
எழுத்தறிவித்தவனை இறைவனாகக்கூட கருத வேண்டாம். மனிதனாகக் கருதித் தங்களது பிள்ளைகளின் எதிர்கால வாழ்க்கைக்காகத்தான் ஆசிரியர் செயல்படுகிறார் என்ற எண்ணத்துடன் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் செயல்பட்டால் எதிர்கால இந்தியாவின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக ஒவ்வொருவரின் மகனும், மகளும் உயர்வார்கள். பெற்றோர்கள் சற்று சிந்திப்பார்களா?
கட்டுரையாளர் : வி. குமாரமுருகன்
நன்றி : தினமணி
தொடக்க நிலையைக் காட்டிலும் உயர் மற்றும் மேல்நிலை வகுப்புகளில் பயிலும் மாணவர்களைக் கண்டிப்பாகப் பெற்றோர்கள் கவனத்துடன் கையாள வேண்டும். ஏனெனில் வளர்இளம் பருவத்தில் உள்ள இவர்களின் ஒவ்வொரு செயலுமே அவர்களுக்குச் சரியாகப் படும் என்பதால் இந்தப் பருவத்தில் அவர்கள் மீது கண்டிப்பாக ஒரு கண் வைக்க வேண்டும் என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது.
முன்பெல்லாம் பள்ளிகளில் ஆசிரியர்களைப் பார்த்தால் மாணவர்களுக்குப் பயம் கலந்த மரியாதை வருவது இயல்பாக இருந்தது. அன்றைய காலகட்டத்தில் மாணவர்களாக இருந்தவர்கள் தற்பொழுது உயர்ந்த நிலைக்கு வந்த பின்னர் தங்களின் இந்த உயரிய நிலைக்குக் காரணம் ஆசிரியர்கள்தான் என்பதை உணர்ந்து அவர்களுக்கு பல்வேறு உதவிகளைச் செய்து வருவதையும், வீடு கட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டாடியதையும் இன்றைய ஒவ்வோர் ஆசிரியரும் ஆச்சரியத்துடன் பார்க்கின்றனர்.
இன்றோ பெரும்பாலான மாணவர்கள் பள்ளிகளில்கூட ஆசிரியர்களை மதிப்பதில்லை என்று ஆசிரியர் வட்டாரங்கள் வருத்தத்துடன் தெரிவிக்கின்றன. காரணம் சினிமாவிலும், தொலைக்காட்சி நாடகங்களிலும் காமெடி நடிகரை ஆசிரியராகவோ, பேராசிரியராகவோ காட்டி, அவர்களைக் கொண்டு ஆசிரியர்களை எவ்வளவு மோசமாகச் சித்திரிக்க வேண்டுமோ அந்த அளவுக்கு மோசமாகக் காட்டுகின்றனர்.
இக்காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டு மறுநாள் பள்ளிக்கு வரும் மாணவனுக்குத் தாமும் அதேபோல் செய்தால் என்ன என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. விளைவு... மதிக்கத்தக்கவர் அல்ல ஆசிரியர் என்ற எண்ணம்தான் அவனுள் வளர்கிறது.
இது சாதாரணம். இப்படி உள்ளூர் ஊடகங்களும், வெளிநாட்டு ஊடகங்களும் போட்டி போட்டுக் காட்டும் காட்சிகள் மாணவனின் மனதில் நஞ்சை விதைக்கின்றன. ஊடகங்கள் வருவதற்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் ஒரே பள்ளியில் பயிலும் மாணவ, மாணவிகள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதைத் தாங்களாகவே தவிர்த்து வந்தனர். ஆனால் இன்றோ ஊடகங்கள் எப்படிச் சந்திக்கலாம்.. அதற்கான வழிமுறைகள் என்ன... மாட்டிக் கொண்டால் தப்பிப்பதற்கான வழிகள் என்ன என்று அத்தனையும் பட்டியல் போட்டுக் காண்பிக்கின்றன. இப்படிப் பழத்தை உரித்து வாயிலே கொடுத்தால் பாவம் அவர்கள் என்ன செய்வார்கள்.
இப்படி ஊடக வெளிச்சத்தில் கரைந்து பள்ளிகளில் வைத்தே மது அருந்திய மாணவர்களையும், இன மோதல்களில் ஈடுபட்ட மாணவர்களையும், பெண் ஆசிரியைகளைக் கேலி செய்த மாணவர்களையும், சக மாணவிகளைக் கிண்டல் செய்த மாணவர்களையும், தேவையற்ற புகைப்படம் எடுத்த மாணவர்களையும், படிக்காமல் சுற்றித்திரியும் மாணவர்களையும் ஆசிரியர்கள் தண்டிக்க முடியாத நிலையே இன்று நிலவுகிறது.
அதனையும் மீறித் தண்டனை கொடுத்தால் கல்வித்துறை அதிகாரிகளின் விசாரணைக்கு அந்த ஆசிரியர் உள்பட வேண்டும். இதனைக்கூட பொறுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் தண்டனை கொடுக்கப்பட்ட மாணவர்களின் பெற்றோர்கள், ஏதோ, இவராவது தங்களது மகன் மீது பற்றுக் கொண்டு தீய வழியில் செல்லாமல் திருத்தினாரே என்று மகிழ்ச்சி கொள்வதில்லை. மாறாக என் மகனை நீங்கள் (நீ) எவ்வாறு கண்டிக்கலாம் என ஆசிரியர்களை நோக்கி அம்பினை எய்வதுதான் ஆசிரியர்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் இருப்பதாக ஆசிரியர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
எனவே நடக்கும் நிகழ்வுகளை அமைதியாக இருந்து கொண்டு வேடிக்கை பார்ப்பதை தவிர ஆசிரியர்களுக்கு வேறு ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.
நல்ல மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டும் என்பதற்குக்கூட மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் கண்டிக்க முடியவில்லை. காரணம் இன்றைய மாணவர்கள் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவர்களாக இருக்கின்றனர்.
இவ்விஷயத்தில் மாணவர்களை விட மாணவிகளைக் கண்டிப்பதில் ஆசிரியர்களுக்குப் பெரும் அவதியுள்ளது. இப்படிப் பள்ளிகளில் மனம் போன போக்கில் நடந்து வரும் மாணவர்களைக் கண்டிப்பதில் ஆசிரியர்களுக்கு இருக்கும் நடைமுறைச் சிக்கல்களை நாளிதழ்கள் மற்றும் செய்தி ஊடகங்களின் மூலம் நன்கு தெரிந்து கொள்ளும் மாணவர்கள், அதைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக்கி முடிந்தவரை தப்பித்து வருகின்றனர்.
மெட்ரிக் பள்ளிகளில் ஏராளமான பணம் கொடுத்துத் தங்களது பிள்ளைகளைச் சேர்க்கும் பெற்றோர்கள், தொடர்ந்து பள்ளிகளின் ஆசிரியர்களோடு தொடர்புகொண்டு விசாரித்து வருவதால் அங்கு மாணவர்கள் செய்யும் தவறு குறைக்கப்படுகிறது.
ஆனால், அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் தங்களது பிள்ளைகளைச் சேர்க்கும் பெற்றோர்களில் பலர் சேர்க்க வருவதோடு தமது கடமை முடிந்துவிட்டதாகக் கருதி பின்னர் மாற்றுச்சான்றிதழ் வாங்குவதற்குத்தான் வருகின்றனர்.
தங்களது மகன் அல்லது மகள் பள்ளிக்கு ஒழுங்காகச் செல்கிறார்களா? இல்லையா? என்பது கூட பல பெற்றோர்களுக்குத் தெரிவதில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் சிலருக்குத் தங்கள் பிள்ளைகள் எந்த வகுப்பில் படிக்கிறார்கள் என்பதுகூடத் தெரிவதில்லை என்பதுதான் உச்சகட்ட வேதனை.
இன்றைய காலநிலை மாற்றமும், ஊடகங்களின் போக்கும் எந்த அளவுக்கு மாணவர்களின் நலனைப் பாதித்து வருகின்றன என்பதைப் பெற்றோர்கள் உணர்ந்து, அவர்களைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும். தொடர்ந்து பள்ளிகளின் ஆசிரியர்கள், சக மாணவர்களின் பெற்றோர்களுடன் தொடர்புகொண்டு தனது பிள்ளையின் நிலை என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ள முற்பட வேண்டும்.
எழுத்தறிவித்தவனை இறைவனாகக்கூட கருத வேண்டாம். மனிதனாகக் கருதித் தங்களது பிள்ளைகளின் எதிர்கால வாழ்க்கைக்காகத்தான் ஆசிரியர் செயல்படுகிறார் என்ற எண்ணத்துடன் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் செயல்பட்டால் எதிர்கால இந்தியாவின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக ஒவ்வொருவரின் மகனும், மகளும் உயர்வார்கள். பெற்றோர்கள் சற்று சிந்திப்பார்களா?
கட்டுரையாளர் : வி. குமாரமுருகன்
நன்றி : தினமணி
2018ல் காசோலைக்கு குட்பை: பிரிட்டன் அரசு
வரும் 2018ம் ஆண்டு முதல், காசோலை பயன்பாடு முற்றிலும் நிறுத்தப் படும் என்று பிரிட்டன் அரசு தெரிவித்துள்ளது. கிரெடிட் கார்டு மற்றும் டெபிட் கார்டு முறைகள் தற்போது அதிகரித்து வருகின்றன. இதன் காரணமாக காசோலை பயன்படுத்தும் முறை சமீப காலமாக குறைந்து வருகிறது. மேலும், பணம் செலுத்தும் முறைகளில் நவீன மற்றும் திறன் மிக்க வழிமுறைகளை கையாள ஐரோப்பிய நாடுகள் திட்டமிட்டு வருகின்றன. இதனால், காசோலை பயன்படுத்தும் முறை 2018ம் ஆண்டில் முற்றிலும் ஒழிக்கப் பட்டு விடும் என்று பிரிட்டன் அரசு தெரிவித்துள்ளது. இதுகுறித்து கவுன்சிலின் தலைமை செயல் அதிகாரி பால் ஸ்மீ கூறுகையில், '21ம் நூற்றாண்டில் வளர்ந்துள்ள தொழில்நுட்ப சூழலில் பேப்பர் மூலம் பணம் செலுத்தும் முறையை விட பல திறன்மிக்க வசதிகள் சாத்தியப்படும் என்று கூறினார். மேலும், பொருளாதாரத் துறையின் அடுத்தக்கட்ட வளர்ச்சிக்கு இது ஒரு வாய்ப்பு' என்றும் அவர் கூறினார்.நன்றி : தினமலர்
தனிநபர் உற்பத்தி அதிகமுள்ள நாடு: லீச்டென்ஸ்டீன் முதலிடம்
தனிநபர் உற்பத்தி அதிகமுள்ள நாடுகள் பட்டியலில் குட்டி நாடான லீச்டென்ஸ்டீன் முதல் இடத்தை பிடித்துள்ளது. உலகின் டாப் 10 தனிநபர் உற்பத்தி கொண்ட நாடுகள் பட்டியல் வெளியிடப் பட்டுள்ளது. இதில், சுவிட்சர்லாந்து, ஆஸ்திரேலியா நாடுகளுக்கு இடையே உள்ள லீச்டென்ஸ்டீன் முதலிடம் பிடித்துள்ளது. அங்கு மக்கள் தொகை குறைவாகாவும், தொழிற்சாலைகள் அதிகமாகும் இடம் பிடித்துள்ளன. இதனால், அங்கு வாழும் மக்களின் சராசரி ஆண்டு வருமானம் 55.46 லட்சம் ரூபாயாக உள்ளது. 48.64 லட்சம் ரூபாய் தனிநபர் உற்பத்தியுடன் கத்தார் இரண்டாவது இடத்திலும், ஐரோப்பிய தன்னாட்சி நகரான லக்சம்பெர்க் 3வது இடத்திலும் உள்ளது. இந்த பட்டியலில், அமெரிக்காவுக்கு 10வது இடமே கிடைத்துள்ளது.நன்றி : தினமலர்
Friday, December 18, 2009
என்ன விலை அமெரிக்க அணு உலை?
அணுசக்தித் துறையில் ஒத்துழைப்புக்கான உடன்பாட்டை அமெரிக்காவுடன் செய்துகொள்ள, அனைத்துத் தரப்பு எதிர்ப்புகளையும் மீறி, பிடிவாதம் காட்டி அதைச் சாதித்துக் காட்டியவர் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்.
இந்த உடன்பாடு இந்தியாவின் மின்சாரத் தேவைகளை முற்றிலுமாக நிறைவேற்ற உதவும் அமுதசுரபி என்று இந்திய ஆட்சியாளர்களால் வர்ணிக்கப்பட்டது. இதன் இணைப்பாக சர்வதேச அணுசக்திக் குழுமத்துடன் ஓர் உடன்பாடு, அணுசக்தி வர்த்தக நாடுகள் குழுவுடன் மற்றோர் உடன்பாடு என்றும் மத்திய அரசால் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால், இந்த அணுசக்தி விவகாரம் தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகளும், நடவடிக்கைகளும் முடிவில்லாமல் தொடருவதன் விளைவாகப் புதிய விவாதங்கள் எழுந்துள்ளன.
இந்தியாவுடனான அணுசக்தித் துறை ஒத்துழைப்புக்கு அமெரிக்க நாடாளுமன்றம் "ஹைட் சட்டம்' என்ற ஒன்றை ஏற்கெனவே நிறைவேற்றியிருந்தது. இப்போது அணுசக்தி தொடர்பாக இந்திய நாடாளுமன்றத்திலும் ஒரு புதிய சட்டம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை அமெரிக்கா தரப்பிலிருந்து முன்வைக்கப்பட்டு, அதையும் மன்மோகன் சிங் அரசு சிரமேற்கொண்டு செயல்படுத்த மத்திய அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் முடிவு எடுக்கப்பட்டு விட்டதாகச் செய்திகள் வெளியாகி உள்ளன.
இதன் பின்னணிதான் என்ன? அணுமின் உற்பத்திக் கூடங்களை நிறுவி, மின்சார உற்பத்தியில் ஈடுபடுகையில், விபத்துக்கான சாத்தியக்கூறுகள் இருப்பது இயல்பே. அனல்-புனல் மின் நிலையங்களில்கூட விபத்துகள் நிகழ வாய்ப்பு உண்டு என்றாலும், அணுமின் நிலைய விபத்து மிகுதியான அபாயங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கும். அமெரிக்காவின் "மூன்று மைல் தீவு' அணுமின் நிலைய விபத்து 1979-ல் நிகழ்ந்ததும், ரஷியாவின் "செர்னோபில்' அணுமின் நிலைய விபத்து 1986-ல் நேரிட்டதும், இத்தகைய விபத்துகளின் அபாய விளைவுகள் எந்த அளவுக்குக் கடுமையாக இருக்கும் என்பதற்கான அனுபவப் பாடங்களாகும்.
இந்த அபாயத்தைத் தவிர்க்கும் வகையில் கூடுதல் எச்சரிக்கையோடும், பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளோடும் அணுமின் உற்பத்தியில் ஈடுபட வேண்டியது அவசியம்; அது சாத்தியமானதும்கூட. ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் கடந்து ஒரு விபத்து நேரிட்டு விடுமானால், அதன் பாதிப்புகளை எதிர்கொள்வதும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உரிய இழப்பீடுகளை வழங்குவதும் தவிர்க்க முடியாத கடமைகள்.
÷எதிர்பாராத அபாயங்களுக்குப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடாக வந்தவைதான் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள். இதற்காக சர்வதேச அளவில் சில கோட்பாடுகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன; உலக நாடுகள் பலவற்றில் சட்டங்களும் இயற்றப்பட்டுள்ளன. சர்வதேச அணுசக்திக் கழகத்தின் முயற்சியின் விளைவாக 1963-ல் அணுசக்தி பாதிப்பு குறித்த வியன்னா கோட்பாடு ஒன்று உருவாக்கப்பட்டு அது 1997 முதல் அமலாக்கத்துக்கு வந்தது.
÷வளர்ச்சியடைந்த மேற்கத்திய நாடுகளின் கூட்டமைப்பான, பொருளாதார ஒத்துழைப்பு மற்றும் வளர்ச்சிக்கான ஸ்தாபனத்தின் முயற்சியில் அணுமின் சக்தித் துறையில் மூன்றாவது நபர் கடப்பாடுக்கான பாரிஸ் கோட்பாடு 1960-ல் உருவாக்கப்பட்டு, 1963-ல் புரூசெல்ஸ் நகரில் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தையில் செழுமைப்படுத்தப்பட்டு, 1968 முதல் அமலுக்கு வந்தது. இந்த வியன்னா மற்றும் பாரிஸ் கோட்பாடுகள் இரண்டையும் ஒருங்கிணைத்து ஒரு முழுமையான வரையறையை ஏற்படுத்த 1988-ல் செர்னோபில் விபத்துக்குப் பிறகு ஒரு முயற்சியும் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 1997-ல், சர்வதேச அணுசக்திக் கழக உறுப்பு நாடுகள் அணுசக்தி பாதிப்புக்கான கூடுதல் இழப்பீட்டுக்கான கோட்பாடு ஒன்றையும் நிறைவேற்றியுள்ளன. இது இன்னமும் அமலாக்கத்துக்கு வரவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
÷இந்த சர்வதேசக் கோட்பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்ட நாடுகள் சில, தத்தம் நாட்டுக்குப் பொருத்தமான சட்டங்களை இது தொடர்பாக நிறைவேற்றியுள்ளன. பிரிட்டன், ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், ரஷியா போன்றவை பாரிஸ் அல்லது வியன்னா கோட்பாடுகளை ஏற்றுச் சட்டமியற்றிய நாடுகளில் சில. சர்வதேசக் கோட்பாடு எதனையும் அங்கீகரிக்காமலும், சொந்த நாட்டில் சட்டமியற்றாமலும் அணுசக்தித் துறையில் ஈடுபட்டு வரும் நாடாக சீனா உள்ளது.
÷ரஷியா, சீனா போன்ற நாடுகள் அணுமின் துறையில் உற்பத்தி மற்றும் வர்த்தகத்தை அரசுத் துறையில் மட்டுமே மேற்கொள்கின்றன. அமெரிக்கா உள்ளிட்ட இதர நாடுகளில் பிரதானமாக அணுமின்துறை உற்பத்தி - வர்த்தகத்தில் தனியார் துறையே ஈடுபட்டு வருகிறது. அணுமின் விபத்து காரணமான பாதிப்புகளுக்கும் முழுமையான நிவாரணம் அல்லது இழப்பீடு வழங்க வேண்டிய பொறுப்பு அரசாங்கத்தையே சாரும் என்பது பொதுவான ஒன்று. எனினும், காப்பீட்டுத் திட்டங்களின் கீழ், இந்த அணுமின் பாதிப்பு தொடர்பான கடப்பாடுகளுக்கு வழிவகை செய்ய வேண்டும் என்பதே, இது குறித்துச் சட்டமியற்றிய நாடுகளின் நோக்கமாக அமைந்தது.
÷அணுமின் உற்பத்தித் துறையில் ஈடுபடுகிற நிறுவனங்கள் இருவகைப்படும். அணு உலைகள், இதர சாதனங்கள், எரிபொருள், எரிபொருள் பயன்பாடு தொடர்பான தொழில் நுணுக்கச் சேவைகள் போன்றவற்றில் ஈடுபடும் நிறுவனங்கள் ஒருவகை; இவற்றைப் பயன்படுத்தி அணுமின் நிலையத்தை நிறுவி இயக்குகிற, அதைப் பராமரிக்கிற, உற்பத்தியாகும் மின்சாரத்தை விற்று விநியோகிக்கிற பணிகளில் ஈடுபடும் நிறுவனங்கள் இரண்டாவது வகை. அணுமின் விபத்து பாதிப்பு குறித்த குடிமைக் கடப்பாடுகள் முதல் வகை நிறுவனங்கள் மீது சுமத்தப்படக்கூடாது என்பதுதான், இதுதொடர்பாக 1957-ம் ஆண்டிலேயே சட்டமியற்றிய அமெரிக்க நாடு எடுத்த முடிவு. அணுமின் உலை மற்றும் இதர சாதனங்களை உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்கள், உற்பத்திக் கோளாறு காரணமாகவே விபத்து நிகழ்ந்தாலும், அதன் பாதிப்புக்கு எந்த வகையிலும் கடன்பட்டவை ஆகாது என்று அவற்றுக்கு முழு விலக்கு அளித்துவிட்டது அமெரிக்க அரசாங்கம். மாறாக, விபத்து காரணமான பாதிப்புகளுக்கு, அணுமின் நிலையத்தைச் செயல்படுத்துகிற நிறுவனமே பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்றும், அதற்காக அந்த நிறுவனம் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் சட்டமியற்றப்பட்டது.
÷அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை ஆணையம் ஒன்றும் ஏற்படுத்தப்பட்டு, அது சட்டத்தின் கீழான காப்பீட்டை அமெரிக்க அணுமின் கூடங்கள் பெற்றுள்ளனவா என்று கண்காணிக்கிறது. இந்த அணுமின் கூடங்கள் தொடர்பான காப்பீட்டு உத்தரவாதத்தை "அமெரிக்க அணுசக்திக் காப்பீட்டாளர்கள்' என்ற ஒரு கூட்டமைப்பு நல்கி வருகிறது. இந்தக் காப்பீட்டைப் பெறச் செலுத்த வேண்டிய வருடாந்திர "பிரீமியம்' தொகை, ஒரே ஓர் அணுஉலையைக் கொண்ட மின்கூடத்துக்கு 4 லட்சம் டாலர் என்று சராசரியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டு செயல்படுத்தப்படுகிறது. மொத்தத்தில் அமெரிக்காவில் அணுசக்தி சாதன உற்பத்தி - வர்த்தகத்தில் ஈடுபடும் தனியார் துறை நிறுவனங்களுக்கு, விபத்து நிவாரண இழப்பீட்டிலிருந்து விலக்கு அளித்து மானிய உதவி நல்கும் விதமாகவே அந்நாட்டுச் சட்டம் அமைந்துள்ளது.
÷இப்போது அமெரிக்காவில் தனியார் துறை அணுமின் உற்பத்தி நிறுவனங்களாக உள்ள ஜெனரல் எலெக்ட்ரிக், அரேவா, வெஸ்டிங் ஹவுஸ், ரோசாடோம் போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், இந்தியாவில் புதிய அணுமின் கூடங்களுக்கான அணு உலைகள் உள்ளிட்ட சாதனங்களை விற்பனை செய்ய மும்முரமாக முயற்சிகள் மேற்கொண்டு வருகின்றன. இவை அமெரிக்காவில் உள்ளதுபோலத் தங்களுக்குப் பாதுகாப்பான சட்ட ஏற்பாடுகள் இந்தியாவிலும் செய்து தரப்பட வேண்டும் என்று கோருகின்றன. இந்தக் கோரிக்கையை அமெரிக்க அரசாங்கமும் வலியுறுத்துகிறது. அண்மையில் அமெரிக்க நாட்டுக்குப் பயணம் மேற்கொண்ட பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கிடம், அதிபர் ஒபாமாவே இதற்கான சட்டத்தை விரைவில் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்ற நெருக்குதல் கொடுத்துள்ளார் என்பது வெளிப்படையாகவே தெரிய வந்தது.
÷இந்தப் பின்னணியில் தான் மத்திய அரசு அணுசக்தி குடிமைக் கடப்பாடு மசோதா ஒன்றை நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்ய முடிவெடுத்துள்ளது. இந்த மசோதாவில், இந்தியாவில் அமையவுள்ள அணுமின் கூடங்களில் விபத்து ஏதேனும் நேரிட்டால், அது தொடர்பான நிவாரணம், இழப்பீடு அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கடப்பாடு, மத்திய அரசின் அணுமின் துறையின் கீழ் இயங்கும், இந்திய அணுமின் வாரியத்துக்கு மட்டுமே என்று விதிக்கப்படும். அணுஉலைகளையோ, இதர சாதனங்களையோ, அணுஎரிபொருளையோ, அதுதொடர்பான தொழில் நுணுக்கச் சேவைகளையோ, விற்பனை செய்யும் அமெரிக்க நிறுவனங்களுக்கு எந்தவிதக் கடப்பாடும் இருக்காது என்பதுதான் இதன் சாராம்சம். அணு உலைகளின் உற்பத்திக் கோளாறு காரணமாகவே விபத்து ஏற்பட்டாலும், அவற்றை விற்பனை செய்த வெளிநாட்டு நிறுவனத்துக்கு எந்தப் பொறுப்பும் கிடையாது.
÷அது மட்டுமல்ல, அணுமின் விபத்து நேரிட்டால், அந்த விபத்து தொடர்பான இழப்பீட்டுத் தொகைக்கு 45 கோடி டாலர் (ரூ. 2,300 கோடி) உச்சவரம்பாக விதிக்கப்படும் என்று இந்த மசோதாவைப் பற்றிய விவரங்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன. அணுமின் கூட விபத்து, லட்சக்கணக்கான மக்களைக்கூட பாதிப்புக்கு இலக்காக்கும் பரிமாணம் கொண்டதாக அமையக்கூடும். அப்படிப்பட்ட நிலையில் இந்த 45 கோடி டாலர் என்பது வெறும் கண்துடைப்பாக மட்டுமே நின்றுவிடும் ஆபத்து எழும். இந்த உச்சவரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டால் மட்டுமே அதற்கு உள்ளிட்டுக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தைப் பெற முடியும் என்பது இந்தச் சட்டத்தைக் கொண்டு வருவதற்கான காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. போபால் விஷவாயுக் கசிவு விபத்து நடந்து முடிந்து 25 ஆண்டுகளாகியும், அதில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உரிய நிவாரணம் பெற இயலாது அல்லாடுகிற நேர்வை நினைவில் வைத்துப் பார்த்தால், மத்திய அரசின் புதிய சட்டம் எவ்வளவு பாதகமான நிலைமைக்கு இட்டுச் செல்லக் கூடும் என்பதை ஊகிப்பது கடினம் அல்லவே!
÷"லாபங்கள் அனைத்தும் தனியாருக்கு; பாதிப்புகளும், இழப்பும் அரசாங்கத்துக்கு' என்பதுதானே நவீன தாராளமயத்தின் தாரக மந்திரம். அதன்படி அமெரிக்க நாட்டின் அணுமின் உற்பத்தி - வர்த்தகத் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ரூ. 60,000 கோடி வரை விற்று, லாபம் ஈட்டுவதற்கு வழிதிறந்துவிட முற்படுகிற, இந்திய ஆட்சியாளர்கள், அவற்றின் மீது எந்தக் கட்டத்திலும் மயிலிறகு அளவுகூட சுமை விழுந்து விடக் கூடாது என்று சட்டம் போட்டுப் பாதுகாப்பு நல்க முற்படுகின்றனர்.
÷"என்ன விலை அமெரிக்க அணு உலையே? எம் மக்களின் உயிரைக் கூடத் தருவேன்' என்று இந்திய மக்களின் வாழ்வுரிமைக்கே எதிரான சட்டத்தை மன்மோகன் சிங் அரசு நிறைவேற்ற அனுமதிக்கப் போகிறதா நம் ஜனநாயக நாட்டின் நாடாளுமன்றம்?
கட்டுரையாளர் : உ.ரா. வரதராசன்
நன்றி : தினமணி
இந்த உடன்பாடு இந்தியாவின் மின்சாரத் தேவைகளை முற்றிலுமாக நிறைவேற்ற உதவும் அமுதசுரபி என்று இந்திய ஆட்சியாளர்களால் வர்ணிக்கப்பட்டது. இதன் இணைப்பாக சர்வதேச அணுசக்திக் குழுமத்துடன் ஓர் உடன்பாடு, அணுசக்தி வர்த்தக நாடுகள் குழுவுடன் மற்றோர் உடன்பாடு என்றும் மத்திய அரசால் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால், இந்த அணுசக்தி விவகாரம் தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகளும், நடவடிக்கைகளும் முடிவில்லாமல் தொடருவதன் விளைவாகப் புதிய விவாதங்கள் எழுந்துள்ளன.
இந்தியாவுடனான அணுசக்தித் துறை ஒத்துழைப்புக்கு அமெரிக்க நாடாளுமன்றம் "ஹைட் சட்டம்' என்ற ஒன்றை ஏற்கெனவே நிறைவேற்றியிருந்தது. இப்போது அணுசக்தி தொடர்பாக இந்திய நாடாளுமன்றத்திலும் ஒரு புதிய சட்டம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை அமெரிக்கா தரப்பிலிருந்து முன்வைக்கப்பட்டு, அதையும் மன்மோகன் சிங் அரசு சிரமேற்கொண்டு செயல்படுத்த மத்திய அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் முடிவு எடுக்கப்பட்டு விட்டதாகச் செய்திகள் வெளியாகி உள்ளன.
இதன் பின்னணிதான் என்ன? அணுமின் உற்பத்திக் கூடங்களை நிறுவி, மின்சார உற்பத்தியில் ஈடுபடுகையில், விபத்துக்கான சாத்தியக்கூறுகள் இருப்பது இயல்பே. அனல்-புனல் மின் நிலையங்களில்கூட விபத்துகள் நிகழ வாய்ப்பு உண்டு என்றாலும், அணுமின் நிலைய விபத்து மிகுதியான அபாயங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கும். அமெரிக்காவின் "மூன்று மைல் தீவு' அணுமின் நிலைய விபத்து 1979-ல் நிகழ்ந்ததும், ரஷியாவின் "செர்னோபில்' அணுமின் நிலைய விபத்து 1986-ல் நேரிட்டதும், இத்தகைய விபத்துகளின் அபாய விளைவுகள் எந்த அளவுக்குக் கடுமையாக இருக்கும் என்பதற்கான அனுபவப் பாடங்களாகும்.
இந்த அபாயத்தைத் தவிர்க்கும் வகையில் கூடுதல் எச்சரிக்கையோடும், பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளோடும் அணுமின் உற்பத்தியில் ஈடுபட வேண்டியது அவசியம்; அது சாத்தியமானதும்கூட. ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் கடந்து ஒரு விபத்து நேரிட்டு விடுமானால், அதன் பாதிப்புகளை எதிர்கொள்வதும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உரிய இழப்பீடுகளை வழங்குவதும் தவிர்க்க முடியாத கடமைகள்.
÷எதிர்பாராத அபாயங்களுக்குப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடாக வந்தவைதான் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள். இதற்காக சர்வதேச அளவில் சில கோட்பாடுகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன; உலக நாடுகள் பலவற்றில் சட்டங்களும் இயற்றப்பட்டுள்ளன. சர்வதேச அணுசக்திக் கழகத்தின் முயற்சியின் விளைவாக 1963-ல் அணுசக்தி பாதிப்பு குறித்த வியன்னா கோட்பாடு ஒன்று உருவாக்கப்பட்டு அது 1997 முதல் அமலாக்கத்துக்கு வந்தது.
÷வளர்ச்சியடைந்த மேற்கத்திய நாடுகளின் கூட்டமைப்பான, பொருளாதார ஒத்துழைப்பு மற்றும் வளர்ச்சிக்கான ஸ்தாபனத்தின் முயற்சியில் அணுமின் சக்தித் துறையில் மூன்றாவது நபர் கடப்பாடுக்கான பாரிஸ் கோட்பாடு 1960-ல் உருவாக்கப்பட்டு, 1963-ல் புரூசெல்ஸ் நகரில் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தையில் செழுமைப்படுத்தப்பட்டு, 1968 முதல் அமலுக்கு வந்தது. இந்த வியன்னா மற்றும் பாரிஸ் கோட்பாடுகள் இரண்டையும் ஒருங்கிணைத்து ஒரு முழுமையான வரையறையை ஏற்படுத்த 1988-ல் செர்னோபில் விபத்துக்குப் பிறகு ஒரு முயற்சியும் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 1997-ல், சர்வதேச அணுசக்திக் கழக உறுப்பு நாடுகள் அணுசக்தி பாதிப்புக்கான கூடுதல் இழப்பீட்டுக்கான கோட்பாடு ஒன்றையும் நிறைவேற்றியுள்ளன. இது இன்னமும் அமலாக்கத்துக்கு வரவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
÷இந்த சர்வதேசக் கோட்பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்ட நாடுகள் சில, தத்தம் நாட்டுக்குப் பொருத்தமான சட்டங்களை இது தொடர்பாக நிறைவேற்றியுள்ளன. பிரிட்டன், ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், ரஷியா போன்றவை பாரிஸ் அல்லது வியன்னா கோட்பாடுகளை ஏற்றுச் சட்டமியற்றிய நாடுகளில் சில. சர்வதேசக் கோட்பாடு எதனையும் அங்கீகரிக்காமலும், சொந்த நாட்டில் சட்டமியற்றாமலும் அணுசக்தித் துறையில் ஈடுபட்டு வரும் நாடாக சீனா உள்ளது.
÷ரஷியா, சீனா போன்ற நாடுகள் அணுமின் துறையில் உற்பத்தி மற்றும் வர்த்தகத்தை அரசுத் துறையில் மட்டுமே மேற்கொள்கின்றன. அமெரிக்கா உள்ளிட்ட இதர நாடுகளில் பிரதானமாக அணுமின்துறை உற்பத்தி - வர்த்தகத்தில் தனியார் துறையே ஈடுபட்டு வருகிறது. அணுமின் விபத்து காரணமான பாதிப்புகளுக்கும் முழுமையான நிவாரணம் அல்லது இழப்பீடு வழங்க வேண்டிய பொறுப்பு அரசாங்கத்தையே சாரும் என்பது பொதுவான ஒன்று. எனினும், காப்பீட்டுத் திட்டங்களின் கீழ், இந்த அணுமின் பாதிப்பு தொடர்பான கடப்பாடுகளுக்கு வழிவகை செய்ய வேண்டும் என்பதே, இது குறித்துச் சட்டமியற்றிய நாடுகளின் நோக்கமாக அமைந்தது.
÷அணுமின் உற்பத்தித் துறையில் ஈடுபடுகிற நிறுவனங்கள் இருவகைப்படும். அணு உலைகள், இதர சாதனங்கள், எரிபொருள், எரிபொருள் பயன்பாடு தொடர்பான தொழில் நுணுக்கச் சேவைகள் போன்றவற்றில் ஈடுபடும் நிறுவனங்கள் ஒருவகை; இவற்றைப் பயன்படுத்தி அணுமின் நிலையத்தை நிறுவி இயக்குகிற, அதைப் பராமரிக்கிற, உற்பத்தியாகும் மின்சாரத்தை விற்று விநியோகிக்கிற பணிகளில் ஈடுபடும் நிறுவனங்கள் இரண்டாவது வகை. அணுமின் விபத்து பாதிப்பு குறித்த குடிமைக் கடப்பாடுகள் முதல் வகை நிறுவனங்கள் மீது சுமத்தப்படக்கூடாது என்பதுதான், இதுதொடர்பாக 1957-ம் ஆண்டிலேயே சட்டமியற்றிய அமெரிக்க நாடு எடுத்த முடிவு. அணுமின் உலை மற்றும் இதர சாதனங்களை உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்கள், உற்பத்திக் கோளாறு காரணமாகவே விபத்து நிகழ்ந்தாலும், அதன் பாதிப்புக்கு எந்த வகையிலும் கடன்பட்டவை ஆகாது என்று அவற்றுக்கு முழு விலக்கு அளித்துவிட்டது அமெரிக்க அரசாங்கம். மாறாக, விபத்து காரணமான பாதிப்புகளுக்கு, அணுமின் நிலையத்தைச் செயல்படுத்துகிற நிறுவனமே பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்றும், அதற்காக அந்த நிறுவனம் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் சட்டமியற்றப்பட்டது.
÷அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை ஆணையம் ஒன்றும் ஏற்படுத்தப்பட்டு, அது சட்டத்தின் கீழான காப்பீட்டை அமெரிக்க அணுமின் கூடங்கள் பெற்றுள்ளனவா என்று கண்காணிக்கிறது. இந்த அணுமின் கூடங்கள் தொடர்பான காப்பீட்டு உத்தரவாதத்தை "அமெரிக்க அணுசக்திக் காப்பீட்டாளர்கள்' என்ற ஒரு கூட்டமைப்பு நல்கி வருகிறது. இந்தக் காப்பீட்டைப் பெறச் செலுத்த வேண்டிய வருடாந்திர "பிரீமியம்' தொகை, ஒரே ஓர் அணுஉலையைக் கொண்ட மின்கூடத்துக்கு 4 லட்சம் டாலர் என்று சராசரியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டு செயல்படுத்தப்படுகிறது. மொத்தத்தில் அமெரிக்காவில் அணுசக்தி சாதன உற்பத்தி - வர்த்தகத்தில் ஈடுபடும் தனியார் துறை நிறுவனங்களுக்கு, விபத்து நிவாரண இழப்பீட்டிலிருந்து விலக்கு அளித்து மானிய உதவி நல்கும் விதமாகவே அந்நாட்டுச் சட்டம் அமைந்துள்ளது.
÷இப்போது அமெரிக்காவில் தனியார் துறை அணுமின் உற்பத்தி நிறுவனங்களாக உள்ள ஜெனரல் எலெக்ட்ரிக், அரேவா, வெஸ்டிங் ஹவுஸ், ரோசாடோம் போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், இந்தியாவில் புதிய அணுமின் கூடங்களுக்கான அணு உலைகள் உள்ளிட்ட சாதனங்களை விற்பனை செய்ய மும்முரமாக முயற்சிகள் மேற்கொண்டு வருகின்றன. இவை அமெரிக்காவில் உள்ளதுபோலத் தங்களுக்குப் பாதுகாப்பான சட்ட ஏற்பாடுகள் இந்தியாவிலும் செய்து தரப்பட வேண்டும் என்று கோருகின்றன. இந்தக் கோரிக்கையை அமெரிக்க அரசாங்கமும் வலியுறுத்துகிறது. அண்மையில் அமெரிக்க நாட்டுக்குப் பயணம் மேற்கொண்ட பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கிடம், அதிபர் ஒபாமாவே இதற்கான சட்டத்தை விரைவில் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்ற நெருக்குதல் கொடுத்துள்ளார் என்பது வெளிப்படையாகவே தெரிய வந்தது.
÷இந்தப் பின்னணியில் தான் மத்திய அரசு அணுசக்தி குடிமைக் கடப்பாடு மசோதா ஒன்றை நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்ய முடிவெடுத்துள்ளது. இந்த மசோதாவில், இந்தியாவில் அமையவுள்ள அணுமின் கூடங்களில் விபத்து ஏதேனும் நேரிட்டால், அது தொடர்பான நிவாரணம், இழப்பீடு அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கடப்பாடு, மத்திய அரசின் அணுமின் துறையின் கீழ் இயங்கும், இந்திய அணுமின் வாரியத்துக்கு மட்டுமே என்று விதிக்கப்படும். அணுஉலைகளையோ, இதர சாதனங்களையோ, அணுஎரிபொருளையோ, அதுதொடர்பான தொழில் நுணுக்கச் சேவைகளையோ, விற்பனை செய்யும் அமெரிக்க நிறுவனங்களுக்கு எந்தவிதக் கடப்பாடும் இருக்காது என்பதுதான் இதன் சாராம்சம். அணு உலைகளின் உற்பத்திக் கோளாறு காரணமாகவே விபத்து ஏற்பட்டாலும், அவற்றை விற்பனை செய்த வெளிநாட்டு நிறுவனத்துக்கு எந்தப் பொறுப்பும் கிடையாது.
÷அது மட்டுமல்ல, அணுமின் விபத்து நேரிட்டால், அந்த விபத்து தொடர்பான இழப்பீட்டுத் தொகைக்கு 45 கோடி டாலர் (ரூ. 2,300 கோடி) உச்சவரம்பாக விதிக்கப்படும் என்று இந்த மசோதாவைப் பற்றிய விவரங்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன. அணுமின் கூட விபத்து, லட்சக்கணக்கான மக்களைக்கூட பாதிப்புக்கு இலக்காக்கும் பரிமாணம் கொண்டதாக அமையக்கூடும். அப்படிப்பட்ட நிலையில் இந்த 45 கோடி டாலர் என்பது வெறும் கண்துடைப்பாக மட்டுமே நின்றுவிடும் ஆபத்து எழும். இந்த உச்சவரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டால் மட்டுமே அதற்கு உள்ளிட்டுக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தைப் பெற முடியும் என்பது இந்தச் சட்டத்தைக் கொண்டு வருவதற்கான காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. போபால் விஷவாயுக் கசிவு விபத்து நடந்து முடிந்து 25 ஆண்டுகளாகியும், அதில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உரிய நிவாரணம் பெற இயலாது அல்லாடுகிற நேர்வை நினைவில் வைத்துப் பார்த்தால், மத்திய அரசின் புதிய சட்டம் எவ்வளவு பாதகமான நிலைமைக்கு இட்டுச் செல்லக் கூடும் என்பதை ஊகிப்பது கடினம் அல்லவே!
÷"லாபங்கள் அனைத்தும் தனியாருக்கு; பாதிப்புகளும், இழப்பும் அரசாங்கத்துக்கு' என்பதுதானே நவீன தாராளமயத்தின் தாரக மந்திரம். அதன்படி அமெரிக்க நாட்டின் அணுமின் உற்பத்தி - வர்த்தகத் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ரூ. 60,000 கோடி வரை விற்று, லாபம் ஈட்டுவதற்கு வழிதிறந்துவிட முற்படுகிற, இந்திய ஆட்சியாளர்கள், அவற்றின் மீது எந்தக் கட்டத்திலும் மயிலிறகு அளவுகூட சுமை விழுந்து விடக் கூடாது என்று சட்டம் போட்டுப் பாதுகாப்பு நல்க முற்படுகின்றனர்.
÷"என்ன விலை அமெரிக்க அணு உலையே? எம் மக்களின் உயிரைக் கூடத் தருவேன்' என்று இந்திய மக்களின் வாழ்வுரிமைக்கே எதிரான சட்டத்தை மன்மோகன் சிங் அரசு நிறைவேற்ற அனுமதிக்கப் போகிறதா நம் ஜனநாயக நாட்டின் நாடாளுமன்றம்?
கட்டுரையாளர் : உ.ரா. வரதராசன்
நன்றி : தினமணி
வாடிக்கை மறந்தது ஏனோ...
வங்கி ஊழியர்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்கிறார்கள் என்பது தெரியாமலே சில வாடிக்கையாளர்கள் வழக்கம் போலவே வங்கிகளுக்குச் சென்று புதன்கிழமை பொரிந்து தள்ளிக் கொண்டிருந்தனர். வேலை நிறுத்தம் செய்யப்போகிறோம் என்பதை ஊழியர்கள்தான் முன்கூட்டியே அறிவித்துவிடுகிறார்களே, அதைக்கூட பேப்பரில் படிக்காமலும் டி.வி.யில் கேட்காமலும் வங்கி வரை வந்து ஏன்தான் வயிற்றெரிச்சலை கொட்டிக்கொள்கிறார்களோ தெரியவில்லை.
இந்த முறை வங்கி ஊழியர்களின் வேலை நிறுத்தம் திங்கள் அல்லது வெள்ளிக்கிழமையாக அல்லாமல் புதன்கிழமையைத் தேர்வு செய்தது ஏன் என்று புரியாமல் சிறிது நேரம் குழம்பினேன்.
அருகில் இருந்த மூத்த வாடிக்கையாளர் ஒருவரைக் கேட்டேன். பொன் அகப்பட்டாலும் புதன் அகப்படாது என்பார்கள் அதனால்தான் புதன்கிழமையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள் என்றார் அவர்.
மற்றொருவர் சொன்னார், மார்கழி மாத ஆரம்பம், கோயிலுக்குப் போவதற்காக வங்கி ஊழியர்கள் இந்த நாளைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம் என்றார். இது அதைவிட அபத்தமாக இருந்தது.
வங்கி ஊழியர்கள் கடுமையாக வேலை செய்து களைத்து, வீட்டுக்குப்போய் அங்கும் வேலை செய்துவிட்டுப் படுத்து, காலையில் எழுந்திருப்பதற்கே சுமார் 7 அல்லது 8 மணி ஆகிவிடும். அப்படியிருக்க விடியற்காலை பூஜைக்காக அவர்கள் இந்த நாளைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்பதும் சரியல்ல.
சனி,ஞாயிறு விடுமுறையோடு சேர்ந்தே வெள்ளி, திங்கள் ஆகிய நாள்களை வேலை நிறுத்தத்துக்குத் தேர்வு செய்கிறார்கள் என்று வங்கி ஊழியர்களைப் பற்றி முன்னர் குறை கூறப்பட்டது. அப்படியெல்லாம் தாங்கள் சுய நலமிகள் அல்லர் என்று காட்டவே வாரத்தின் நடு நாளைத் தேர்ந்தெடுத்தார்களோ என்னவோ? இதுவும் ஒரு கணக்குத்தான்.
வங்கி ஊழியர்கள் எப்போது வேலை நிறுத்தம் செய்தாலும் அவர்களுடைய கோரிக்கை பொதுநலன் சார்ந்ததாகவும் வலுவானதாகவும் ஏகாதிபத்திய, முதலாளித்துவ, மதவாத, திரிபுவாத, பிற்போக்கு சக்திகளுக்கு எதிரானதாகவும்தான் இருக்கும்.
இந்த முறை பாரத ஸ்டேட் வங்கியுடன் இந்தூர் ஸ்டேட் வங்கியைச் சேர்க்கக்கூடாது என்பது முக்கிய கோரிக்கை. இதன் உள்ளே நாம் புக வேண்டாம். (அதன் நுட்பம் நமக்குத் தெரியாது.)
அப்படி இணைத்தால் ஏழு கடல்களும் பொங்கும், கடலில் சுனாமி ஏற்படும்,திருவண்ணாமலை, பரங்கிமலை, மதுரை திருப்பரங்குன்றத்துக்கு அருகில் உள்ள பசுமலை போன்றவைகூட எரிமலைகளாகி நெருப்பைக் கக்கும், கடுமையான நில அதிர்வு ஏற்படும் என்றெல்லாம் புரிகிறது.
அடுத்தது வங்கி நிர்வாக நடைமுறைகளைச் சீர்திருத்த வேண்டும் என்பது. இதுவும் உண்மையிலேயே வலியுறுத்தப்பட வேண்டிய கோரிக்கைதான். நம் பங்குக்கு நாமும் சில கோரிக்கைகளைத் தெரிவிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இதை அடுத்த வேலை நிறுத்தத்துக்கு வங்கி ஊழியர் சங்கங்களின் நிர்வாகிகள் பரிசீலித்தால் போதுமானது.
வங்கிகளுக்குள் வாடிக்கையாளர்கள் வருவதைத் தவிர்ப்பதற்காகத்தான் ஏ.டி.எம். என்ற மெஷின் ஆங்காங்கே வைக்கப்படுகிறது. அப்படி இருந்தும் சில அராத்துகள் வங்கிகளுக்கு உள்ளே வந்து பணம் எடுக்க முற்படுவதை முற்றிலும் தடுக்கும் வகையில் வங்கிகளில் பணம் போடலாமே தவிர எடுப்பதற்காக உள்ளே நுழையவே கூடாது என்ற கோரிக்கையை சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.
இப்போது சென்னையிலும் புறநகர்களிலும் பணம் எடுக்கப் போகும் வாடிக்கையாளர்களிடம் கூறப்படும் முதல் உபதேசமே, ஏ.டி.எம். கார்டு வாங்குங்க, எங்க கிட்டயே வர வேண்டாம், அப்படியே பணம் எடுத்துக்கொண்டு (திரும்பிப்பார்க்காமல்) போயிடுங்க என்பதுதான்.
அடுத்தது பென்ஷன் அக்கவுண்ட், அடிக்கடி 300, 500 என்று எடுக்கும் எஸ்.பி. அக்கவுண்ட், வங்கிக்கு பெரிய லாபம் தராத கரண்ட் அக்கவுண்ட் ஆகியவற்றையெல்லாம் தானியங்கி மெஷின்களே கையாள வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலியுறுத்தலாம்.
வங்கிக்கு வாடிக்கையாளர்களே வேண்டாம் என்பதல்ல நோக்கம்; சுயநிதிக் கல்லூரி, பள்ளிக்கூட நிறுவனர்கள்,வியாபாரிகள்,பஸ் முதலாளிகள், டிராவல்ஸ் நடத்துகிறவர்கள்,40 வயதுக்குள்பட்ட வாடிக்கையாளர்கள்,சுய உதவிக்குழு மகளிர், வருமானவரித்துறை, கலால் துறை, ரயில்வேயில் டிக்கெட் ரிசர்வேஷனுக்கு உதவக் கூடியவர்கள் போன்ற வங்கி ஊழியர்களுக்கும் ஏதாவது பலன்தரக் கூடிய வாடிக்கையாளர்கள் வருவதை வங்கி ஊழியர்கள் வேண்டாம் என்று சொல்லப்போவதில்லை.
பணம் எடுப்பதற்கான சலானில் தேதி போட மறப்பவர்கள், பணம் செலுத்தும்போது டினாமினேஷன் சரியாகப் போடத் தெரியாதவர்கள், வங்கி ஊழியர் மெனக்கெடவே அவசியம் இல்லாத வகையில் தன் வேலையைத் தானே பார்த்துக் கொள்ள முடியாதவர்கள், காலையில் வங்கியில் நுழைந்தால் சாயங்காலம் வரை காத்திருந்து வேலையை முடித்துக் கொள்ளும் அளவுக்குப் பொறுமை இல்லாதவர்கள் வங்கிக்கு வரவே கூடாது.
பணம் எடுக்க அல்லது போட ஒரு முறையும், என்ட்ரி போட ஒரு முறையும் வேலைக்கு விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு வரக்கூடிய நல்ல பழக்கம் உள்ளவர்கள் தாராளமாக வங்கிக்கு வரலாம்.
வேலை நேரத்தில் வங்கி ஊழியர்கள் சீட்டில் இல்லாமல் போனால் ஆட்சேபம் தெரிவிக்கிறவர்களும், வம்பு பேசும்போது நாகரிகம் இல்லாமல் குறுக்கிட்டு, ""நாங்க வேலைக்குப் போக வேண்டாமா?'' என்று அபசுரமாக அங்கலாய்ப்பவர்களும், செல் போனில் அழைப்பு வந்தால் கேஷியர் உள்பட யாருமே சீட்டில் உட்கார்ந்து பேசினாலும் வெளியே போனாலும் கூக்குரல் எழுப்புகிறவர்களும், ""உங்க பேங்கே தண்டம், எத்தனை மணி நேரம் காத்திருக்கிறது?'' என்று சாபம் கொடுப்பவர்களும் எந்த அரசு வங்கியிலும் கணக்கு வைத்துக்கொள்ளவே கூடாது என்று வங்கி நடைமுறைச் சட்டத்தில் திருத்தமே கொண்டுவரலாம்.
வங்கி ஊழியர்கள் வேலை நேரத்தில் வேலைதான் செய்ய வேண்டும், திடீர் திடீரென ஸ்டிரைக் செய்யக் கூடாது என்றெல்லாம் சுயநலமாக நினைக்கிற வாடிக்கையாளர்களை கணக்கு வைத்துக் கொள்ளாமல் நீக்கிவிடும் அதிகாரம் வங்கி ஊழியர்கள் சங்கத்துக்கே தரப்பட வேண்டும். இந்த சீர்திருத்தங்கள் அமலானால் வங்கிகள் சமரசம் உலாவும் இடமாக இருக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இருக்கிறதா உங்களுக்கு?
கட்டுரையாளர் : ராணிப்பேட்டை ரங்கன்
நன்றி : தினமணி
இந்த முறை வங்கி ஊழியர்களின் வேலை நிறுத்தம் திங்கள் அல்லது வெள்ளிக்கிழமையாக அல்லாமல் புதன்கிழமையைத் தேர்வு செய்தது ஏன் என்று புரியாமல் சிறிது நேரம் குழம்பினேன்.
அருகில் இருந்த மூத்த வாடிக்கையாளர் ஒருவரைக் கேட்டேன். பொன் அகப்பட்டாலும் புதன் அகப்படாது என்பார்கள் அதனால்தான் புதன்கிழமையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள் என்றார் அவர்.
மற்றொருவர் சொன்னார், மார்கழி மாத ஆரம்பம், கோயிலுக்குப் போவதற்காக வங்கி ஊழியர்கள் இந்த நாளைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம் என்றார். இது அதைவிட அபத்தமாக இருந்தது.
வங்கி ஊழியர்கள் கடுமையாக வேலை செய்து களைத்து, வீட்டுக்குப்போய் அங்கும் வேலை செய்துவிட்டுப் படுத்து, காலையில் எழுந்திருப்பதற்கே சுமார் 7 அல்லது 8 மணி ஆகிவிடும். அப்படியிருக்க விடியற்காலை பூஜைக்காக அவர்கள் இந்த நாளைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்பதும் சரியல்ல.
சனி,ஞாயிறு விடுமுறையோடு சேர்ந்தே வெள்ளி, திங்கள் ஆகிய நாள்களை வேலை நிறுத்தத்துக்குத் தேர்வு செய்கிறார்கள் என்று வங்கி ஊழியர்களைப் பற்றி முன்னர் குறை கூறப்பட்டது. அப்படியெல்லாம் தாங்கள் சுய நலமிகள் அல்லர் என்று காட்டவே வாரத்தின் நடு நாளைத் தேர்ந்தெடுத்தார்களோ என்னவோ? இதுவும் ஒரு கணக்குத்தான்.
வங்கி ஊழியர்கள் எப்போது வேலை நிறுத்தம் செய்தாலும் அவர்களுடைய கோரிக்கை பொதுநலன் சார்ந்ததாகவும் வலுவானதாகவும் ஏகாதிபத்திய, முதலாளித்துவ, மதவாத, திரிபுவாத, பிற்போக்கு சக்திகளுக்கு எதிரானதாகவும்தான் இருக்கும்.
இந்த முறை பாரத ஸ்டேட் வங்கியுடன் இந்தூர் ஸ்டேட் வங்கியைச் சேர்க்கக்கூடாது என்பது முக்கிய கோரிக்கை. இதன் உள்ளே நாம் புக வேண்டாம். (அதன் நுட்பம் நமக்குத் தெரியாது.)
அப்படி இணைத்தால் ஏழு கடல்களும் பொங்கும், கடலில் சுனாமி ஏற்படும்,திருவண்ணாமலை, பரங்கிமலை, மதுரை திருப்பரங்குன்றத்துக்கு அருகில் உள்ள பசுமலை போன்றவைகூட எரிமலைகளாகி நெருப்பைக் கக்கும், கடுமையான நில அதிர்வு ஏற்படும் என்றெல்லாம் புரிகிறது.
அடுத்தது வங்கி நிர்வாக நடைமுறைகளைச் சீர்திருத்த வேண்டும் என்பது. இதுவும் உண்மையிலேயே வலியுறுத்தப்பட வேண்டிய கோரிக்கைதான். நம் பங்குக்கு நாமும் சில கோரிக்கைகளைத் தெரிவிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இதை அடுத்த வேலை நிறுத்தத்துக்கு வங்கி ஊழியர் சங்கங்களின் நிர்வாகிகள் பரிசீலித்தால் போதுமானது.
வங்கிகளுக்குள் வாடிக்கையாளர்கள் வருவதைத் தவிர்ப்பதற்காகத்தான் ஏ.டி.எம். என்ற மெஷின் ஆங்காங்கே வைக்கப்படுகிறது. அப்படி இருந்தும் சில அராத்துகள் வங்கிகளுக்கு உள்ளே வந்து பணம் எடுக்க முற்படுவதை முற்றிலும் தடுக்கும் வகையில் வங்கிகளில் பணம் போடலாமே தவிர எடுப்பதற்காக உள்ளே நுழையவே கூடாது என்ற கோரிக்கையை சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.
இப்போது சென்னையிலும் புறநகர்களிலும் பணம் எடுக்கப் போகும் வாடிக்கையாளர்களிடம் கூறப்படும் முதல் உபதேசமே, ஏ.டி.எம். கார்டு வாங்குங்க, எங்க கிட்டயே வர வேண்டாம், அப்படியே பணம் எடுத்துக்கொண்டு (திரும்பிப்பார்க்காமல்) போயிடுங்க என்பதுதான்.
அடுத்தது பென்ஷன் அக்கவுண்ட், அடிக்கடி 300, 500 என்று எடுக்கும் எஸ்.பி. அக்கவுண்ட், வங்கிக்கு பெரிய லாபம் தராத கரண்ட் அக்கவுண்ட் ஆகியவற்றையெல்லாம் தானியங்கி மெஷின்களே கையாள வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலியுறுத்தலாம்.
வங்கிக்கு வாடிக்கையாளர்களே வேண்டாம் என்பதல்ல நோக்கம்; சுயநிதிக் கல்லூரி, பள்ளிக்கூட நிறுவனர்கள்,வியாபாரிகள்,பஸ் முதலாளிகள், டிராவல்ஸ் நடத்துகிறவர்கள்,40 வயதுக்குள்பட்ட வாடிக்கையாளர்கள்,சுய உதவிக்குழு மகளிர், வருமானவரித்துறை, கலால் துறை, ரயில்வேயில் டிக்கெட் ரிசர்வேஷனுக்கு உதவக் கூடியவர்கள் போன்ற வங்கி ஊழியர்களுக்கும் ஏதாவது பலன்தரக் கூடிய வாடிக்கையாளர்கள் வருவதை வங்கி ஊழியர்கள் வேண்டாம் என்று சொல்லப்போவதில்லை.
பணம் எடுப்பதற்கான சலானில் தேதி போட மறப்பவர்கள், பணம் செலுத்தும்போது டினாமினேஷன் சரியாகப் போடத் தெரியாதவர்கள், வங்கி ஊழியர் மெனக்கெடவே அவசியம் இல்லாத வகையில் தன் வேலையைத் தானே பார்த்துக் கொள்ள முடியாதவர்கள், காலையில் வங்கியில் நுழைந்தால் சாயங்காலம் வரை காத்திருந்து வேலையை முடித்துக் கொள்ளும் அளவுக்குப் பொறுமை இல்லாதவர்கள் வங்கிக்கு வரவே கூடாது.
பணம் எடுக்க அல்லது போட ஒரு முறையும், என்ட்ரி போட ஒரு முறையும் வேலைக்கு விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு வரக்கூடிய நல்ல பழக்கம் உள்ளவர்கள் தாராளமாக வங்கிக்கு வரலாம்.
வேலை நேரத்தில் வங்கி ஊழியர்கள் சீட்டில் இல்லாமல் போனால் ஆட்சேபம் தெரிவிக்கிறவர்களும், வம்பு பேசும்போது நாகரிகம் இல்லாமல் குறுக்கிட்டு, ""நாங்க வேலைக்குப் போக வேண்டாமா?'' என்று அபசுரமாக அங்கலாய்ப்பவர்களும், செல் போனில் அழைப்பு வந்தால் கேஷியர் உள்பட யாருமே சீட்டில் உட்கார்ந்து பேசினாலும் வெளியே போனாலும் கூக்குரல் எழுப்புகிறவர்களும், ""உங்க பேங்கே தண்டம், எத்தனை மணி நேரம் காத்திருக்கிறது?'' என்று சாபம் கொடுப்பவர்களும் எந்த அரசு வங்கியிலும் கணக்கு வைத்துக்கொள்ளவே கூடாது என்று வங்கி நடைமுறைச் சட்டத்தில் திருத்தமே கொண்டுவரலாம்.
வங்கி ஊழியர்கள் வேலை நேரத்தில் வேலைதான் செய்ய வேண்டும், திடீர் திடீரென ஸ்டிரைக் செய்யக் கூடாது என்றெல்லாம் சுயநலமாக நினைக்கிற வாடிக்கையாளர்களை கணக்கு வைத்துக் கொள்ளாமல் நீக்கிவிடும் அதிகாரம் வங்கி ஊழியர்கள் சங்கத்துக்கே தரப்பட வேண்டும். இந்த சீர்திருத்தங்கள் அமலானால் வங்கிகள் சமரசம் உலாவும் இடமாக இருக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இருக்கிறதா உங்களுக்கு?
கட்டுரையாளர் : ராணிப்பேட்டை ரங்கன்
நன்றி : தினமணி
எரிவாயு, பேட்டரியில் இயக்கும் முதல் பைக் அறிமுகம்
எரிவாயு மற்றும் பேட்டரியில் இயக்கும் முதல் பைக் மற்றும் ஸ்கூட்டர்கள் பெங்களூரில் அறிமுகம் செய்யப் பட்டது. சுற்றுச் சூழலுக்கு கேடு விளைவிக்காத உலகின் முதல் நவீன பைக் இதுவாகும். அமெரிக்கா மற்றும் இங்கிலாந்தை சேர்ந்த நிறுவனங்களுடன் இணைந்து, ஈகோ வெஹிகில்ஸ் நிறுவனம், இடி120 மற்றும் ஸ்டிரைக் என்ற பெயர்களில் இந்த இருசக்கர வாகனங்கள் அறிமுகப் படுத்தப் பட்டுள்ளன. இது பெட்ரோலை போல இரண்டு மடங்கு மைலேஜ் வழங்குகிறது. இது எரிவாயு மற்றும் பேட்டரியில் இயக்குமாறும், 120 சிசி திறன் பைக் குறைவான அளவு கார்பனை வெளியிடுமாறும் வடிவமைக்கப் பட்டுள்ளது. இந்த பைக்குகளை காஸ் மற்றும் மின்சாரம் உள்ளிட்ட இரண்டினாலும் இயக்கலாம். நடுவழியில் சார்ஜ் தீர்ந்து விட்டாலும் எரிவாயு மூலம் இயக்கலாம் என நிபுணர் ஒருவர் தெரிவித்துள்ளார்.நன்றி : தினமலர்
Subscribe to:
Posts (Atom)
